εφημερίδα ΔΡΑΣΗ
Mαχητική εφημερίδα για τη χειραφέτηση του κόσμου της εργασίαςΔΡΑΣΗ εργατική εφημερίδαnoreply@blogger.comBlogger266125
Updated: 22 hours 49 min ago
Μια ανάλυση που οδηγεί σε άλλα μονοπάτια. Πέρα από τον μονόδρομο της Ε.Ε. ή του κεντρικού σοσιαλιστικού πλάνου με τη «λαϊκή εξουσία»
Του Γιώργου Κολέμπα
1. Με τον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό δε μπορούμε να συνεχίσουμε, γιατί απέδειξε μέχρι τώρα ότι προς το παρόν οδηγεί σε οικονομική και περιβαλλοντική καταστροφή ολόκληρων χωρών και περιοχών και στο μέλλον στη κατάρρευση ολόκληρου του πλανήτη. Οι σημερινοί μας πολιτικοί «ηγέτες» κάνουν πως δε βλέπουν ότι η ελληνική κατάσταση είναι η «εξτρέμ» έκφραση της παγκόσμιας κατάστασης, στην οποία βρίσκεται το καπιταλιστικό σύστημα. Το σύστημα που όλοι οι ιθύνοντές του θεωρούν σαν το πιο «πετυχημένο». Θα άλλαζαν όμως ακόμα και αυτοί τη στάση τους, αν θέλανε να αντιληφθούν-χωρίς να καθορίζεται η ματιά τους από τα ταξικά συμφέροντα που εκφράζουν-την πραγματική κατάσταση.
2. Τη πραγματική οικονομική κατάσταση μπορούμε να τη σκιαγραφήσουμε όσο γίνεται πιο απλά ως εξής: αν μπορούσαμε να μετατρέψουμε όλες τις υπάρχουσες οικονομικές αξίες(μόνο τέτοιες κυριαρχούν πια στον πολιτισμό της «ανάπτυξης και της προόδου»: πρώτες ύλες, πηγές ενέργειας, καταναλωτικά προϊόντα, υπηρεσίες κ.λπ.) σε χρήμα, εκφρασμένο π.χ. σε δολάρια που είναι σήμερα το παγκόσμιο νόμισμα, τότε η αξία τους θα ήταν περίπου 60-70 τρις δολ. Οι διάφορες μορφές χρήματος, που έχουν όσοι το κατέχουν, φθάνουν στο ύψος των 700 περίπου τρις δολ. Η σχέση λοιπόν πραγματικών αξιών προς χρηματικές αξίες είναι περίπου 1: 10 τουλάχιστον. Αν αποφασίζαμε δηλαδή αυτή τη χρονική στιγμή να δημιουργήσουμε ένα άλλο παγκόσμιο νόμισμα(π.ν.), που θα έκφραζε τις πραγματικές αξίες, θα είχαμε την εξής σχέση: 1 π.ν.=10 δολ. Όσοι λοιπόν θα είχαν δολάρια-για να μπορούν να κάνουν συναλλαγές στο π.ν.-θα υποχρεωνόταν να ανταλλάξουν 10 δολ. για ένα π.ν. Έτσι θα ξεφούσκωνε «ομαλά» η σημερινή χρηματοπιστωτική φούσκα κατά 10 φορές. Αυτό θα είχε σαν αποτέλεσμα να συρρικνωθούν οι σημερινές χρηματικές περιουσίες της ελίτ του 1% του παγκόσμιου πληθυσμού, που διακινώντας και δανείζοντας αυτό τον τεράστιο χρηματικό όγκο μπορούν και ελέγχουν την «ευημερία» του υπόλοιπου 99%, γιατί το έχει εξαρτήσει από αυτό το χρήμα.
3. Δεν υποφέρουν όλοι από αυτό το 99%. Υπάρχουν οι μεσαίες τάξεις και η «αριστοκρατία» των μισθωτών εργαζομένων, που κατορθώνουν να εξασφαλίσουν για τον εαυτό τους σημαντικό μέρος της πίτας. Παρόλο που δεν είναι ευχαριστημένοι με αυτό, επειδή βλέπουν ότι υπάρχει πάντα κάποιοι «διπλανοί», που έχουν ένα μεγαλύτερο κομμάτι από αυτούς, όπως επίσης ταυτόχρονα υπάρχουν πάντα και άλλοι διπλανοί-πιο αδύναμοι, άνεργοι ή εξαχρειωμένοι-με μικρότερο ή καθόλου κομμάτι και προσπαθούν με κάθε τρόπο να μη βρεθούν στη θέση τους.
4. Η ελίτ κατόρθωνε μέχρι τώρα να έχει την συναίνεση αυτών των στρωμάτων, υποσχόμενη ότι μπορεί να τους αυξάνει το μερίδιο της πίτας με το να την βοηθούν να μεγαλώνει τη συνολική πίτα μέσω της «ανάπτυξης και της προόδου». Κατορθώνοντας δηλαδή να περάσει στη συνείδηση των από κάτω της πυραμίδας, σαν υπέρτατη αξία-σχεδόν σα νέα θρησκεία- όχι την ίδια τη ζωή, αλλά την «άνετη» ζωή μέσα από την συνεχή αύξηση της κατανάλωσης . Αυτό λειτουργούσε, όσο οι λαοί πίστευαν ακόμα σε μια «εικόνα» ενός απέραντου και απεριορίστων δυνατοτήτων πλανήτη, και όσο οι οικονομολόγοι μπορούσαν να υποστηρίζουν ότι η καμπύλη της οικονομίας είναι εκθετικά αυξητική.
5. Τα τελευταία όμως χρόνια, με τη βοήθεια των καινούργιων μέσων επικοινωνίας και εικόνας, όλος ο κόσμος μπορεί καθημερινά να αντιλαμβάνεται ότι ο πλανήτης μας είναι πεπερασμένος, δεν διαθέτει απεριόριστους πόρους, ούτε μπορεί να απορροφήσει τα όλο και περισσότερα απόβλητά μας. Είναι μια μικρή γαλάζια σφαίρα που ταξιδεύει μοναχικά στο απέραντο διάστημα και δεν υπάρχει κοντά μας άλλος τέτοιος πλανήτης, όπου θα μπορούσαν να μετακομίσουν ένα μέρος του αυξανόμενου παγκόσμιου πληθυσμού(μέχρι το 2030 θα χρειαζόμασταν έναν δεύτερο τέτοιο πλανήτη, αν συνεχίζαμε να έχουμε το κυρίαρχο σημερινό μοντέλο υπερκατανάλωσης: βλέπε ανάρτηση http://topikopoiisi.blogspot.de/2012/05/blog-post_2618.html).
6. Ο καπιταλισμός λοιπόν αντιμετωπίζοντας αυτή την πραγματικότητα από την οποία δε μπορεί να ξεφύγει, από τη μία εξασφαλίζει για την ελίτ όλο και μεγαλύτερη κομμάτι της υπάρχουσας πεπερασμένης πια πίτας, καταναλώνοντας τους εναπομείναντες πόρους και από την άλλη-για να συνεχίζει να καλλιεργεί τη ψευδαίσθηση της αύξησης της πίτας-την «φουσκώνει», αφού δε μπορεί να την μεγαλώνει. Αλλά όσο μεγαλώνουν οι φούσκες τόσο πιο εύκολα «σπάνε» και έτσι δε μπορεί πια να εξασφαλίζει εύκολα τη συναίνεση των μεσαίων τάξεων.
7. Αυτές δε μπορούν να αποδεχθούν τη «φτωχοποίησή» τους. Με την εξέλιξη της σημερινής κρίσης, που ξεκίνησε με το σπάσιμο της φούσκας στην κατοικία, συνέχισε με το σπάσιμο της φούσκας των τραπεζών και συνεχίζει με το σπάσιμο της φούσκας των κρατικών χρεών στην Ευρωζώνη, η ευρωπαϊκή και κύρια η νοτιοευρωπαϊκή και ελλαδική μεσαία τάξη δε μπορεί να συναινεί πλέον στην υπάρχουσα Ε.Ε. Αυτή κυριαρχούμενη οικονομικά και πολιτικά από το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, οδηγεί τη μεσαία τάξη γρηγορότερα σε συρρίκνωση και καταστροφή, παρασύροντας ακόμα χειρότερα και τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα των ανειδίκευτων εργαζομένων και των ανέργων. Είναι φανερό ότι η μεσαία τάξη σε αυτές τις χώρες περνά σε αυτούς που αποκαλούμε «από κάτω».
8. Όλοι οι έλληνες «από κάτω» λοιπόν-για να «τοπικοποιήσουμε» την κατάσταση-δε μπορούμε να δεχθούμε για τη χώρα τον ρόλο που της έχει αναθέσει ο παγκόσμιος καπιταλιστικός καταμερισμός της εργασίας. Σαν χώρα δηλαδή που έχει χάσει την αυτάρκεια, έχει καταστρέψει το περιβάλλον της και έχει γίνει περιοχή φθηνών υπηρεσιών και τουρισμού, εξαρτημένης πλήρως από τις εισαγωγές για την ικανοποίηση των βιοτικών αναγκών του πληθυσμού. Δε μπορούμε να δεχθούμε τη δημιουργία ελλειμμάτων στους φυσικούς πόρους και την οικονομία της, τη δανειοδότηση για την κάλυψη αυτών των ελλειμμάτων και την πληρωμή των δανείων από τα σημερινά και αυριανά «υποζύγια», για να συνεχίζεται η εξάρτησή της από τους "πιστωτές", για να συνεχίζεται το «πάρτυ» της ντόπιας και διεθνούς ελίτ. Αλλά δε μπορούμε να γυρίσουμε και προς τα πίσω, στο προηγούμενο της κρίσης μοντέλο ανάπτυξης που στηριζόταν στον υπερκαταναλωτικό τρόπο ζωής και στο μεγενθυμένο οικολογικό αποτύπωμα.
Δε μπορούμε να αποδεχθούμε -πιο συγκεκριμένα- τις πολιτικές των «μνημονίων» και ένα αντίστοιχο πολιτικό-κομματικό σύστημα που στηρίζει αυτές τις πολιτικές. Μετατρέπει τα κατώτερα μεσοστρώματα, τους αυτοαπασχολούμενους και τους εργαζόμενους σε «νεόπτωχους» και τους ανέργους σε εξαθλιωμένους. Παράλληλα, ενώ μειώνουν το οικολογικό αποτύπωμα των «από κάτω» της ελληνικής κοινωνίας, δεν μειώνουν το συνολικό αποτύπωμά της, αφού μεταφέρονται όλο και περισσότεροι πόροι προς την ντόπια και παγκόσμια ελίτ , ώστε να συνεχίζεται εκτός από τη κοινωνική αδικία(λόγω της άνισης κατανομής του υπάρχοντος πλούτου) και η οικολογική αδικία με την έννοια της αύξησης του αποτυπώματος των «αναπτυγμένων» χωρών και της παγκόσμιας ελίτ. Θα χρειασθεί μέσα από την όξυνση της σημερινής κρίσης, να αντιληφθούμε ότι είναι ψευδαίσθηση η επιθυμία μας να «ανελιχθούμε» κοινωνικά και να επιδιώξουμε την «ευημερία» μας μέσω της αύξησης του κομματιού της πίτας που μας αναλογεί. Θα χρειασθεί να αντιληφθούμε καθαρά ότι και η δική μας ευζωία δε μπορεί να ταυτισθεί με την ατομική κατανάλωση. Μπορεί να επιτευχθεί αν επιδιώξουμε την ευζωία μέσω της ανάδειξης άλλων σημαντικών αξιών και προτεραιοτήτων: της αλληλεγγύης, της συνεργασίας, της κοινότητας, της φιλίας, της ελευθερίας, του αυτοκαθορισμού, της κοινωνικής-αλληλέγγυας οικονομίας, της στήριξης στην αφθονία των κοινωνικών-συλλογικών αγαθών μας και στους δίκαια κατανεμημένους περιορισμένους φυσικούς πόρους μας. Να αντιληφθούμε ότι δε μπορεί να συναινούμε πλέον στον μέχρι τώρα τρόπο ανάπτυξης και διακυβέρνησης - με τις ψήφους μας σχηματίζονταν οι κυβερνήσεις που μας οδήγησαν εδώ.
9. Πραγματικά, η απομυθοποίηση του καπιταλισμού και της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας στα μάτια των «από κάτω», μπορεί να τους πείσει πιο εύκολα πια, ότι η εκχώρηση της αντιπροσώπευσης και η διαμεσολάβηση από τους επαγγελματίες πολιτικούς των κομμάτων, δεν είναι ο καλύτερος τρόπος διακυβέρνησης και ότι θα πρέπει να αναλάβουν οι ίδιοι τη διαμόρφωση των συνθηκών της ζωής τους, προχωρώντας σε δομές αυτοοργάνωσης και αυτοδιακυβέρνησης. Πριν από όλα να μην αισθάνονται φτωχοί επειδή πιθανά δεν έχουν χρήματα, ούτε άχρηστοι επειδή δεν έχουν κάποια μισθωτή θέση εργασίας στις καπιταλιστικές επιχειρήσεις ή στο κράτος. Να μη αισθάνονται αδύναμοι, επειδή το κόμμα που ψήφιζαν δεν τους εκπροσωπεί τελικά και έτσι να αποσύρονται από τα "κοινά". Αν σταματήσουν να συμπεριφέρονται σαν καταναλωτές πολιτικών και αποφασίσουν να συμμετάσχουν στις διεργασίες διαμόρφωσης της πολιτικής, στις προσπάθειες δημιουργίας συλλογικών μορφών εργασίας και παραγωγής για την ικανοποίηση βιοτικών κατ αρχήν αναγκών, θα αντιληφθούν, ότι ο καλύτερος διαμεσολαβητής είναι οι ίδιοι για τον εαυτό τους.
10. Ένα κίνημα, που θα ξεκινήσει από την «άμυνα», από τα συνθήματα των «πλατειών»: δεν «πληρώνουμε τα χρέη τους», «δε πουλάμε τα κοινωνικά και δημόσια αγαθά μας, ούτε το περιβάλλον μας», «δε χρειαζόμαστε τα λεφτά τους» κ.λπ., θα πρέπει να προχωρήσει επιθετικά στη δημιουργία εναλλακτικών μορφών ατομικής και κοινωνικής ύπαρξης. Να δημιουργήσει κοινότητες, δίκτυα συνεργασίας και αλληλεγγύης, ομάδες παραγωγών, συνεταιρισμούς και συνεργατικές ομάδες, μονάδες κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας με αυτοδιαχείριση από τους εργαζόμενους, αυτοπαραγωγή και αχρήματες ανταλλαγές, "τοπικά νομίσματα" και εναλλακτικούς θεσμούς χρηματοδότησης, κ.λπ, κ.λπ.!
Ένα τέτοιο κίνημα δίνοντας και λύσεις στην καθημερινότητα των «από κάτω», πορεί να γίνει κάποια στιγμή πλειοψηφικό στην κοινωνία, και να την οδηγήσει σε ένα νέο «κοινωνικό συμβόλαιο» για μετάβαση σε μια μετακαπιταλιστική οργάνωσή της.
Σε αυτό το μπλοκ προτείνουμε μια συγκεκριμένη μορφή που μπορεί να πάρει αυτή η μετακαπιταλιστική κοινωνία. Τη μορφή της τοπικοποιημένης, οικολογικής, αταξικής, αμεσοδημοκρατικής κοινωνίας της ισοκατανομής πόρων και εξουσιών. Όμως το ποια ακριβώς μορφή μπορεί να πάρει θα είναι ζήτημα επιλογών της ίδιας της κοινωνίας, όταν αποφασίσει να μπει σε κίνηση για τη μετάβαση πέρα από τον καπιταλισμό.
http://topikopoiisi.blogspot.de
Δύο μήνες απεργία στην Phone Marketing - Εδώ με αγώνα ταξικό γιατί εμείς δεν ζούμε με 100 ευρώ
Συναδέλφισσες και Συνάδελφοι,
Εδώ και 57 ημέρες βρισκόμαστε σε απεργία. Στέλνουμε καθημερινά μήνυμα προς την διοίκηση της επιχείρησης, ότι δεν λυγίζουμε, ότι συνεχίζουμε μέχρι να βγούμε νικητές. Όλον αυτόν τον καιρό αντιμετωπίσαμε πολλά προβλήματα. Η εργοδοσία προσπάθησε να μας βάλει πολλά εμπόδια, να μας διασπάσει, να διαλύσει τον αγώνα μας, δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει, ακόμα και απεργοσπαστικό μηχανισμό. Συμπαραστάτης στα συμφέροντα του εργοδότη, οι αποφάσεις της συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ – ΝΔ, είτε σε επίπεδο Υπουργείου Εργασίας, είτε σε αυτό της Επιθεώρησης Εργασίας, είτε και μέσο της αστυνομίας έδειξε ότι ένα αναγνωρίζει και στηρίζει, το δίκιο του εργοδότη.
Εμείς, οι εργαζόμενοι της Phone marketing, καλούμε την επιχείρηση,το υπουργείο εργασίας, την αστυνομία και όποιον εμπλέκεται σε αυτή την υπόθεση, να κατανοήσει ότι η αξιοπρέπεια μας και η ίδια η ανάγκη μας για επιβίωση δεν μας επιτρέπουν να κάνουμε πίσω σε αυτό τον αγώνα. Θα πάρουμε όλα τα απαραίτητα μέτρα να συνεχίσουμε μέχρι να δικαιωθούν τα αιτήματά μας. Για 140 ευρώ με ένα 8ωρο την εβδομάδα, δεν μπαίνουμε για δουλειά.
Σκλάβοι του 21ου αιώνα δεν θα γίνουμε. Ξέρουμε τον τρόπο. Ο αγώνας των εργατών της ελληνικής χαλυβουργίας που πρώτοι όρθωσαν το ανάστημα τους, που με ανυπακοή και απειθαρχία, 6 μήνες τώρα, συνεχίζουν την απεργία τους απέναντι και στην εργοδοσία και στους αντεργατικούς νόμους, είναι για εμάς ο φάρος του αγώνα μας. Στη Γενική μας Συνέλευση στις 11/05/2012, η πλειοψηφία των εργαζομένων αποφάσισε, με προκήρυξη και από το Συνδικάτο Εργατοϋπαλλήλων Τηλεπικοινωνιών και Πληροφορικής και από το Σωματείο των Εργαζομένων στο Χρηματοπιστωτικό Σύστημα νέες επαναλαμβανόμενες 24ωρες απεργίες μέχρι και την Παρασκευή 18/05/2012. Επίσης έχουμε ενεργοποιήσει το απεργιακό μας ταμείο και καλούμε όλες τις οργανώσεις των εργαζομένων, που χωρίς την συμπαράσταση των οποίων, δεν θα είχαμε φτάσει ως εδώ, να ενισχύσουν τον αγώνα μας για να αντιμετωπίσουμε τα σοβαρά προβλήματα επιβίωσης που κάνουν ήδη την εμφάνισή τους.
Ξέρουμε το γιατί. Δεν έχουμε καμία αυταπάτη για τις προθέσεις της εργοδοσίας. Από την πρώτη στιγμή με αυτό το επαίσχυντο μέτρο της εκ περιτροπής εργασίας (;) θέλησε να μας υποχρεώσει σε παραίτηση, ώστε να προσλάβει εργαζόμενους με τις νέες συμβάσεις που προβλέπουν μισθούς πείνας, όπως άλλωστε κάνει μια μεγάλη μερίδα των εργοδοτών στο κλάδο μας. Όσα τερτίπια και αν χρησιμοποιήσουν, όσους ισολογισμούς και να μας παρουσιάσουν, στους οποίους φαίνεται ξεκάθαρα η μεταφορά ποσών από την μια στην άλλη εταιρεία, του ίδιου ιδιοκτήτη, εμάς δεν μπορούν να μας μπερδέψουν. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι όλα τα χρόνια μέχρι σήμερα, με την δουλειά μας παράγουμε τεράστιο πλούτο και τον καρπώνονται οι ιδιοκτήτες της επιχείρησης. Γνωρίζουμε επίσης ότι χωρίς τους εργάτες ούτε γρανάζι γυρίζει, ούτε τηλέφωνο δουλεύει, όπως αποδεικνύεται στην πράξη.
ΕΔΩ ΜΕ ΑΓΩΝΑ ΤΑΞΙΚΟ ΓΙΑΤΙ ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΖΟΥΜΕ ΜΕ 100 ΕΥΡΩ Συνεχίζουμε, λοιπόν, τον αγώνα μας, πιο έμπειροι και πιο αποφασισμένοι. Με την αλληλεγγύη καθημερινά να παίρνει μεγαλύτερες διαστάσεις και να μας δίνει κουράγιο και δύναμη να πάμε ακόμα παρακάτω. Για εμάς είναι μονόδρομος και πολύ σύντομα θα είναι μονόδρομος για χιλιάδες εργαζόμενους στο κλάδο που είτε δουλεύουν και παραμένουν για μήνες τώρα απλήρωτοι, είτε οι μισθοί που παίρνουν, με βάση τις νέες συμβάσεις, δεν φτάνουν ούτε για να επιβιώσουν. Δεν κάνουμε βήμα πίσω, δεν λυγίζουμε, θα συνεχίσουμε με όλους τους τρόπους και τα μέσα.
ΟΧΙ ΣΤΗ ΜΕΙΩΣΗ ΩΡΑΡΙΟΥ ΚΑΙ ΜΙΣΘΩΝ ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΚΑΜΙΑ ΑΛΛΑΓΗ ΣΤΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΚΕΣ ΜΑΣ ΣΧΕΣΕΙΣ Επιτροπή Αγώνα των εργαζομένων στην Phone Marketing
Βίαιες συλλήψεις διαδηλωτών του March to Athens
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΥΗΣ ΤΕΤΑΡΤΗ 16/5, 12:00, ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΕΥΕΛΠΙΔΩΝ
Στις 15 Μαίου το πρωί, στις 8:00, 16 άτομα συνελλήφθησαν μετά από αστυνομική παρέμβαση στην πλατεία Συντάγματος. Ανάμεσά τους βρίσκονται τρεις Γάλλοι, τέσσερεις Ισπανοί, τέσσερεις Έλληνες, ένας Ιταλός, ένας Πολωνός, μία Ελβετίδα και δύο Βέλγοι.
Πρόκειται για μία ομάδα μη-βίαιων διαδηλωτών προερχόμενων από διάφορες χώρες. Οι περισσότεροι από αυτούς έφτασαν με την Πορεία “March to Athens” περπατώντας από την Γαλλία ως την Ελληνική πρωτεύουσα για να συμμετάσχουν στην “Αγορά της Αθήνας”, ένα δεκαήμερο εκδηλώσεων διαμαρτυρίας και περισυλλογής πάνω στο σύστημα και την κρίση.
Ενώ βρίσκονταν ειρηνικά συγκεντρωμένοι στην Πλατεία Συντάγματος, τα όργανα της τάξης επιχείρησαν να τους απομακρύνουν, επικαλούμενοι την ανάγκη του καθαρισμού της πλατείας. Σε αυτό οι διαδηλωτές απάντησαν με παθητική αντίσταση.
Τότε η αστυνομία παρενέβη με βίαιο τρόπο και προχώρησε σε συλλήψεις, για να τους μεταφέρει εν συνεχεία στην γενική διεύθυνση της Αστυνομίας, ΓΑΔΑ.
Εμφανίστηκαν για πρώτη φορά ενώπιον δικαστηρίου το απόγευμα της Τρίτης 15 Μαίου, κατά τις 19:00 στη σχολή Ευελπίδων, όπου είχε μαζευτεί κόσμος για να τους συμπαρασταθεί και να καταγγείλει τις αδικαιόλόγητες συλλήψεις.
Μέχρι στιγμής και σύμφωνα με έναν από τους έλληνες δικηγόρους τους, οι κατηγορίες είναι “αντίσταση κατά της αρχής” και “υποβάθμιση περιβάλλοντος”.
Η δίκη ορίστηκε για την Τετάρτη 16 Μαίου, στις 12:00, Κτήριο 7 σχολής Ευελπίδων. Οι συλληφθέντες θα διανυκτερεύσουν σε πέντε διαφορετικά αστυνομικά τμήματα του κέντρου της Αθήνας.
Τη βραδιά μετά τη σύλληψη, οργανώθηκε Συναυλία στην Πλατεία Συντάγματος για ηθική συμπαράσταση, για καταγγελία της αστυνομικής καταστολής και για να καλυφθούν τα διακαστικά έξοδα.
Ομάδα συντονισμού #MarchaGrecia Πηγή: http://realdemocracygr.wordpress.com/#
Στις 15 Μαίου το πρωί, στις 8:00, 16 άτομα συνελλήφθησαν μετά από αστυνομική παρέμβαση στην πλατεία Συντάγματος. Ανάμεσά τους βρίσκονται τρεις Γάλλοι, τέσσερεις Ισπανοί, τέσσερεις Έλληνες, ένας Ιταλός, ένας Πολωνός, μία Ελβετίδα και δύο Βέλγοι.
Πρόκειται για μία ομάδα μη-βίαιων διαδηλωτών προερχόμενων από διάφορες χώρες. Οι περισσότεροι από αυτούς έφτασαν με την Πορεία “March to Athens” περπατώντας από την Γαλλία ως την Ελληνική πρωτεύουσα για να συμμετάσχουν στην “Αγορά της Αθήνας”, ένα δεκαήμερο εκδηλώσεων διαμαρτυρίας και περισυλλογής πάνω στο σύστημα και την κρίση.
Ενώ βρίσκονταν ειρηνικά συγκεντρωμένοι στην Πλατεία Συντάγματος, τα όργανα της τάξης επιχείρησαν να τους απομακρύνουν, επικαλούμενοι την ανάγκη του καθαρισμού της πλατείας. Σε αυτό οι διαδηλωτές απάντησαν με παθητική αντίσταση.
Τότε η αστυνομία παρενέβη με βίαιο τρόπο και προχώρησε σε συλλήψεις, για να τους μεταφέρει εν συνεχεία στην γενική διεύθυνση της Αστυνομίας, ΓΑΔΑ.
Εμφανίστηκαν για πρώτη φορά ενώπιον δικαστηρίου το απόγευμα της Τρίτης 15 Μαίου, κατά τις 19:00 στη σχολή Ευελπίδων, όπου είχε μαζευτεί κόσμος για να τους συμπαρασταθεί και να καταγγείλει τις αδικαιόλόγητες συλλήψεις.
Μέχρι στιγμής και σύμφωνα με έναν από τους έλληνες δικηγόρους τους, οι κατηγορίες είναι “αντίσταση κατά της αρχής” και “υποβάθμιση περιβάλλοντος”.
Η δίκη ορίστηκε για την Τετάρτη 16 Μαίου, στις 12:00, Κτήριο 7 σχολής Ευελπίδων. Οι συλληφθέντες θα διανυκτερεύσουν σε πέντε διαφορετικά αστυνομικά τμήματα του κέντρου της Αθήνας.
Τη βραδιά μετά τη σύλληψη, οργανώθηκε Συναυλία στην Πλατεία Συντάγματος για ηθική συμπαράσταση, για καταγγελία της αστυνομικής καταστολής και για να καλυφθούν τα διακαστικά έξοδα.
Ομάδα συντονισμού #MarchaGrecia Πηγή: http://realdemocracygr.wordpress.com/#
Απεργία στον κλάδο του βιβλίου - Τρίτη 15 Μαΐου, απεργιακή συγκέντρωση-πορεία, 10.30 π.μ., Σόλωνος & Ασκληπιού
Βρες ένα λόγο για να μην κάνεις απεργία…
- Μήπως να μη ρισκάρω να «μπω στο μάτι» του αφεντικού; Να αποφύγω την απόλυση, να βολευτώ με ό,τι μπορώ…
Η εποχή του «εγώ ελπίζω να τη βολέψω» έχει τελειώσει οριστικά. Όσο δεν λέμε τα δικά μας όχι, τόσο τα αφεντικά «βρίσκουν και τα κάνουν». Μπροστά στη γενικευμένη και οργανωμένη επίθεση των εργοδοτών, κανείς δεν είναι πια εξασφαλισμένος από απολύσεις, περικοπές και εκβιασμούς. Είναι σημαντικό, περισσότερο παρά ποτέ, όλοι και όλες μαζί να αντιστεκόμαστε καθημερινά στους χώρους εργασίας και να δείχνουμε ότι δεν υποτασσόμαστε στη μοίρα που μας επιφυλάσσουν. Όσο προωθείται ο ανταγωνισμός μεταξύ των εργαζομένων (αλλά και των ανέργων), τόσο πρέπει να συσπειρωνόμαστε και να απαντάμε συλλογικά για να υπερασπιστούμε τα δικαιώματά μας.
- Είναι όμως δυνατόν να αρνηθώ την ατομική σύμβαση που με εξασφαλίζει κάπως; Μπορώ να ζητάω αυξήσεις σε μισθούς ή υπογραφή συλλογικών συμβάσεων;
Εάν στους εργασιακούς μας χώρους μπορέσουμε να χτίσουμε έναν τρόπο συνεύρεσης μεταξύ μας ως συνάδελφοι, εάν προσπαθήσουμε να κρατάμε μια συλλογική στάση απέναντι στα προβλήματά μας, τότε ναι, μπορούμε να βάλουμε φραγμό στο νέο εργασιακό μοντέλο των ατομικών συμβάσεων και του κοινωνικού κανιβαλισμού. Δεν είναι δα και έγκλημα να διεκδικούμε συλλογικές διαπραγματεύσεις και να αξιώνουμε μισθούς που να καλύπτουν τις ανάγκες μας.
- Ναι, αλλά η επιχείρηση εδώ και καιρό πάει χάλια. Μήπως να υπομείνω κι εγώ κάποιες θυσίες για το καλό της, ώστε να βγούμε από το αδιέξοδο;
Είδαμε και τις εταιρίες που συνεχίζουν να κάνουν τζίρο ή να επεκτείνονται, πώς διστάζουν να μειώσουν μισθούς ή να απολύσουν υπαλλήλους… Σήμερα, καλούμαστε να πληρώσουμε εμείς τη δική τους κρίση, χθες όμως δεν μοιραστήκαμε τα κέρδη τους. Όταν μιλάνε για θυσίες, εννοούν την εξασφάλιση της κερδοφορίας τους με τη μείωση των μισθών. Καταργούν εργασιακά κεκτημένα που έχουμε κατακτήσει με αγώνες. Αντί οι εργαζόμενοι να είμαστε τα θύματα, χρειάζεται να αντισταθούμε και να ανακτήσουμε το έδαφος, χρειαζόμαστε νέους αγώνες.
- Εντάξει, αλλά εδώ καταρρέουν τα πάντα, η οικονομία της χώρας κινδυνεύει. Μπορώ να κάνω εγώ κάτι από μόνος μου;
Μα κάθε φορά που το σύστημά τους, ο καπιταλισμός, βρίσκεται σε κρίση, οι πολιτικοί και οικονομικοί εκφραστές του, στο όνομα της “εθνικής ενότητας”, ζητούν από τους εργαζόμενους να “σώσουν την κατάσταση”. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι σε τέτοιες εποχές είναι που πρέπει να κινητοποιούμαστε συλλογικά, να παίρνουμε την κατάσταση στα χέρια μας, να προτάσσουμε τους ταξικούς και κοινωνικούς αγώνες, με αλληλεγγύη και αξιοπρέπεια, ακόμα και στο μικροπεριβάλλον μας, στο χώρο που εργαζόμαστε και συναντάμε τους συναδέλφους μας.
Τι κάνουμε
Στη σημερινή πραγματικότητα της άγριας λιτότητας, του αυταρχισμού και του κοινωνικού κανιβαλισμού, δεν μας μένει παρά να αρνηθούμε αυτήν την πραγματικότητα. Εμείς επιλέγουμε να μην υποκύψουμε στους εκβιασμούς των αφεντικών για μειώσεις στους -ήδη ανεπαρκείς για τις ανάγκες μας- μισθούς. Οι εργοδότες του κλάδου αποφεύγουν την υπογραφή κλαδικής σύμβασης ενώ στήνουν νέο σωματείο (ΕΝΕΛΒΙ). Κάθε ατομική διαπραγμάτευση οδηγεί στον ανταγωνισμό μεταξύ μας και υπονομεύει κάθε σχέση συναδελφικότητας και αλληλεγγύης. Στο νέο κοινωνικό και οικονομικό μοντέλο που προωθούν, προσπαθούν να μας χωρίσουν σε επισφαλείς εργαζόμενους και ανέργους, σε φτωχούς και φτωχότερους. Η δική μας απάντηση είναι οι συλλογικοί αγώνες για την αξιοπρέπειά μας, για να μη ζήσουμε σαν δούλοι, για να οικοδομήσουμε μία νέα κοινωνία ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας.
Η συλλογική μας δράση δεν αρχίζει ούτε σταματά με μία κλαδική απεργία. Δημιουργούμε πυρήνες αντίστασης σε κάθε εργασιακό χώρο, οργανώνοντας συνελεύσεις, συζητώντας με συναδέλφους, υπερασπιζόμενοι το δικαίωμα που έχουμε όλοι στην εργασία. Στις πιέσεις και τους εκβιασμούς για υπογραφή ατομικών συμβάσεων, απαντάμε με συλλογικοποίηση στο χώρο δουλειάς, επιδιώκουμε μέσα από σωματειακή επιτροπή ή ακόμα και επιχειρησιακό σωματείο -σε μεγάλους χώρους δουλειάς- τη συλλογική διαπραγμάτευση για όλους τους εργαζόμενους. Στεκόμαστε δίπλα στον καθένα, είτε είναι ωρομίσθιος, είτε μερικής ή πλήρους απασχόλησης. Προσπαθούμε να έχουμε μια κοινή πορεία αναπτύσσοντας δίκτυο αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας. Προσφέρουμε όπου μπορούμε την ηθική, ψυχολογική και υλική μας συμπαράσταση. Οργανώνουμε τις δράσεις μας συλλογικά και από τα κάτω. Εντάσσουμε τις μικρές και τις μεγάλες μάχες μας σε έναν ευρύτερο αγώνα, εντός και εκτός των χώρων δουλειάς, ενάντια στο σύστημα της εκμετάλλευσης, της καταπίεσης και της εξαθλίωσης.
- Απέναντι στον κοινωνικό κανιβαλισμό προτάσσουμε τους συλλογικούς μας αγώνες.
- Απαιτούμε μισθούς που να καλύπτουν τις ανάγκες μας.
ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΚΛΑΔΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ: ΤΡΙΤΗ 15 ΜΑΗ
[απεργιακή συγκέντρωση-πορεία : 10.30πμ, Σόλωνος & Ασκληπιού]
Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου Αττικής bookworker.wordpress.com
- Μήπως να μη ρισκάρω να «μπω στο μάτι» του αφεντικού; Να αποφύγω την απόλυση, να βολευτώ με ό,τι μπορώ…
Η εποχή του «εγώ ελπίζω να τη βολέψω» έχει τελειώσει οριστικά. Όσο δεν λέμε τα δικά μας όχι, τόσο τα αφεντικά «βρίσκουν και τα κάνουν». Μπροστά στη γενικευμένη και οργανωμένη επίθεση των εργοδοτών, κανείς δεν είναι πια εξασφαλισμένος από απολύσεις, περικοπές και εκβιασμούς. Είναι σημαντικό, περισσότερο παρά ποτέ, όλοι και όλες μαζί να αντιστεκόμαστε καθημερινά στους χώρους εργασίας και να δείχνουμε ότι δεν υποτασσόμαστε στη μοίρα που μας επιφυλάσσουν. Όσο προωθείται ο ανταγωνισμός μεταξύ των εργαζομένων (αλλά και των ανέργων), τόσο πρέπει να συσπειρωνόμαστε και να απαντάμε συλλογικά για να υπερασπιστούμε τα δικαιώματά μας.
- Είναι όμως δυνατόν να αρνηθώ την ατομική σύμβαση που με εξασφαλίζει κάπως; Μπορώ να ζητάω αυξήσεις σε μισθούς ή υπογραφή συλλογικών συμβάσεων;
Εάν στους εργασιακούς μας χώρους μπορέσουμε να χτίσουμε έναν τρόπο συνεύρεσης μεταξύ μας ως συνάδελφοι, εάν προσπαθήσουμε να κρατάμε μια συλλογική στάση απέναντι στα προβλήματά μας, τότε ναι, μπορούμε να βάλουμε φραγμό στο νέο εργασιακό μοντέλο των ατομικών συμβάσεων και του κοινωνικού κανιβαλισμού. Δεν είναι δα και έγκλημα να διεκδικούμε συλλογικές διαπραγματεύσεις και να αξιώνουμε μισθούς που να καλύπτουν τις ανάγκες μας.
- Ναι, αλλά η επιχείρηση εδώ και καιρό πάει χάλια. Μήπως να υπομείνω κι εγώ κάποιες θυσίες για το καλό της, ώστε να βγούμε από το αδιέξοδο;
Είδαμε και τις εταιρίες που συνεχίζουν να κάνουν τζίρο ή να επεκτείνονται, πώς διστάζουν να μειώσουν μισθούς ή να απολύσουν υπαλλήλους… Σήμερα, καλούμαστε να πληρώσουμε εμείς τη δική τους κρίση, χθες όμως δεν μοιραστήκαμε τα κέρδη τους. Όταν μιλάνε για θυσίες, εννοούν την εξασφάλιση της κερδοφορίας τους με τη μείωση των μισθών. Καταργούν εργασιακά κεκτημένα που έχουμε κατακτήσει με αγώνες. Αντί οι εργαζόμενοι να είμαστε τα θύματα, χρειάζεται να αντισταθούμε και να ανακτήσουμε το έδαφος, χρειαζόμαστε νέους αγώνες.
- Εντάξει, αλλά εδώ καταρρέουν τα πάντα, η οικονομία της χώρας κινδυνεύει. Μπορώ να κάνω εγώ κάτι από μόνος μου;
Μα κάθε φορά που το σύστημά τους, ο καπιταλισμός, βρίσκεται σε κρίση, οι πολιτικοί και οικονομικοί εκφραστές του, στο όνομα της “εθνικής ενότητας”, ζητούν από τους εργαζόμενους να “σώσουν την κατάσταση”. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι σε τέτοιες εποχές είναι που πρέπει να κινητοποιούμαστε συλλογικά, να παίρνουμε την κατάσταση στα χέρια μας, να προτάσσουμε τους ταξικούς και κοινωνικούς αγώνες, με αλληλεγγύη και αξιοπρέπεια, ακόμα και στο μικροπεριβάλλον μας, στο χώρο που εργαζόμαστε και συναντάμε τους συναδέλφους μας.
Τι κάνουμε
Στη σημερινή πραγματικότητα της άγριας λιτότητας, του αυταρχισμού και του κοινωνικού κανιβαλισμού, δεν μας μένει παρά να αρνηθούμε αυτήν την πραγματικότητα. Εμείς επιλέγουμε να μην υποκύψουμε στους εκβιασμούς των αφεντικών για μειώσεις στους -ήδη ανεπαρκείς για τις ανάγκες μας- μισθούς. Οι εργοδότες του κλάδου αποφεύγουν την υπογραφή κλαδικής σύμβασης ενώ στήνουν νέο σωματείο (ΕΝΕΛΒΙ). Κάθε ατομική διαπραγμάτευση οδηγεί στον ανταγωνισμό μεταξύ μας και υπονομεύει κάθε σχέση συναδελφικότητας και αλληλεγγύης. Στο νέο κοινωνικό και οικονομικό μοντέλο που προωθούν, προσπαθούν να μας χωρίσουν σε επισφαλείς εργαζόμενους και ανέργους, σε φτωχούς και φτωχότερους. Η δική μας απάντηση είναι οι συλλογικοί αγώνες για την αξιοπρέπειά μας, για να μη ζήσουμε σαν δούλοι, για να οικοδομήσουμε μία νέα κοινωνία ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας.
Η συλλογική μας δράση δεν αρχίζει ούτε σταματά με μία κλαδική απεργία. Δημιουργούμε πυρήνες αντίστασης σε κάθε εργασιακό χώρο, οργανώνοντας συνελεύσεις, συζητώντας με συναδέλφους, υπερασπιζόμενοι το δικαίωμα που έχουμε όλοι στην εργασία. Στις πιέσεις και τους εκβιασμούς για υπογραφή ατομικών συμβάσεων, απαντάμε με συλλογικοποίηση στο χώρο δουλειάς, επιδιώκουμε μέσα από σωματειακή επιτροπή ή ακόμα και επιχειρησιακό σωματείο -σε μεγάλους χώρους δουλειάς- τη συλλογική διαπραγμάτευση για όλους τους εργαζόμενους. Στεκόμαστε δίπλα στον καθένα, είτε είναι ωρομίσθιος, είτε μερικής ή πλήρους απασχόλησης. Προσπαθούμε να έχουμε μια κοινή πορεία αναπτύσσοντας δίκτυο αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας. Προσφέρουμε όπου μπορούμε την ηθική, ψυχολογική και υλική μας συμπαράσταση. Οργανώνουμε τις δράσεις μας συλλογικά και από τα κάτω. Εντάσσουμε τις μικρές και τις μεγάλες μάχες μας σε έναν ευρύτερο αγώνα, εντός και εκτός των χώρων δουλειάς, ενάντια στο σύστημα της εκμετάλλευσης, της καταπίεσης και της εξαθλίωσης.
- Απέναντι στον κοινωνικό κανιβαλισμό προτάσσουμε τους συλλογικούς μας αγώνες.
- Απαιτούμε μισθούς που να καλύπτουν τις ανάγκες μας.
ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΚΛΑΔΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ: ΤΡΙΤΗ 15 ΜΑΗ
[απεργιακή συγκέντρωση-πορεία : 10.30πμ, Σόλωνος & Ασκληπιού]
Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου Αττικής bookworker.wordpress.com
Η Κοινωνική & Αλληλέγγυα Οικονομία μέσα από το πρόταγμα της Άμεσης Δημοκρατίας
Μαγνητοφώνηση από την 1η μέρα του τριημέρου για την Κοινωνική και Αλληλέγγυα Οικονομία: "Τα χαρακτηριστικά της κοινωνικής & αλληλέγγυας οικονομίας - Δομές και δυνατότητες σήμερα"
Μαγνητοφώνηση από την 2η μέρα του τριημέρου για την Κοινωνική και Αλληλέγγυα Οικονομία: "Δομές κοινωνικής οικονομίας: Υφαίνοντας την ανατροπή ή συμπλήρωμα στο υπάρχον;"
Για τα εκλογικά αποτελέσματα και τις μετεκλογικές εξελίξεις: Ας ξεκόψουμε οριστικά από το θίασο και το θέαμα της εξουσίας
Καμιά αναμονή, καμιά συμμετοχή!
Τα εκλογικά αποτελέσματα, η μεγάλη αποστοίχιση από τα κόμματα όπως και το υψηλό ποσοστό αποχής, καταδεικνύουντην αποσύνθεση του μεταπολιτευτικού πολιτικού συστήματος. Ένα σύστημα που ήταν έτσι κι αλλιώς ξεγυμνωμένο εδώ και χρόνια, αφού κατέρρευσαν και οι τελευταίες αυταπάτες περί αστικής διαχείρισης της κρίσης, και εγκαθίδρυσε ένα γενικευμένο «καθεστώς εξαίρεσης», είναι πλέον φανερά ξένο και εχθρικό προς τα συμφέροντα και τις ανάγκες του κόσμου της εργασίας.
Η αποσύνθεση αυτή δεν είναι, βέβαια, αποτέλεσμα των εκλογών ή των κομματικών εκλογικών τακτικών, αλλά το αποτέλεσμα μιας πολύχρονης πορείας αγώνων, συγκρούσεων, εγχειρημάτων αυτοοργάνωσης, και μαχητικής αντιπαράθεσης με το καθεστώς της κοινωνικής λεηλασίας. Οι ανατροπές των πολιτικών συσχετισμών γίνονται στο δρόμο, με την άμεση δράση, και την προσπάθεια κοινωνικής αυτοθέσμισης, και όχι με τις κάλπες και τις κομματικές εξαγγελίες.
Σήμερα, το «άντρο της δημοκρατίας», η Βουλή, είναι πλέον εξόφθαλμα, και με την είσοδο της Χρυσής Αυγής και του Καμμένου, μια μάζωξη ξεπεσμένων υπαλλήλων της οικονομικής ολιγαρχίας, φασιστών, μαφιόζων, νταβατζήδων, και κάθε είδους αποβράσματος, με την Αριστερά ως τελευταίο άλλοθι αυτού του αντιδημοκρατικού εκτρώματος.
Η ενίσχυση του ακροδεξιού και φασιστικού ρεύματος δεν ήταν, φυσικά, κεραυνός εν αιθρία. Είναι αποτέλεσμα μακρόχρονης και συνειδητής εκτροφής του από όλες τις δυνάμεις του συστήματος (κράτος, κόμματα, ΜΜΕ), και κυρίως της υιοθέτησης και προβολής των αντικοινωνικών, ρατσιστικών, αντιμεταναστευτικών, απάνθρωπων προταγμάτων του από το σύνολο του αστικού πολιτικού δυναμικού, όχι μόνο στα λόγια, αλλά και στην πράξη (στρατόπεδα συγκέντρωσης, αντιμεταναστευτικά πογκρόμ, γιγάντωση και αυταρχικοποίηση των μηχανισμών ασφάλειας, επιτήρησης και καταστολής, επίθεση σε κάθε αντίσταση και αγώνα). Σε αυτό συνέβαλε και μεγάλο κομμάτι της Αριστεράς, το οποίο επένδυσε λαϊκίζοντας σε έναν εθνικοπατριωτικό λόγο και πλαίσιο (“κατοχή”, “επιβολή των ξένων”, “εθνική ανάπτυξη”, “επιστροφή στη δραχμή”, κ.ά.) που επικοινωνεί με εθνικιστικές και ρατσιστικές αντιλήψεις, και αξιοποιείται νομιμοποιητικά από την ακροδεξιά.
Παρατηρούμε το αστικό πολιτικό σύστημα να επιχειρεί να ενσωματώσειτη λαϊκή βούληση για αλλαγή της κατάστασης που “επένδυσε”στην ενίσχυση της Αριστεράς, αξιοποιώντας τον “αριστερό κυβερνητισμό”, ιδιαίτερα του ΣΥΡΙΖΑ, ως όχημα για τη διαμόρφωση μιας νέας σοσιαλδημοκρατικής “λύσης”, εκτόνωσης της ριζοσπαστικοποίησης των λαϊκών διαθέσεων και “εθνικής” αναδιαπραγμάτευσης της θέσης της χώρας στην Ε.Ε. και στην παγκόσμια οικονομία. Είναι σαφές ότι οι διάφοροι κυβερνητικοί συνδυασμοί που έχουν πέσει στο τραπέζι, και που θα επιδιωχθεί να συγκροτηθούν μέσωίσως και επόμενων εκλογών, δεν αποσκοπούν στην πραγματική αλλαγή της κατάστασης και τη ριζική βελτίωση της θέσης των εργαζομένων-ανέργων, των συνταξιούχων και της νεολαίας.Αντίθετα, είναι άλλη μια προσπάθεια για την ανασυγκρότηση της ανταγωνιστικότητας της “εθνικής οικονομίας”, την αναστήλωση της κερδοφορίας του κεφαλαίου, και την επιστροφή στην “ομαλότητα” της εκμετάλλευσης, της κοινοβουλευτικής απάτης, και της ολιγαρχίας του πλούτου.
Στον αντίποδα όλων αυτών, αν κάτι γίνεται πια επιτακτικά αναγκαίο, αλλά και δυνατό περισσότερο από ποτέ, είναι η πλήρης ρήξη με αυτό το θίασο των εξουσιαστών, η αποδόμηση όλων των τελετουργικών του (όπως οι εκλογές), η μη αναγνώριση οποιασδήποτε κυβέρνησης απορρέει από εκεί -με οποιοδήποτε συνδυασμό και μορφή-, και η διεκδίκηση άσκησης της πολιτικής από την ίδια την κοινωνία, με μορφές αυτοκυβέρνησης καιαμεσοδημοκρατικών αντιθεσμών.
Η αυτοθέσμισή μας, με άμεση δημοκρατία, αλληλεγγύη, ισότητα, συνεργατικότητα, σε κάθε χώρο δουλειάς, τόπο κατοικίας, τομέα παιδείας, υγείας, και πολιτισμού, είναι ο μόνος δρόμος για να ξεκόψουμε οριστικά από το φαύλο κύκλο της καταστροφικής καθεστωτικής πολιτικής όλων των επίδοξων κυβερνητών μας.
Το μνημόνιο είναι αποτέλεσμα των επιλογών της καπιταλιστικής κυριαρχίας και της απαθούς και ατομικιστικής κοινωνίας. Δεν καταργείται με την εναπόθεση της τύχης μας στην αλλαγή των κοινοβουλευτικών συσχετισμών, αλλά με διαρκή και αυτόνομο αγώνα, δημιουργία αντιδομών, περιφρούρησή τους από κράτος και κεφάλαιο, και εν τέλει έξοδο από τον καπιταλισμό (ως φαντασιακό, τρόπο θέσμισης της κοινωνικής ζωής, τρόπο παραγωγής). Αυτές θα είναι και το μοναδικό ανάχωμα στον εκφασισμό της κοινωνίας και τον κοινοβουλευτικό ή μη ολοκληρωτισμό, η πραγματική κίνηση ατομικής και κοινωνικής χειραφέτησης που μπορεί να ανασυγκροτήσει τη ζωή μας με ελευθερία και αξιοπρέπεια.
Η απαλλαγή μας από το καθεστώς της κοινωνικής λεηλασίας, τη δαμόκλειο σπάθη του χρέους, τη “φυλακή των λαών” της Ε.Ε., την καπιταλιστική βαρβαρότητα, μπορεί να γίνει μόνοστα οδοφράγματα.
Άμεση Δημοκρατία-Κοινωνική Επανάσταση!
εργατική εφημερίδα ΔΡΑΣΗ
Προς μια ταξική επαναστατική στρατηγική
Του Γιώργου Λιοδάκη
Ένα επαρκές θεωρητικό πλαίσιο αποτελεί ένα πρώτο απαραίτητο βήμα για τη διαμόρφωση μιας αντι-καπιταλιστικής στρατηγικής υπό τις παρούσες συνθήκες. Εκτός από τον κλασικό μαρξισμό, οι πρόσφατες συζητήσεις μεταξύ μαρξιστώνσίγουρα προσφέρουν μια πολύτιμη πηγή. Ενάντια στη συνεχιζόμενη χρήση από το κεφάλαιο των διεθνών συγκρούσεων και των εθνικών ιδεολογιών για να διαιρεί τους εργαζόμενους και να εξασφαλίζει την αναπαραγωγή του, και σε αντίθεση με μια παραπλανητική, επικεντρωμένη στο έθνος-κράτος, θεωρητική προσέγγιση, μια σαφής αντίληψη της έννοιας του αναδυόμενου ολοκληρωτικού καπιταλισμού και μιασχετική τεκμηρίωση του εργατικού διεθνισμού συμβάλουν σε μια πολιτική οικονομία της μισθωτής εργασίας και σε μια επαναστατική προοπτική. (Βλ. επίσης Lebowitz 2003, viii-ix·Barker 2006, 77· Hart-Landsberg καιBurkett 2006).
Σύμφωνα με την παραδοσιακή μαρξιστική-λενινιστική στρατηγική, η οποία κυριάρχησε κατά τον περασμένο αιώνα, η ανάπτυξη του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος προϋποθέτει ότι η εργατικήτάξη σε κάθε χώρα θα διεξάγει την ταξική πάλη κυρίως στο εθνικό πλαίσιο αλλά ταυτοχρόνως θα αλληλοϋποστηρίζονται, ιδιαίτερα στους αγώνες ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τον πόλεμο. Μετά από την επιτυχημένη ανάληψη της κρατικής εξουσίας σε ορισμένες χώρες, η σοσιαλιστική επανάσταση θα εξαπλωθεί (υπό κατάλληλες συνθήκες) σε όλο τον κόσμο.
Ενώ οι βαθιά ριζωμένες εθνικότητες φαίνεται να δίνουν κάποια περιορισμένη αξιοπιστίασε αυτό το είδος της στρατηγικής,1ο εκφυλισμός και η κατάρρευση του συνδεδεμένου με αυτήν κομμουνιστικού κινήματος, καθώς και οι δραστικές αλλαγές του σύγχρονου καπιταλισμού καθιστούν αυτή τη στρατηγική εν μέρει παρωχημένη και υπαγορεύουν την επιτακτική ανάγκη για σημαντικές αλλαγές στην επαναστατική στρατηγική. Η νέα στρατηγική θα πρέπει να είναι σαφώς απελευθερωμένη τόσο από τον επαναστατικό κρατισμό όσο και από την επικέντρωση στο έθνος-κράτος της παραδοσιακής στρατηγικής. Η αντίσταση έναντι οποιασδήποτε εξωτερικής επίθεσης και επιβολής εξακολουθεί, βεβαίως, να είναιθεμιτή και αναγκαία, καθώς μπορεί να υπηρετήσει την προστασία ορισμένων κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων ή ένα ορισμένο βιοτικό επίπεδο που έχουν επιτευχθεί με αγώνες της εργατικής τάξης στο παρελθόν. Ένας τέτοιος αντιστασιακός και αντι-ιμπεριαλιστικός αγώνας μπορεί επίσης να χρησιμεύσει, από άποψη τακτικής, ως πρώτο βήμα στην ενίσχυση των προϋποθέσεων και τη διασφάλιση της πορείας μιας επαναστατικής διαδικασίας προς την κοινωνική χειραφέτηση. Ωστόσο, μια έμμονη προσήλωση στην παραδοσιακά παραδεκτή θεώρηση του ιμπεριαλισμού (ως εξωτερική επιθετικότητα) και στην εθνοκεντρική προσέγγιση τείνει γενικά να εστιάζειτην προσοχή, μάλλον παραπλανητικά, στις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις και σε ένα φαινομενικό αντι-ιμπεριαλισμό,2ενώ συνήθως συνδέει τη στρατηγική του εργατικού κινήματος, στενά, με αυτό τον προστατευτικό αντι-ιμπεριαλισμό ή απλώς με την πάλη ενάντια στον πόλεμο.
Η επαναστατική στρατηγική θα πρέπει να απεμπλακεί, σε μεγάλο βαθμό, από οποιοδήποτεενδο-ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό και πόλεμο, ή οικονομική κατάρρευση, παρότι θα πρέπει σίγουρα να επωφεληθεί από ένα τέτοιο γεγονός. Μια τέτοια στρατηγική θα πρέπει να έχει έναν καθαρό αντισυστημικό χαρακτήρα και να συνδέεται άμεσα με τον πυρήνα του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και με τις πολιτικές προοπτικές της επαναστατικής υπέρβασης του καπιταλισμού.
Εκτός από τις μεθοδολογικές αδυναμίες που σημειώθηκαν παραπάνω (ανεπαρκής κατανόηση των σημερινών αλλαγών στο κράτος, και αντιστροφή του ιστορικού υλισμού), η εθνοκεντρική προσέγγιση έχει επίσης σοβαρές ιδεολογικές και πολιτικές συνέπειες. Αποτυγχάνει, σε ένα πρώτο επίπεδο, να προσφέρει μια ικανοποιητική προσέγγιση η οποία να διευκολύνει και να ενισχύει την αποτελεσματικότητα του διεθνιστικού ταξικού αγώνα ενάντια στον (διεθνικό) καπιταλισμό ως ολότητα και στα συχνά φαινόμενα κοινωνικού ντάμπινγκ στην εποχή μας.3Αγνοώντας, επίσης, τη διαδικασία σύστασης ενός διεθνικού καπιταλιστικού κράτους, αποτυγχάνει να εντοπίσει τις κρίσιμες στιγμές και το θεσμικό πλαίσιο εντός του οποίου παίρνονται σημαντικές πολιτικές αποφάσεις. Έτσι, παραπλανεί τον επαναστατικό ταξικό αγώνα4και «παραδίδει» το ελπιδοφόρο κίνημα ενάντια στην καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση στις δυνάμεις της ρεφορμιστικής Αριστεράς, αν όχι στις αντιδραστικές εθνικιστικές δυνάμεις.
Πολλά παραδείγματα θα μπορούσαν να αναφερθούν για να επισημανθεί, σε αντίθεση με την επικρατούσα εθνοκεντρική αντίληψη, η μείωση της εθνικής κυριαρχίας, εντός του πλαισίου του αναδυόμενου ολοκληρωτικού καπιταλισμού, και η αυξανόμενη σημασία των ποικίλων διεθνικών θεσμών και ρυθμιστικών μηχανισμών. Μεταξύ αυτών των παραδειγμάτων θα πρέπει να περιληφθεί ο ρόλος του ΟΗΕ και του ΝΑΤΟ στην προστασία και επέκταση των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής, οι θεσμικές μεταρρυθμίσεις που, με βάση το πρόσχημα της «τρομοκρατίας», στοχεύουν σε συρρίκνωση των κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων, και ο καθοριστικός ρόλος διεθνών οργανισμών, όπως ο ΠΟΕ, το ΔΝΤ, η Παγκόσμια Τράπεζα και ο ΟΟΣΑ, στη συγκρότηση των βασικών όρων ανάπτυξης και κοινωνικής αναπαραγωγής του κεφαλαίου (νεοφιλελεύθερη πολιτική, Γενική Συμφωνία για το Εμπόριο Υπηρεσιών - GATS, τεχνολογικές καινοτομίες και πνευματική ιδιοκτησία, πρωταρχική συσσώρευση, ιδιωτικοποίηση των υποδομών, της παιδείας, της υγείας και της κοινωνικής ασφάλισης, φορολογικές ελαφρύνσεις για το κεφάλαιο, τυποποίηση της παραγωγής, και περιβαλλοντικοί κανονισμοί). Ο υπερκαθοριστικός ρόλος του θεσμικού πλαισίου της ΕΕ έναντι των κρατών-μελών, η προσπάθεια, το 2005, να θεσμοθετηθεί ένα σχέδιο συντάγματος διατυπωμένο σύμφωνα με τις νεοφιλελεύθερες γραμμές, και οι συμπληρωματικές διαδικασίες θεσμικών μεταρρυθμίσεων εντός των κρατών-μελών είναι επίσης χαρακτηριστικά. Στο πλαίσιο της υπό εξέλιξη παγκόσμιας ύφεσης, είναι επίσης εμφανές ότι μεγάλες προσπάθειες ξεπεράσματος της κρίσης και σταθεροποίησης του παγκόσμιου καπιταλισμού είναι συνήθως συντονισμένες από διεθνείς οργανισμούς και μεγάλες καπιταλιστικές δυνάμεις, ενώ πολυμερείς (ή διακρατικοί) φορείς καθορίζουν, κατά κύριο λόγο, τις πολιτικές που πρέπει να ακολουθηθούν και την πορεία ανάπτυξης, ιδιαίτερα στην περίπτωση των υπερχρεωμένων χωρών όπως η Ελλάδα, εις βάρος των συμφερόντων της εργατικής πλειοψηφίας.
Το πιο σημαντικό, ωστόσο, είναι ότι η άρθρωση του επαναστατικού κινήματος στις ενδο-ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις, ειδικά στις σημερινές συνθήκες, τείνει να παγιδεύσει και να περιορίσει τις επαναστατικές δυνάμεις εντός μιας εσωτερικής ή παράγωγης αντίθεσης του καπιταλισμού, και, σε τελική ανάλυση, εντός του σημερινού κυρίαρχου κοινωνικού συστήματος. Μια τέτοια προσέγγιση τείνει να οδηγεί σε ταξικές συμμαχίες με διάφορες αστικές δυνάμεις ή με την ίδια την καπιταλιστική τάξη, μετατρέποντας το εργατικό κίνημα, ενίοτε, σε ένα απλό εξάρτημα της καιροσκοπικήςπορείας του κεφαλαίου και οδηγώντας, όπως συχνά έχει γίνει στο παρελθόν, σε καταστροφικές ήττες και συμβιβασμούς, ή σε μια ατελείωτη σταδιολογική συζήτηση που καθιστά τον επαναστατικό σκοπό ακόμη πιο απόμακρο.
Επιχειρώντας τώρα, σε αντίθεση με το παραδοσιακό κομμουνιστικό κίνημα και τη σχετιζόμενη με αυτό εθνοκεντρική προσέγγιση, να αρθρώσουμε μια νέα επαναστατική στρατηγική του εργατικού κινήματος για την ανασυγκρότηση της κομμουνιστικής προοπτικής, πρέπει να τονίσουμε ότι μια τέτοια στρατηγική πρέπει να εδράζεται, όχι στις ενδο-ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις, αλλά μάλλον στο ασφαλές έδαφος της βασικής αντίθεσης κεφαλαίου-εργασίας5και στην προοπτική του ξεπεράσματός της. Η κρίσιμη διαφορά αυτής της νέας στρατηγικής, σε σύγκριση με την παραδοσιακή μαρξιστική-λενινιστική στρατηγική, σχετίζεται με τη σύγχρονη διεθνική ταξική διαμόρφωση, το αναδυόμενο διεθνικό κράτος, και την αυξανόμενη σημασία της αντίθεσης κεφαλαίου-εργασίας και του διεθνικού ταξικού αγώνα. Οι ενδο-ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις, βεβαίως, θα πρέπει να διερευνώνται προσεκτικά και να λαμβάνονται σοβαρά υπόψη στη διαμόρφωση των τακτικών του επαναστατικού κινήματος. Μια τέτοια στρατηγική, βασισμένη στην αντίθεση κεφαλαίου-εργασίας, είναι ουσιωδώς αντικαπιταλιστική και όχι μόνο υπερβαίνει τη μισή αντίσταση ενόςεπιφανειακού αντι-ιμπεριαλισμού, εξαλείφοντας ουσιαστικά και μόνιμα την απειλή του πολέμου, αλλά επίσης ανοιχτά και ευθέως φέρνει στην πρώτη γραμμή το ζήτημα της πλήρους κοινωνικής χειραφέτησης και της αμετάκλητης υπέρβασης του καπιταλισμού. Υπό αυτή την έννοια, αυτή η νέα στρατηγική αντιπαρατίθεται, όχι μόνο με την αναποτελεσματική αντι-νεοφιλελεύθερη στρατηγική της ρεφορμιστικής Αριστεράς, αλλά επίσης με όλες εκείνες τις εκδοχές αριστερού ρεφορμισμού που συνδέονται με μια αντιμονοπωλιακή στρατηγική.
Σε σύγκριση με τη συνήθως τυπική (αν όχι ρητορική), αναποτελεσματική, και «απόμακρη»διεθνή αλληλεγγύη που χαρακτηρίζει το παραδοσιακό κομμουνιστικό κίνημα, η νέα στρατηγική δίνει έμφαση στην ανάγκη του κοινού αγώνα πέραν των εθνικών συνόρων, χωρίς να υποστηρίζει μια ενιαία και αδιαφοροποίητη οργάνωση της εργατικής τάξης ή έναν ταυτόχρονο ταξικό αγώνα σε όλον τον κόσμο. Είναι προφανώς σωστό ότι η ανισόμερηανάπτυξη του καπιταλισμού δημιουργεί διαφορετικές επαναστατικές δυνατότητες, και ότι οι περισσότεροι κοινωνικοί αγώνες, για πολλούς λόγους (γεωγραφική εγγύτητα, κοινή γλώσσα και κοινωνικο-ιστορικό υπόβαθρο, ειδική δομή του καπιταλισμού ή της θεσμικής διαμόρφωσης, κ.λπ.), διεξάγονται σε εθνικό ή ακόμη και τοπικό επίπεδο. Είναι εξίσου προφανές, ωστόσο, ότι οι πιο σημαντικοί αγώνες της εποχής μας, και πιθανότατα στο άμεσο μέλλον, δεν μπορεί παρά να αναπτύσσονται σε διεθνικό επίπεδο (οι εκτεταμένες εξεγέρσεις στις αραβικές χώρες το 2011 και οι πρόσφατες μαζικές διαδηλώσεις σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες προσφέρουν σαφή μαρτυρία). Και αυτό δεν συμβαίνει μόνο επειδή ο καπιταλισμός συγκροτείται και τείνει να συνασπίζεται σε διεθνικό επίπεδο, αλλά επίσης επειδή οι προϋποθέσεις για ένα επιτυχημένο και βιώσιμο επαναστατικό κίνημα δεν μπορούν να διαμορφωθούν παρά σε διεθνικό ή παγκόσμιο επίπεδο.
Η νέα διεθνική στρατηγική που προτείνεται εδώ μπορεί να αναπτυχθεί και να υλοποιηθεί, πιο συγκεκριμένα, με διαρκή (και όχι περιστασιακή) συνεργασία και κοινή δράση, ιδιαίτερα σε ζητήματα στρατηγικής σημασίας, από δημοκρατικά ελεγχόμενες επαναστατικές πολιτικές οργανώσεις και συνδικάτααπό όλες τις χώρες. Η κοινή ταξική δράση και αγώνας, βεβαίως, μπορεί να οργανώνονται και να συντονίζονται είτε σε περιφερειακό είτε σε παγκόσμιο επίπεδο, ανάλογα με τις ιδιαίτερες συνθήκες. Δεν υπάρχει, επίσης, αμφιβολία ότι η συνδικαλιστική συνιστώσα σε αυτή τη διαδικασία θα πρέπει να βασίζεται σε έναν ριζοσπαστικό και αντιγραφειοκρατικό μετασχηματισμό, από τα κάτω,6των υφιστάμενων συνδικάτων, στην προοπτική ενός νέου εργατικού κινήματος που υπερασπίζεται και ελέγχεται από τα πραγματικά συμφέροντα της εργατικής τάξης. Η έκκληση για διεθνική δράση δεν θα πρέπει, βεβαίως, να εννοηθεί ως αποκλεισμός της δράσης σε εθνικό πλαίσιο, αλλά μάλλον ως υπέρτερη και στρατηγικά συμπληρωματική προς την ταξική δράση σε τοπικό και εθνικό επίπεδο.
Η νέα στρατηγική, με τη σημαντική διεθνική διάστασή της, μπορεί επίσης να αντιμετωπίσει πολύ πιο αποτελεσματικά τα σοβαρά προβλήματα που δημιουργούνται, σχετικά με την απασχόληση, από την αυξανόμενη φυγή του κεφαλαίου από διάφορες αναπτυγμένες χώρες προς χώρες με χαμηλό κόστος και ιδιαίτερα χαμηλούς μισθούς (βλ. Hart-Landsberg and Burkett 2006), ή τις αντεργατικές συνθήκες που δημιουργούνται μέσω της θεσμοποίησης της αποκαλούμενης Οδηγίας Μπολκεστάιν και της προοπτικής κοινωνικού ντάμπινγκ στην Ευρώπη.7Επιπλέον, μόνο σε ένα διεθνικό πλαίσιο και με μια διεθνική εργατική στρατηγική το επαναστατικό έργο της διάλυσης του διεθνικού αστικού κράτους μπορεί να τεθεί με επάρκεια.8Από την άλλη πλευρά, η εθνοκεντρική προσέγγιση της ταξικής πάλης θα επέτρεπε στο κεφάλαιο να αξιοποιήσει πιο αποτελεσματικά τα εθνικά-κράτη, συνεπικουρούμενο από τη διεθνική καπιταλιστική συνεργασία, για την προώθηση αντεργατικών πολιτικών και την αντιμετώπιση μιας απομονωμένης εργατικής τάξης.9
Οι νέες αντικειμενικές συνθήκες του διεθνικού καπιταλισμού φαίνεται να παροτρύνουν προς τη θεωρητική υπέρβαση του εθνοκεντρισμού, όπως επίσης και προς την κοινή ταξική δράση σε διεθνικό επίπεδο. Υπάρχουν ήδη επαρκείς ενδείξειςμιας τέτοιας κοινής διεθνικής πάλης (Robinson 2004, 168). Αν, επομένως, οι πολιτικοί φορείς της Αριστεράς, και ιδιαίτερα εκείνοι της επαναστατικής Αριστεράς, δεν λάβουν επαρκώς υπόψη αυτές τις νέες συνθήκες, αρθρώνοντας μια διεθνική επαναστατική στρατηγική στη βάση της αντίθεσης κεφαλαίου-εργασίας, θα κινδυνεύσουν να μείνουν πίσω από το ίδιο το εργατικό κίνημα. Οι νέες αντικειμενικές συνθήκες του καπιταλισμού, αλλά επίσης οι αντιξοότητες στην ανάπτυξη των υποκειμενικών συνθηκών, κάνουν σήμερα την έκκληση του Κομμουνιστικού Μανιφέστου, «Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε!», πολύ πιο ρεαλιστική, επιτακτική, και αναγκαία από ποτέ.
ΒιβλιογραφικέςαναφορέςBarker, C. 2006. Capital and revolutionary practice. Historical Materialism 14, no. 2: 55–82.Hart-Landsberg, M, and P. Burkett. 2006. China and the dynamics of transnational accumulation: Causes and consequences of global restructuring. Historical Materialism14, no. 3: 3–43.Lebowitz, Michael. 2003. Beyond ‘capital’: Marx’s political economy of the working class. London:Palgrave.Marx, Karl. 1968b. Critique of the Gotha programme. In Selected works, vol. I, by K. Marx and F. Engels. New York: International Publishers.Radice, H. 2005. Neoliberal globalisation: Imperialism without empires?. In Neoliberalism: A critical reader, ed. A. Saad-Filho and D. Johnston, 91–8. London: Pluto Press.Robinson, William. 2004. A theory of global capitalism: Production, class, and state in a transnational world. Baltimore, MD: Johns Hopkins University Press.
Ο Γιώργος Λιοδάκης είναι καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Πολυτεχνείο Κρήτης
Τοκείμενο αυτόαποτελεί τμήματου άρθρουCrisis, the emerging new stage of capitalism, and the need of a transnational class strategy for social emancipation, που δημοσιεύτηκεστο περιοδικόInternational Critical Thought.
Μετάφραση: Κ.Χ.
1Η επίκληση του έθνους-κράτους, ωστόσο, από κάποιους αριστερούς «προοδευτικούς», μπορεί να γίνει κατανοητή είτε ως μάταιη αναβίωση της Κεϋνσιανής ρύθμισης, είτε ως ενίσχυση του επανεμφανιζόμενου εθνικισμού· και τα δύο σαφώς δεν εξυπηρετούν μια πραγματική κοινωνική χειραφέτηση της εργατικής πλειοψηφίας. 2Η προσέγγιση αυτή θεωρεί τον ιμπεριαλισμό απλώς ως μια πολιτική στρατηγική για καπιταλιστική επέκταση και επέμβαση, και όχι ως μια απόφυση του ίδιου του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, δίνοντας παράλληλα έμφαση στις δια-ταξικές συμμαχίες για την προστασία των εθνικών συμφερόντων. 3Αυτή η κοινή πρακτική του κεφαλαίου αφορά την ικανότητά του να βελτιώνει την ανταγωνιστικότητα τεχνητά με την επιβολή των λιγότερο ευνοϊκών όρων εμπορικών συναλλαγών για τις λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες και των λιγότερο ευνοϊκών (σε παγκόσμιο επίπεδο) όρων απασχόλησης και μισθών για τις εργαζόμενες τάξεις. 4Λόγω του ανεπαρκούς διεθνούς συντονισμού, ο Λένιν ανέμενε μάταια την εξάπλωση της επανάστασης στη Δυτική Ευρώπη μετά τον Οκτώβρη. Καθώς η στρατηγική για το επαναστατικό πέρασμα στο σοσιαλισμό στις αρχές του εικοστού αιώνα έχει κριθεί ιστορικά, ωστόσο, οι πολύ πιο ευνοϊκές αντικειμενικές συνθήκες στις αρχές του εικοστού πρώτου αιώνα, για να μην αναφέρουμε τις (λιγότερο ευνοϊκές) υποκειμενικές συνθήκες, καθιστούν επιτακτική την ανάγκη η εργατική τάξη να ξεπεράσει την εθνοκεντρική στρατηγική της επαναστατικής χειραφέτησης (βλέπε επίσης Lebowitz 2003, 210). 5Αυτό το ασφαλές (οντολογικά) έδαφος απορρέει, υπό τις σημερινές καπιταλιστικές συνθήκες, από τον αυξανόμενο αντικειμενικά ρόλο της διεθνικής εργατικής τάξης και της υποκειμενικότητας που αναδύεται από την εντεινόμενη εκμετάλλευσή της από το κεφάλαιο. 6Όπως ο Μαρξ έχει τονίσει επανειλημμένα, η χειραφέτηση και κοινωνική απελευθέρωση της εργατικής τάξης θα είναι έργο της ίδιας της εργατικής τάξης (Μαρξ 1968b, 325), και όχι οποιουδήποτε «εξωτερικού» παράγοντα ή ιδεολογικής πρωτοπορίας. Με αυτή την έννοια, η πολιτική πρωτοβουλία «από τα κάτω» είναι ένας όρος εκ των ων ουκ άνευ για αυτήν την αυτό-χειραφέτηση. 7Η Οδηγία ορίζει ότι μια καπιταλιστική επιχείρηση, μέσω της τυπικής ίδρυσής της σε μια χώρα με χαμηλά επίπεδα μισθών και κοινωνικής ασφάλισης, μπορεί να χρησιμοποιήσει αυτά τα χαμηλά επίπεδα σε όλες τις διακρατικές οικονομικές συναλλαγές της. Με τον τρόπο αυτό, παράγεται μια «εξίσωση προς τα κάτω» σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες. 8Εδώ θα μπορούσαμε να αναφέρουμε, για παράδειγμα, την έξοδο χωρών από διεθνείς οργανισμούς (Παγκόσμια Τράπεζα και ΔΝΤ), όπως έχει κάνει η Βενεζουέλα, τη συντονισμένη δράση για την απόρριψη μιας σημαντικής θεσμικής αλλαγής στην ΕΕ, όπως το σχέδιο συντάγματος, την έξοδο χωρών-μελών ή την ενδεχόμενη διάλυση της ΕΕ, και την ενδεχόμενη διεθνική πρωτοβουλία εργατικών φορέων για έναν ριζικό μετασχηματισμό των διεθνών οργανισμών όσον αφορά την οικονομική συνεργασία και ανάπτυξη. 9Στην περίπτωση αυτή, εκτός των άλλων, μπορεί να νομιμοποιήσει τις πολιτικές αυτές με την επίκληση της διεθνούς ανταγωνιστικότητας, εξωτερικών αναγκών, και διεθνών υποχρεώσεων ή δεσμεύσεων που έχουν αναληφθεί από το έθνος-κράτος, καθιστώντας την επιβολή των υπερεθνικών καπιταλιστικών κανονισμών ακόμη πιο απόμακρη για την ταξική δράση των εθνικών εργατικών τάξεων (βλέπε επίσης Radice 2005).
Το πρωτότυπο κείμενο
Ας καταλάβουμε την Ευρώπη! Αυτόνομες αντιδομές πέρα από το έθνος-κράτος και τη φυλακή της Ε.Ε.
Του Κώστα Χαριτάκη
Το ερώτημα “ευρώ ή δραχμή”, “Ε.Ε. ή ανεξάρτητο εθνικό κράτος” (με όποιο λαϊκό, εργατικό ή σοσιαλιστικό πρόσημο) προβάλλεται κυρίαρχα τόσο από τις αστικές δυνάμεις όσο και από τμήματα της αριστεράς ως το πραγματικό δίλημμα της κοινωνίας και των εργαζομένων, ως την κύρια διαχωριστική γραμμή της κοινωνικής διαπάλης στις σημερινές συνθήκες της κρίσης. Μήπως, όμως, πρόκειται για ένα ερώτημα εξαρχής βολικό για τις καθεστωτικές δυνάμεις, καθώς όλες οι απαντήσεις του μας οδηγούν ξανά στον περίκλειστο παλιό κόσμο της εκμετάλλευσης και της κυριαρχίας; Μήπως η προσπάθεια να οριοθετηθεί κατ' αυτόν τον τρόπο ο κοινωνικός ανταγωνισμός είναι ακριβώς η προσπάθεια να παραμείνουμε στο έδαφος του αντίπαλου, σε ένα στημένο παιχνίδι όπου νικητής είναι πάντα ο ίδιος: το κεφάλαιο και το κράτος;
Δε θα έπρεπε να προσπεράσουμε εύκολα αυτά τα ερωτήματα, πολύ περισσότερο με την αλαζονεία της “μόνης αντικαπιταλιστικής γραμμής”, γιατί η σωστή διατύπωση του προβλήματος είναι το ...ήμισυ της λύσης του. Καταρχήν, ο ίδιος ο τρόπος που θέτει το πρόβλημα η αστική τάξη και το προσωπικό της είναι αρκετά αποκαλυπτικός: δίνει τη μάχη του ευρώ και της Ε.Ε. στο όνομα της “ευρωπαϊκής πορείας της χώρας” και της “ανάπτυξης”, ενώ την ίδια στιγμή αρκετές δυνάμεις του κεφαλαίου “ερωτοτροπούν” (αλλά και προετοιμάζονται και σχεδιάζουν) με την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα ως εφαλτήριο για εκτίναξη της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας και βελτίωση της θέσης της στην παγκόσμια αγορά. Η στρατηγική και στις δύο τακτικές (είτε με ευρώ είτε με δραχμή) είναι ίδια: με όχημα την τρομοκρατία της κρίσης και του χρέους να υπάρξει μια βίαιη “επανεκκίνηση” της συσσώρευσης από μηδενική, για τη θέση και τα δικαιώματα των εργαζομένων, βάση. Το ότι, μέχρι τώρα, η ηγεμονική τακτική είναι η παραμονή στο ευρώ συνδέεται περισσότερο με τις τεράστιες δυνατότητες πολλαπλασιασμού της δύναμης επιβολής του κεφαλαίου εντός της χώρας που προσφέρει η ευρωζώνη και η Ε.Ε. εν γένει, και όχι με το ότι μια άλλη τακτική εκτός ευρωζώνης δεν θα μπορούσε να προωθήσει εξίσου ή και καλύτερα το στρατηγικό στόχο (παραδείγματα, εξάλλου, υπάρχουν πολλά διεθνώς).
Από την άλλη πλευρά, η διατύπωση του ίδιου ερωτήματος από την αριστερά συσκοτίζει και διαστρεβλώνει τον πραγματικό χαρακτήρα της κρίσης και των απαντήσεων που θα μπορούσαν να βγάλουν την κοινωνία και τον κόσμο της εργασίας από το φαύλο κύκλο της εκμετάλλευσης και της κυριαρχίας: αντί να αντιμετωπίζει τη στρατηγική του κεφαλαίου, αντιμετωπίζει την τακτική του κάθε φορά, αφήνοντας ανοιχτό το έδαφος σε εναλλακτικές που το ίδιο το σύστημα επεξεργάζεται, ενώ καλλιεργεί αυταπάτες για επιστροφή σε έναν καπιταλισμό “κράτους πρόνοιας” και “δημοκρατικού συμβολαίου”. Όπως και με τα περί “κατοχής” έτσι και εδώ, στη θέση του αντίπαλου αντί για την καταστροφική κυριαρχία της εκμεταλλευόμενης εργασίας, του χρήματος, του εμπορεύματος, της ιδιοκτησίας και του πολιτικού συστήματος του αντιπροσωπευτικού ολοκληρωτισμού, τοποθετεί τον τύπο του νομίσματος, τη μορφή της διεθνικής συνεργασίας των κεφαλαιακών δυνάμεων, την έξωθεν επιβολή και τη “δημοκρατική εκτροπή”.
Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι όλα τα αριστερά προγράμματα “εξόδου από το ευρώ και την Ε.Ε.” περιλαμβάνουν μεταρρυθμίσεις αναστήλωσης της “εθνικής οικονομίας”, με κεντρικό ρόλο του κράτους (εθνικοποιήσεις) και με “αναδιανομή του πλούτου”. Έτσι, το κράτος και η αναδιανομή, τα βασικά δηλαδή συστατικά του ιστορικού σοσιαλδημοκρατικού προγράμματος, αναγορεύονται σε κεντρικά στοιχεία της (αντικαπιταλιστικής, λαϊκής, εργατικής ή/και σοσιαλιστικής) απάντησης στην κρίση. Στο πλαίσιο αυτό, ακόμη κι αν η έξοδος από την ευρωζώνη και την Ε.Ε. αντιμετωπίζεται ως “κρίκος” μιας αντικαπιταλιστικής πορείας, επικεφαλής της μάλλον ...βαδίζει ο ίδιος ο εχθρός μας, ο καπιταλιστικά παραγόμενος πλούτος και η κρατική εξουσία. Γι' αυτό ακριβώς, εξάλλου, παρά τους εξορκισμούς, αυτό το πρόγραμμα επικοινωνεί με το πνεύμα των συντηρητικών “αντιμνημονιακών” προγραμμάτων και επιτρέπει αυτήν την πρωτοφανή ρευστότητα προς πλειάδα εθνικιστικών αντιλήψεων που αξιοποιεί η ακροδεξιά.
Αγωνιστικός και δημιουργικός συντονισμός της “Ευρώπης των κάτω”
Ο κόσμος της εργασίας, της επισφάλειας, της ανεργίας, της μετανάστευσης, δεν έχει τίποτα να περιμένει από την αναδίπλωση στο εθνικό αστικό κράτος. Πρώτα απ' όλα, γιατί δεν ξέφυγε ποτέ από αυτό. Η Ε.Ε. δεν είναι μια ξένη κατοχική δύναμη αλλά ο σύμμαχος του εθνικού αστικού κράτους στην κοινή τους εκστρατεία κοινωνικής λεηλασίας, ενεργητική σύμπραξη για την εμπέδωση, δια πυρός και σιδήρου, των συμφερόντων του πλούτου, της εκμετάλλευσης και της κυριαρχίας. Και παραπέρα, γιατί η Ευρώπη δεν ταυτίζεται με το απολυταρχικό οικοδόμημα της Ε.Ε. Υπάρχει η “Ευρώπη των κάτω”, των πλατειών, των εργατικών απεργιών, των αυτοδιαχειριστικών εγχειρημάτων, της άμεσης αντικαπιταλιστικής πράξης, που είναι ανάγκη να βρει το δικό της κοινό αγωνιστικό βηματισμό απέναντι στη διεθνοποιημένη εξουσία του χρήματος και της εκμετάλλευσης, δημιουργώντας και επιβάλλοντας τις δικές της αντιδομές αγώνα, αλληλεγγύης και συνεργατικής δράσης. Αυτές οι αντιδομές συγκρούονται φυσικά με τη “φυλακή των λαών” της Ε.Ε., την αντιπαλεύουν και επιχειρούν να τη διαλύσουν, όχι όμως για να επιστρέψουμε στη θαλπωρή μιας εθνικής καπιταλιστικής ανάπτυξης αλλά για την εξάπλωση της αυτοοργάνωσης και της άμεσης δημοκρατίας πέρα από το έθνος-κράτος και τις διεθνικές καπιταλιστικές ενώσεις.
Ας καταλάβουμε την Ευρώπη! Ας συντονιστούμε οριζόντια και από τα κάτω, έξω από κρατικούς και γραφειοκρατικούς θεσμούς, σε αντιπαράθεση τόσο με το εθνικό όσο και με το ευρωενωσιακό κράτος, χωρίς ευρώ ούτε δραχμή, με τα δικά μας αυτόνομα μέσα συνεργασίας και κοινής δημιουργίας.
Από το 8ο τεύχος της εργατικής εφημερίδας ΔΡΑΣΗ που κυκλοφορεί
Η μικροπολιτική της εξουσίας
Οι εκλογές θεωρούνται ότι είναι η κορυφαίαεκδήλωση της πολιτικής. Κι όμως, σήμερα αποδεικνύεται πόσο λάθος είναι να πιστεύεις ότι μια ψήφος μπορεί να αλλάξει τα πράγματα ή να δημιουργήσει ρωγμές στην εξουσία. Πόσο λάθος είναι να πιστεύεις ότι το παιχνίδι παίζεται στο κοινοβούλιο. Δε θέλουμε, λοιπόν, να παίξουμε στο γήπεδο του αντίπαλου. Δεν αναγνωρίζουμε ούτε το γήπεδο, ούτε τη διαιτησία, ούτε τους κανόνες της.
Η δική μας μπάλα, είναι στα δικά μας χέρια και παίζουμε για να ανοίξουμε τα γήπεδα και να ξεχυθούν επιτέλους όλοι στις αλάνες. Παίζουμε γιατί μόνο έτσι ζούμε και χαιρόμαστε. Εκτός κανόνων και βλέποντας κατάματα την πραγματικά θλιβερή ζωή που μας επιβάλλουν. Τις πολλαπλές αυτοκτονίες που παραμερίζονται γρήγορα ...λόγω εκλογικής ενασχόλησης. Τις απολύσεις που συνεχίζουν με αμείωτο ρυθμό. Την πείνα που θερίζει ολοένα και περισσότερους.
Σε αυτήν την κατάσταση σοκ και δέους που ζούμε, η πάλη για τη ζωή που ονειρευόμαστε δεν μπορεί να περνάει από τις εκλογές. Γι' αυτή τη ζωή, που θα καθορίζεται από τις πράξεις που αποφασίζουν οι ζωντανές συνελεύσεις συλλογικοτήτων τοπικών και εργατικών, σε συνεργασία μεταξύ τους, με έμφαση στην ισότητα των ατόμων, οι χρυσές αλυσίδες της απάθειας και της ανάθεσης δεν μας ταιριάζουν.
Την κατάληψη και αυτοδιαχείριση εργασιακών χώρων που ονειρευόμαστε δεν τις ορίζουν οι εκλογές. Την ελεύθερη και δωρεάν διάδοση των αγαθών επιβίωσης που με αργά και σταθερά βήματα αρχίζει να χτίζεται δεν την ορίζουν οι εκλογές. Την οργάνωση και παροχή της δωρεάν υγείας και παιδείας δεν την ορίζουν οι εκλογές. Την παραγωγή ενέργειας με σεβασμό στη φύση και την ισότιμη και δωρεάν διανομή της, δεν την ορίζουν οι εκλογές.
Τη ζωή μας έτσι όπως τη θέλουμε, μπορούμε μόνο εμείς να τη χτίσουμε, χωρίς το αστικό κοινοβούλιο. Όλη αυτή η πάλη δεν μπορεί και δεν πρέπει να συμπυκνωθεί σε απλά κουκιά, που νομιμοποιούν τους δολοφόνους, οικονομικούς και μη, και, ακόμα χειρότερα, δημιουργούν τις προϋποθέσεις να αποφασίζουν άλλοι για μας χωρίς εμάς.
Υ.Γ.: «Που λέτε φίλοι, εγώ το βρίσκω να 'ναι πολύ πολιτικό, να 'μαι πουλί μαύρο σε τοίχους κι όχι καράβι σε έρημο ντοκ».
Από το πρωτοσέλιδο του 8ου τεύχους της εργατικής εφημερίδας ΔΡΑΣΗ που κυκλοφορεί
Ας τους διευκολύνουμε να καταποντιστούν
Πάνω από ένα εκατομμύριο άνεργοι, χιλιάδες λιμοκτονούντες εργαζόμενοι – σύγχρονοι σκλάβοι της μιας μέρας, των λίγων ωρών ή του απλήρωτου δεκάωρου που πουλάνε τα χέρια και το μυαλό τους για ένα εξευτελιστικό χαρτζιλίκι.
Νέοι που ρίχνουν μαύρη πέτρα πίσω τους και φεύγουν με το δεύτερο, μεταπολεμικά, μεγάλο κύμα μετανάστευσης.
Οι φορείς του συστήματος εξουσίας πασχίζουν με κάθε τρόπο να σώσουν το τομάρι τους και τα στηρίγματά τους. Δανείζονται για να στηρίξουν τις τράπεζες, τον μεγαλύτερο ληστρικό μηχανισμό. Βάζουν πάλι χέρι στα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων που παραπαίουν για να κλείσουν τρύπες του προϋπολογισμού της καταστροφής και να ξεπληρώσουν τα δάνεια που παίρνουν.
Ακόμη και όταν το σύστημα εξουσίας κατακρημνίζεται, η οικονομική ελίτ και οι γλοιώδεις πολιτικοί της εκφραστές δεν λησμονούν την παλιά τους συνήθεια. Αρπάζουν ό,τι βρουν κι ό,τι προλάβουν. Λεφτά ασφαλισμένων, κονδύλια δημόσιων νοσοκομείων και πανεπιστημιακών σχολών. Οικειοποιούνται και διοχετεύουν στους ομοίους τους πόρους για την εκπαίδευση και την πρόνοια. Από τη λαίλαπα των περικοπών εξαιρούνται μόνο η προμήθεια στρατιωτικών και κατασταλτικών εξοπλισμών. Άλλωστε εκεί έχει μίζες, ενώ δεν μπορεί να μην είναι εφοδιασμένοι κατάλληλα οι μισθοφόροι που υπηρετούν το καθεστώς. Δεν είναι, εξάλλου, τυχαίο ότι ο μόνος τομέας στον οποίο δημιουργούνται θέσεις εργασίας είναι της καταστολής. Χιλιάδες ανεγκέφαλοι πωρωμένοι ράμπο προσλαμβάνονται για να στελεχώσουν τις ένστολες και μη συμμορίες του συστήματος.
Σε αυτό το σκηνικό, και με έτοιμο το νέο πακέτο εξόντωσης που θα τεθεί σε εφαρμογή μετά τις 6 Μαΐου, ο συρφετός της εξουσιαστικής μηχανής εμφανίζεται αμέτοχος στο έγκλημα και υπόσχεται καλύτερες μέρες. Προφανώς αυτές που ονειρεύεται ο Χρυσοχοΐδης, με κυνήγι κεφαλών μεταναστών και ανυπάκουων που αρνούνται να είναι υπήκοοι. Η εξουσία επιστρατεύει ακόμη και τα σιχαμένα φασιστικά κατάλοιπα του ναζισμού, του μίσους και της ξενοφοβίας για να κρατηθεί στη θέση της. Παράλληλα, αξιοποιεί την συνένοχη και ακίνδυνη αριστερά που δίνει το απαραίτητο δημοκρατικό άλλοθι στον κοινοβουλευτικό ολοκληρωτισμό καλώντας σε ανώδυνους αγώνες υπό κηδεμονία.
Η επόμενη πράξη της παράστασης «Ο σώζων εαυτόν σωθείτο» είναι έτοιμη. Θα ανέβει μόλις πέσει η αυλαία των εκλογών, αποκαλύπτοντας νέα επαχθέστερα μέτρα σε βάρος των πολλών, καινούργια προνόμια για τους λίγους. Από την δεύτερη εβδομάδα του Μαΐου δρομολογούνται νέες απολύσεις, κι άλλο τσεκούρωμα μισθών, μεγαλύτερες περικοπές κοινωνικών παροχών, ξεπούλημα δημόσιων χώρων, ένταση της καταστολής και της καταπίεσης.
Ας τους χαλάσουμε τα σχέδια. Ας τους διευκολύνουμε να καταποντιστούν μια ώρα αρχύτερα.
Η ζωή είναι μακριά από τις κάλπες. Είναι στα χέρια μας.
Το editorial του 8ου τεύχους της εργατικής εφημερίδας ΔΡΑΣΗ που κυκλοφορεί
Νέοι που ρίχνουν μαύρη πέτρα πίσω τους και φεύγουν με το δεύτερο, μεταπολεμικά, μεγάλο κύμα μετανάστευσης.
Οι φορείς του συστήματος εξουσίας πασχίζουν με κάθε τρόπο να σώσουν το τομάρι τους και τα στηρίγματά τους. Δανείζονται για να στηρίξουν τις τράπεζες, τον μεγαλύτερο ληστρικό μηχανισμό. Βάζουν πάλι χέρι στα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων που παραπαίουν για να κλείσουν τρύπες του προϋπολογισμού της καταστροφής και να ξεπληρώσουν τα δάνεια που παίρνουν.
Ακόμη και όταν το σύστημα εξουσίας κατακρημνίζεται, η οικονομική ελίτ και οι γλοιώδεις πολιτικοί της εκφραστές δεν λησμονούν την παλιά τους συνήθεια. Αρπάζουν ό,τι βρουν κι ό,τι προλάβουν. Λεφτά ασφαλισμένων, κονδύλια δημόσιων νοσοκομείων και πανεπιστημιακών σχολών. Οικειοποιούνται και διοχετεύουν στους ομοίους τους πόρους για την εκπαίδευση και την πρόνοια. Από τη λαίλαπα των περικοπών εξαιρούνται μόνο η προμήθεια στρατιωτικών και κατασταλτικών εξοπλισμών. Άλλωστε εκεί έχει μίζες, ενώ δεν μπορεί να μην είναι εφοδιασμένοι κατάλληλα οι μισθοφόροι που υπηρετούν το καθεστώς. Δεν είναι, εξάλλου, τυχαίο ότι ο μόνος τομέας στον οποίο δημιουργούνται θέσεις εργασίας είναι της καταστολής. Χιλιάδες ανεγκέφαλοι πωρωμένοι ράμπο προσλαμβάνονται για να στελεχώσουν τις ένστολες και μη συμμορίες του συστήματος.
Σε αυτό το σκηνικό, και με έτοιμο το νέο πακέτο εξόντωσης που θα τεθεί σε εφαρμογή μετά τις 6 Μαΐου, ο συρφετός της εξουσιαστικής μηχανής εμφανίζεται αμέτοχος στο έγκλημα και υπόσχεται καλύτερες μέρες. Προφανώς αυτές που ονειρεύεται ο Χρυσοχοΐδης, με κυνήγι κεφαλών μεταναστών και ανυπάκουων που αρνούνται να είναι υπήκοοι. Η εξουσία επιστρατεύει ακόμη και τα σιχαμένα φασιστικά κατάλοιπα του ναζισμού, του μίσους και της ξενοφοβίας για να κρατηθεί στη θέση της. Παράλληλα, αξιοποιεί την συνένοχη και ακίνδυνη αριστερά που δίνει το απαραίτητο δημοκρατικό άλλοθι στον κοινοβουλευτικό ολοκληρωτισμό καλώντας σε ανώδυνους αγώνες υπό κηδεμονία.
Η επόμενη πράξη της παράστασης «Ο σώζων εαυτόν σωθείτο» είναι έτοιμη. Θα ανέβει μόλις πέσει η αυλαία των εκλογών, αποκαλύπτοντας νέα επαχθέστερα μέτρα σε βάρος των πολλών, καινούργια προνόμια για τους λίγους. Από την δεύτερη εβδομάδα του Μαΐου δρομολογούνται νέες απολύσεις, κι άλλο τσεκούρωμα μισθών, μεγαλύτερες περικοπές κοινωνικών παροχών, ξεπούλημα δημόσιων χώρων, ένταση της καταστολής και της καταπίεσης.
Ας τους χαλάσουμε τα σχέδια. Ας τους διευκολύνουμε να καταποντιστούν μια ώρα αρχύτερα.
Η ζωή είναι μακριά από τις κάλπες. Είναι στα χέρια μας.
Το editorial του 8ου τεύχους της εργατικής εφημερίδας ΔΡΑΣΗ που κυκλοφορεί
Παρουσίαση του βιβλίου του Γιώργου Λιερού "Ξαναπιάνοντας το νήμα: Η κοινωνική αναμέτρηση στην Ελλάδα σήμερα"
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις "Εκδόσεις των Συναδέλφων", αυτοδιαχειριζόμενο εγχείρημα στον χώρο του βιβλίου. Η βιβλιοπαρουσίαση έγινε στο Μπαρ 78 την Τετάρτη 2 Μαΐου 2012.
Της Απόγνωσης και της Ελπίδας - Κείμενο του Τζον Χόλογουεη για την Πρωτομαγιά 2012
Στους απόκληρους του κόσμου, σε όλους εμάς που δεν συμβιβαζόμαστε με την πτώχευση της ανθρωπότητας:
Τώρα, περισσότερο από ποτέ, ο κόσμος βλέπει προς δύο κατευθύνσεις ταυτόχρονα.
Η μια πλευρά κοιτάζει προς έναν σκοτεινό, καταθλιπτικό κόσμο. Έναν κόσμο με κλειστές πόρτες. Την καταστροφή της ζωής, της δυνατότητας, της ελπίδας. Είναι η εποχή της λιτότητας. Πρέπει να μάθεις να ζεις με την πραγματικότητα. Πρέπει να υπακούς, εάν θες να επιβιώσεις, να εγκαταλείψεις τα όνειρά σου. Μην ελπίζεις να ζήσεις κάνοντας ό,τι σου αρέσει. Θα είσαι τυχερός αν τελικά βρεις μια δουλειά. Ίσως μπορείς να σπουδάσεις αλλά μόνο αν οι γονείς σου έχουν χρήματα. Αλλά ακόμα κι έτσι μη νομίζεις πως θα σπουδάσεις κάτι κριτικό. Η κριτική έχει τραπεί σε φυγή από τα πανεπιστήμια και καλύτερα. Ποιο είναι το νόημα της κριτικής όταν όλοι ξέρουμε ότι ο κόσμος ακολουθεί τη μοίρα του; Δεν υπάρχει εναλλακτική, μόνο η πραγματικότητα του νόμου του χρήματος, οπότε ξέχασε τα όνειρά σου. Υπάκουσε, δούλεψε σκληρά σε οποιαδήποτε κωλοδουλειά μπορείς να βρεις ή αλλιώς ζήσε μια ζωή που θα ψάχνεις στα σκουπίδια, επειδή δεν θα υπάρχει κράτος πρόνοιας για να σε προστατεύσει. Κοίτα, κοίτα την Ελλάδα και παραδειγματίσου! Αυτή είναι η εξαθλίωση που σε περιμένει, αυτό θα σου συμβεί αν δεν υποκύψεις, αυτή είναι η τιμωρία που επιβάλλει αυτό το σχολείο στα άτακτα παιδιά, σε αυτά που ελπίζουν πάρα πολύ, σε αυτά που θέλουν πάρα πολλά.
Το μάθημα της απόγνωσης το έμαθε πολύ καλά, υπερβολικά καλά, ο Δημήτρης Χριστούλας, που αυτοκτόνησε στην πλατεία Συντάγματος στο κέντρο της Αθήνας μόλις πριν από μερικές εβδομάδες. Ένας 77χρονος πρώην φαρμακοποιός, του οποίου η σύνταξη εκμηδενίστηκε από τα μέτρα λιτότητας που επιβλήθηκαν από τις κυβερνήσεις της Ευρώπης, είπε «δεν βρίσκω άλλη λύση από ένα αξιοπρεπές τέλος πριν αρχίσω να ψάχνω στα σκουπίδια για τη διατροφή μου».
Αυτό είναι το νόημα της λιτότητας. Αυτό προσπαθούν οι κυβερνήσεις της Ευρώπης και του κόσμου να επιβάλουν στους ανθρώπους – όλες οι κυβερνήσεις, όλες τους υπηρέτες του χρήματος, είτε μιλούν από φανερές θέσεις εξουσίας, όπως η γερμανική κυβέρνηση είτε ως απλοί υπάλληλοι του διεθνούς τραπεζικού συστήματος, όπως ο Παπαδήμος ή ο Μόντι. Τα μέτρα λιτότητας δεν επιβάλλουν τη φτώχεια, κόβουν τα φτερά της ελπίδας.
Αυτή είναι η κατεύθυνση στην οποία οδεύει ο κόσμος, αλλά είναι η μόνη που υπάρχει; Δεν υπάρχει κανένας τρόπος να αναποδογυρίσουμε τον κόσμο; Ο κόσμος δεν έχει καμιά άλλη πλευρά, κάποια που να βλέπει προς διαφορετική κατεύθυνση;
Ο θάνατος του Δημήτρη Χριστούλα βλέπει προς δύο κατευθύνσεις: είναι η απελπισία αλλά και η άρνηση της αποδοχής της απελπισίας. Στο σημείωμα της αυτοκτονίας γράφει: «Πιστεύω πως οι νέοι χωρίς μέλλον, κάποια μέρα θα πάρουν τα όπλα και στην πλατεία Συντάγματος θα κρεμάσουν ανάποδα τους εθνικούς προδότες όπως έκαναν το 1945 οι Ιταλοί στο Μουσολίνι». Η ελπίδα λάμπει στα βάθη της απελπισίας.
Η βάση αυτής της ελπίδας είναι ένα απλό Όχι. Όχι, δεν θα δεχτούμε. Όχι, δεν θα δεχτούμε αυτό που προσπαθείτε να μας κάνετε. Όχι, δεν θα δεχτούμε την λιτότητά σας. Όχι, δεν θα δεχτούμε την πειθαρχία του χρήματος, όχι δεν θα δεχτούμε τη δολοφονία της ελπίδας. Όχι, δεν θα δεχτούμε τις αισχρές ανισότητες του κόσμου στον οποίο ζούμε, όχι δεν θα δεχτούμε μια κοινωνία που μας επιτίθεται μέσα από την καταστροφή μας. Και όχι, δεν θα προτείνουμε εναλλακτικές πολιτικές. Δεν θέλουμε να λύσουμε το πρόβλημά σας, επειδή η μόνη λύση στα προβλήματα του κεφαλαίου είναι η δική μας ήττα, το μέλλον του καπιταλισμού είναι ο θάνατος της ανθρωπότητας. Ακόμα κι αν το κεφάλαιο επιλύσει αυτή την κρίση, η επόμενη δεν θα είναι πολύ μακριά, ακόμη πιο καταστροφική. Δεν θα σας υπακούσουμε, πολιτικοί-τραπεζίτες, επειδή εσείς είσαστε το νεκρό παρελθόν, εμείς είμαστε το πιθανό μέλλον. Το μόνο πιθανό μέλλον.
Αυτή είναι η ελπίδα μας: είμαστε το μόνο πιθανό μέλλον. Αλλά το πιθανό μας μέλλον δεν είναι τίποτε άλλο από μια δυνατότητα. Η πραγματοποίησή του εξαρτάται από τη δική μας ικανότητα να αναποδογυρίσουμε τον κόσμο.
Πώς αναποδογυρίζουμε τον κόσμο; Ο Δημήτρης Χριστούλας κάνει λόγο για νέους ανθρώπους που παίρνουν τα όπλα και κρεμούν τους πολιτικούς από τους φανοστάτες. Η ιδέα γίνεται κάθε μέρα όλο και πιο ελκυστική και οι πολιτικοί σε όλο τον κόσμο ξέρουν ότι δεν είναι μια απλή φαντασία: γι’ αυτό στην Ελλάδα φοβούνται να κυκλοφορήσουν στο δρόμο, γι’ αυτό σε όλο τον κόσμο δίνουν συνεχώς περισσότερα όπλα και εξουσία στην αστυνομία. Αλλά, αν και η ιδέα είναι ελκυστική, δεν είναι τα όπλα αυτά με τα οποία μπορούμε να αναποδογυρίσουμε τον κόσμο και να δημιουργήσουμε κάτι νέο. Η οργή μας είναι διαφορετικής φύσης.
Οργή και αγάπη. Άρνηση και δημιουργία. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος που μπορούμε να αναποδογυρίσουμε τον κόσμο. Η αγάπη συμβαδίζει με την οργή, η δημιουργία πηγάζει από την άρνηση. Είμαστε η ορμή ενός νέου κόσμου που πιέζει μέσα από τη δυσάρεστη αισχρότητα του παλιού. Η ορμή μας δεν είναι η ορμή των όπλων – τα όπλα είναι το δικό τους όπλο όχι το δικό μας. Η ορμή μας είναι η ορμή της άρνησης, της καταπιεσμένης δημιουργίας, της αγανάκτησης. Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι, οι πολιτικοί και οι τραπεζίτες που νομίζουν ότι μπορούν να μας μεταχειρίζονται σαν αντικείμενα, που πιστεύουν πως μπορούν να καταστρέφουν τον κόσμο και να χαμογελούν καθώς το κάνουν; Δεν είναι τίποτε άλλο από υπηρέτες του χρήματος, αχρείοι και φαύλοι υπερασπιστές ενός ετοιμοθάνατου συστήματος. Πώς τολμούν να προσπαθούν να μας κλέψουν τις ζωές μας, πώς τολμούν να μας μεταχειρίζονται έτσι; Αρνούμαστε.
Κραυγάζουμε ένα μαζικό ΟΧΙ που αντηχεί μέσα στον κόσμο, αλλά η άρνησή μας δεν σημαίνει πολλά εκτός κι αν υποστηρίζεται από μια εναλλακτική δημιουργία. Το Όχι μας στον παλιό κόσμο δεν θα κρατήσει εκτός κι αν δημιουργήσουμε έναν νέο κόσμο εδώ και τώρα. Η οργή της άρνησής μας ξεχειλίζει σε νέες δημιουργίες. Η αντιπροσωπευτική δημοκρατία έχει αποτύχει και εμείς χτίζουμε μια πραγματική δημοκρατία στις πλατείες, στις συναντήσεις και τις διαμαρτυρίες μας. Το κεφάλαιο αποτυγχάνει να μας παρέχει τα βασικά για τη ζωή και εμείς διαμορφώνουμε δίκτυα αμοιβαίας υποστήριξης. Το χρήμα καταστρέφει και εμείς λέμε «Όχι, θα δημιουργήσουμε μια διαφορετική λογική και έναν διαφορετικό τρόπο να πλησιάζει ο ένας τον άλλο», και έτσι διακηρύττουμε «κανένα σπίτι χωρίς ρεύμα» και οργανώνουμε την επανασύνδεση της παροχής ηλεκτρικού ρεύματος κάθε φορά που κόβεται. Οι χρεοσυλλέκτες έρχονται για να πάρουν τα σπίτια μας και εμείς οργανώνουμε μαζικές διαμαρτυρίες για να τους σταματήσουμε. Οι άνθρωποι πεινάνε και εμείς δημιουργούμε κοινοτικούς κήπους. Η δίψα για κέρδος σφαγιάζει την ανθρώπινη και μη-ανθρώπινη ζωή και εμείς δημιουργούμε νέες σχέσεις, νέους τρόπους να κάνουμε τα πράγματα. Το κεφάλαιο μας διώχνει από τους δρόμους και τις πλατείες και εμείς κάνουμε κατάληψη.
Όλα αυτά είναι ανεπαρκή, όλα είναι πειραματικά, αλλά αυτός είναι ο δρόμος να βαδίσουμε, αυτή είναι η άλλη πλευρά του τωρινού κόσμου, αυτός είναι ο νέος κόσμος της αμοιβαίας αναγνώρισης που παλεύει να γεννηθεί. Ίσως να μην μπορούμε ακόμη να αλλάξουμε όλο τον κόσμο όπως θα θέλαμε αλλά μπορούμε να δημιουργήσουμε και τον δημιουργούμε εδώ και εδώ και εδώ και εδώ και τώρα, δημιουργούμε ρωγμές στο σύστημα και οι ρωγμές αυτές θα μεγαλώσουν, θα εξαπλωθούν, θα πολλαπλασιαστούν και θα συγκλίνουν. Δεν δεχόμαστε ότι σκοτεινιάζει για την ανθρωπότητα. Μπορούμε και θα το σταματήσουμε, θα αναποδογυρίσουμε τον κόσμο.
Τώρα, περισσότερο από ποτέ, ο κόσμος βλέπει προς δύο κατευθύνσεις ταυτόχρονα.
Η μια πλευρά κοιτάζει προς έναν σκοτεινό, καταθλιπτικό κόσμο. Έναν κόσμο με κλειστές πόρτες. Την καταστροφή της ζωής, της δυνατότητας, της ελπίδας. Είναι η εποχή της λιτότητας. Πρέπει να μάθεις να ζεις με την πραγματικότητα. Πρέπει να υπακούς, εάν θες να επιβιώσεις, να εγκαταλείψεις τα όνειρά σου. Μην ελπίζεις να ζήσεις κάνοντας ό,τι σου αρέσει. Θα είσαι τυχερός αν τελικά βρεις μια δουλειά. Ίσως μπορείς να σπουδάσεις αλλά μόνο αν οι γονείς σου έχουν χρήματα. Αλλά ακόμα κι έτσι μη νομίζεις πως θα σπουδάσεις κάτι κριτικό. Η κριτική έχει τραπεί σε φυγή από τα πανεπιστήμια και καλύτερα. Ποιο είναι το νόημα της κριτικής όταν όλοι ξέρουμε ότι ο κόσμος ακολουθεί τη μοίρα του; Δεν υπάρχει εναλλακτική, μόνο η πραγματικότητα του νόμου του χρήματος, οπότε ξέχασε τα όνειρά σου. Υπάκουσε, δούλεψε σκληρά σε οποιαδήποτε κωλοδουλειά μπορείς να βρεις ή αλλιώς ζήσε μια ζωή που θα ψάχνεις στα σκουπίδια, επειδή δεν θα υπάρχει κράτος πρόνοιας για να σε προστατεύσει. Κοίτα, κοίτα την Ελλάδα και παραδειγματίσου! Αυτή είναι η εξαθλίωση που σε περιμένει, αυτό θα σου συμβεί αν δεν υποκύψεις, αυτή είναι η τιμωρία που επιβάλλει αυτό το σχολείο στα άτακτα παιδιά, σε αυτά που ελπίζουν πάρα πολύ, σε αυτά που θέλουν πάρα πολλά.
Το μάθημα της απόγνωσης το έμαθε πολύ καλά, υπερβολικά καλά, ο Δημήτρης Χριστούλας, που αυτοκτόνησε στην πλατεία Συντάγματος στο κέντρο της Αθήνας μόλις πριν από μερικές εβδομάδες. Ένας 77χρονος πρώην φαρμακοποιός, του οποίου η σύνταξη εκμηδενίστηκε από τα μέτρα λιτότητας που επιβλήθηκαν από τις κυβερνήσεις της Ευρώπης, είπε «δεν βρίσκω άλλη λύση από ένα αξιοπρεπές τέλος πριν αρχίσω να ψάχνω στα σκουπίδια για τη διατροφή μου».
Αυτό είναι το νόημα της λιτότητας. Αυτό προσπαθούν οι κυβερνήσεις της Ευρώπης και του κόσμου να επιβάλουν στους ανθρώπους – όλες οι κυβερνήσεις, όλες τους υπηρέτες του χρήματος, είτε μιλούν από φανερές θέσεις εξουσίας, όπως η γερμανική κυβέρνηση είτε ως απλοί υπάλληλοι του διεθνούς τραπεζικού συστήματος, όπως ο Παπαδήμος ή ο Μόντι. Τα μέτρα λιτότητας δεν επιβάλλουν τη φτώχεια, κόβουν τα φτερά της ελπίδας.
Αυτή είναι η κατεύθυνση στην οποία οδεύει ο κόσμος, αλλά είναι η μόνη που υπάρχει; Δεν υπάρχει κανένας τρόπος να αναποδογυρίσουμε τον κόσμο; Ο κόσμος δεν έχει καμιά άλλη πλευρά, κάποια που να βλέπει προς διαφορετική κατεύθυνση;
Ο θάνατος του Δημήτρη Χριστούλα βλέπει προς δύο κατευθύνσεις: είναι η απελπισία αλλά και η άρνηση της αποδοχής της απελπισίας. Στο σημείωμα της αυτοκτονίας γράφει: «Πιστεύω πως οι νέοι χωρίς μέλλον, κάποια μέρα θα πάρουν τα όπλα και στην πλατεία Συντάγματος θα κρεμάσουν ανάποδα τους εθνικούς προδότες όπως έκαναν το 1945 οι Ιταλοί στο Μουσολίνι». Η ελπίδα λάμπει στα βάθη της απελπισίας.
Η βάση αυτής της ελπίδας είναι ένα απλό Όχι. Όχι, δεν θα δεχτούμε. Όχι, δεν θα δεχτούμε αυτό που προσπαθείτε να μας κάνετε. Όχι, δεν θα δεχτούμε την λιτότητά σας. Όχι, δεν θα δεχτούμε την πειθαρχία του χρήματος, όχι δεν θα δεχτούμε τη δολοφονία της ελπίδας. Όχι, δεν θα δεχτούμε τις αισχρές ανισότητες του κόσμου στον οποίο ζούμε, όχι δεν θα δεχτούμε μια κοινωνία που μας επιτίθεται μέσα από την καταστροφή μας. Και όχι, δεν θα προτείνουμε εναλλακτικές πολιτικές. Δεν θέλουμε να λύσουμε το πρόβλημά σας, επειδή η μόνη λύση στα προβλήματα του κεφαλαίου είναι η δική μας ήττα, το μέλλον του καπιταλισμού είναι ο θάνατος της ανθρωπότητας. Ακόμα κι αν το κεφάλαιο επιλύσει αυτή την κρίση, η επόμενη δεν θα είναι πολύ μακριά, ακόμη πιο καταστροφική. Δεν θα σας υπακούσουμε, πολιτικοί-τραπεζίτες, επειδή εσείς είσαστε το νεκρό παρελθόν, εμείς είμαστε το πιθανό μέλλον. Το μόνο πιθανό μέλλον.
Αυτή είναι η ελπίδα μας: είμαστε το μόνο πιθανό μέλλον. Αλλά το πιθανό μας μέλλον δεν είναι τίποτε άλλο από μια δυνατότητα. Η πραγματοποίησή του εξαρτάται από τη δική μας ικανότητα να αναποδογυρίσουμε τον κόσμο.
Πώς αναποδογυρίζουμε τον κόσμο; Ο Δημήτρης Χριστούλας κάνει λόγο για νέους ανθρώπους που παίρνουν τα όπλα και κρεμούν τους πολιτικούς από τους φανοστάτες. Η ιδέα γίνεται κάθε μέρα όλο και πιο ελκυστική και οι πολιτικοί σε όλο τον κόσμο ξέρουν ότι δεν είναι μια απλή φαντασία: γι’ αυτό στην Ελλάδα φοβούνται να κυκλοφορήσουν στο δρόμο, γι’ αυτό σε όλο τον κόσμο δίνουν συνεχώς περισσότερα όπλα και εξουσία στην αστυνομία. Αλλά, αν και η ιδέα είναι ελκυστική, δεν είναι τα όπλα αυτά με τα οποία μπορούμε να αναποδογυρίσουμε τον κόσμο και να δημιουργήσουμε κάτι νέο. Η οργή μας είναι διαφορετικής φύσης.
Οργή και αγάπη. Άρνηση και δημιουργία. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος που μπορούμε να αναποδογυρίσουμε τον κόσμο. Η αγάπη συμβαδίζει με την οργή, η δημιουργία πηγάζει από την άρνηση. Είμαστε η ορμή ενός νέου κόσμου που πιέζει μέσα από τη δυσάρεστη αισχρότητα του παλιού. Η ορμή μας δεν είναι η ορμή των όπλων – τα όπλα είναι το δικό τους όπλο όχι το δικό μας. Η ορμή μας είναι η ορμή της άρνησης, της καταπιεσμένης δημιουργίας, της αγανάκτησης. Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι, οι πολιτικοί και οι τραπεζίτες που νομίζουν ότι μπορούν να μας μεταχειρίζονται σαν αντικείμενα, που πιστεύουν πως μπορούν να καταστρέφουν τον κόσμο και να χαμογελούν καθώς το κάνουν; Δεν είναι τίποτε άλλο από υπηρέτες του χρήματος, αχρείοι και φαύλοι υπερασπιστές ενός ετοιμοθάνατου συστήματος. Πώς τολμούν να προσπαθούν να μας κλέψουν τις ζωές μας, πώς τολμούν να μας μεταχειρίζονται έτσι; Αρνούμαστε.
Κραυγάζουμε ένα μαζικό ΟΧΙ που αντηχεί μέσα στον κόσμο, αλλά η άρνησή μας δεν σημαίνει πολλά εκτός κι αν υποστηρίζεται από μια εναλλακτική δημιουργία. Το Όχι μας στον παλιό κόσμο δεν θα κρατήσει εκτός κι αν δημιουργήσουμε έναν νέο κόσμο εδώ και τώρα. Η οργή της άρνησής μας ξεχειλίζει σε νέες δημιουργίες. Η αντιπροσωπευτική δημοκρατία έχει αποτύχει και εμείς χτίζουμε μια πραγματική δημοκρατία στις πλατείες, στις συναντήσεις και τις διαμαρτυρίες μας. Το κεφάλαιο αποτυγχάνει να μας παρέχει τα βασικά για τη ζωή και εμείς διαμορφώνουμε δίκτυα αμοιβαίας υποστήριξης. Το χρήμα καταστρέφει και εμείς λέμε «Όχι, θα δημιουργήσουμε μια διαφορετική λογική και έναν διαφορετικό τρόπο να πλησιάζει ο ένας τον άλλο», και έτσι διακηρύττουμε «κανένα σπίτι χωρίς ρεύμα» και οργανώνουμε την επανασύνδεση της παροχής ηλεκτρικού ρεύματος κάθε φορά που κόβεται. Οι χρεοσυλλέκτες έρχονται για να πάρουν τα σπίτια μας και εμείς οργανώνουμε μαζικές διαμαρτυρίες για να τους σταματήσουμε. Οι άνθρωποι πεινάνε και εμείς δημιουργούμε κοινοτικούς κήπους. Η δίψα για κέρδος σφαγιάζει την ανθρώπινη και μη-ανθρώπινη ζωή και εμείς δημιουργούμε νέες σχέσεις, νέους τρόπους να κάνουμε τα πράγματα. Το κεφάλαιο μας διώχνει από τους δρόμους και τις πλατείες και εμείς κάνουμε κατάληψη.
Όλα αυτά είναι ανεπαρκή, όλα είναι πειραματικά, αλλά αυτός είναι ο δρόμος να βαδίσουμε, αυτή είναι η άλλη πλευρά του τωρινού κόσμου, αυτός είναι ο νέος κόσμος της αμοιβαίας αναγνώρισης που παλεύει να γεννηθεί. Ίσως να μην μπορούμε ακόμη να αλλάξουμε όλο τον κόσμο όπως θα θέλαμε αλλά μπορούμε να δημιουργήσουμε και τον δημιουργούμε εδώ και εδώ και εδώ και εδώ και τώρα, δημιουργούμε ρωγμές στο σύστημα και οι ρωγμές αυτές θα μεγαλώσουν, θα εξαπλωθούν, θα πολλαπλασιαστούν και θα συγκλίνουν. Δεν δεχόμαστε ότι σκοτεινιάζει για την ανθρωπότητα. Μπορούμε και θα το σταματήσουμε, θα αναποδογυρίσουμε τον κόσμο.
Κυκλοφόρησε το νέο τεύχος της εργατικής εφημερίδας ΔΡΑΣΗ
Αλλάζουμε τη ζωή μας
Ο τελευταίος χρόνος ίσως να ήταν από τους πιο σημαντικούς στην Ελλάδα, αλλά και στην υπόλοιπη Ευρώπη, σε ό,τι αφορά την έξαρση της αμφισβήτησης του κυρίαρχου κοινωνικοπολιτικού συστήματος. Από το κίνημα των πλατειών, πριν ένα περίπου χρόνο, τις μαζικές και μαχητικές απεργίες και διαδηλώσεις μέχρι και τον περασμένο Φλεβάρη, η κοινωνία βρίσκεται στο δρόμο, δείχνοντας ότι τίποτα δεν έχει τελειώσει. Έχει ξεκινήσει μια διαρκής αναζήτηση τρόπων έκφρασης της λαϊκής δυσαρέσκειας και οργής, αλλά και διεξόδων από το ασφυκτικό περιβάλλον στο οποίο μας έχουν φέρει τα μνημόνια και η γενικότερη πολιτική υφαρπαγής του παραγόμενου κοινωνικού πλούτου (συντάξεις, υγεία, παιδεία, ασφαλιστικά ταμεία, αποταμιεύσεις) προς όφελος των ντόπιων και διεθνών αφεντικών.
Οι κινητοποιήσεις στο πεδίο της εργασίας, της παιδείας και του περιβάλλοντος, είναι πλέον καθημερινότητα. Καθώς το καθεστώς επιτίθεται σε όλα τα μέτωπα, η κοινωνία αντιστέκεται στην επιβαλλόμενη εξαθλίωση και αναζητά νέες αυτοοργανωμένες μορφές έκφρασης, δημιουργίας και αλληλεγγύης. Στο χώρο της εργασίας απαντάμε με απεργίες διαρκείας, εγχειρήματα αυτοδιαχείρισης, κολλεκτίβες εργασίας, επιτροπές ανέργων και σωματεία βάσης. Στη διαχείριση της καθημερινότητάς μας δημιουργο ύμε κοινωνικά εστιατόρια, αυτοδιαχειριζόμενα κοινωνικά κέντρα, κοινωνικά ιατρεία, κινήματα χωρίς μεσάζοντες, εναλλακτικά νομίσματα. Αυτές είναι λίγες από τις δικές μας αντιδομές, στην προσπάθειά μας για κοινωνική χειραφέτηση και αυτοοργάνωση.
Στη χώρα μας τους τελευταίους μήνες, περάσαμε σε μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδο, η οποία επιχείρησε να θέσει στο περιθώριο τις ζωντανές κοινωνικές διεργασίες, σε μια ύστατη προσπάθεια του συστήματος να αναπαράξει τον παραδοσιακό και ξεπέρασμένο τρόπο άσκησης της πολιτικής. Στόχος του είναι να παραμείνει η δυνατότητα διαχείρισης της ζωής των ανθρώπων, προνόμιο των αφεντικών. Σύμφωνα με αυτή τη λογική, η διέξοδος από την κρίση είναι θέμα των ειδικών, των ίδιων που μας έφεραν ως εδώ. Χρησιμοποιώντας εκβιαστικά ψευδή διλήμματα, όπως ευρώ ή εθνικό νόμισμα, χρεοκοπία ή μνημόνια, αστυνομοκρατία ή ανασφάλεια, εκλογές ή χάος, προσπαθούν να αποσπάσουν κοινωνική συναίνεση ενώ παράλληλα παράγουν αδικία και ακραία ανισότητα. Μας υποσχέθηκαν αλλαγή μέσα από τις εκλογές, ενώ στην πραγματικότητα προσπαθούν να απορροφήσουν την κοινωνική δυσαρέσκεια και να αποκαταστήσουν στη συνείδηση του κόσμου την χαμένη ''νομιμοποίηση'' του κοινοβουλευτισμού. Κράτος και αφεντικά συσπειρώνονται ενάντια σε διαδηλώσεις, καταλήψεις, επιτίθενται σε αυτοδιαχειριζόμενα στέκια, καταστρατηγούν τα δικαιώματά μας. Καλλιεργούν κλίμα φόβου ενάντια στους μετανάστες, οι οποίοι ήταν πάντα ο εύκολος στόχος, κάθε φορά που το κράτος ήθελε να διχάσει και να αποπροσανατολίσει την κοινωνία. Σε αυτή τους την πολιτική έχουν, όπως είχαν πάντοτε, την αγαστή συνεργασία των ΜΜΕ, τα οποία καλλιεργούν συνεχώς το φόβο και την ανασφάλεια.
Η πραγματικότητα, όμως, για τον κόσμο της εργασίας δεν αφήνει περιθώρια για αυταπάτες. Η γενικευμένη επισφάλεια, η ανεργία που ιλιγγιωδώς αυξάνεται, οι χιλιάδες εργαζόμενοι και εργαζόμενες που παραμένουν απλήρωτοι για μήνες και το καθεστώς τρομοκρατίας στους χώρους δουλειάς, αποτελούν τη σύγχρονη καθημερινότητα. Όλοι έχουμε αντιληφθεί ότι η λύση στα προβλήματα αυτά μπορεί να δοθεί μόνο μέσα από τους ίδιους τους εργαζόμενους, οι οποίοι με ακηδεμόνευτους και αδιαμεσολάβητους αγώνες θα μπορέσουν να πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους.
Ένας άλλος κόσμος είναι ήδη εδώ
Σε αυτή την προσπάθεια δεν είμαστε μόνοι. Παντού στον κόσμο οι λαοί εξεγείρονται και στέλνουν μηνύματα συμπαράστασης. Γνωρίζουμε καλά ότι το πρόβλημα δεν είναι ελληνικό, είναι παγκόσμιο. Το ίδιο μοντέλο που εφαρμόζεται τώρα στην Ελλάδα, έχει εφαρμοστεί πριν λίγα χρόνια στις χώρες της Λατινικής Αμερικής και θα εφαρμοστεί και στις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης, αν από κοινού δεν το σταματήσουμε.
Για αυτό το λόγο είναι απαραίτητος ο συντονισμός και η σύμπραξη με τα κινήματα στις άλλες χώρες, ώστε να μπορέσουμε να ανταλλάξουμε εμπειρίες, αλλά κυρίως να μπορέσουμε να οργανώσουμε κοινές δράσεις. Χρειάζεται τώρα να καταρρίψουμε και τους διαχωρισμούς περί δήθεν καλών και εργατικών βορείων και τεμπέληδων και διεφθαρμένων νοτίων ή κακών γερμανών, οι οποίοι χρησιμοποιούνται από την εξουσία για να παραπλανήσουν τους εργαζόμενους, στις υπόλοιπες χώρες, δημιουργώντας ένα νέο κύμα ξενοφοβίας. Σε αυτόν το νέο τύπο λαϊκισμού συμβάλλουν κομμάτια τόσο της δεξιάς, όσο και της αριστεράς, αποσιωπώντας το γεγονός ότι το μνημόνιο αποτελεί στρατηγική επιλογή του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού.
Σε αυτή την προσπάθεια, θα πρέπει να ενώσουμε τις δυνάμεις μας, να ενισχύσουμε και να αναδείξουμε όλα τα χειραφετητικά εγχειρήματα της εποχής μας. Να πάρουμε ακόμη περισσότερες πρωτοβουλίες μέσα από τις οποίες θα ανακτήσουμε τον έλεγχο της ζωής και της καθημερινότητας μας. Όλα όσα δημιουργούνται από εμάς για εμάς, δεν είναι μόνο η άμυνά μας, αλλά το ζωντανό παράδειγμα του κόσμου στον οποίο θέλουμε να ζήσουμε.
Το κύριο άρθρο του 8ου τεύχους
Τα περιεχόμενα του 8ου τεύχους:
- Η μικροπολιτική της εξουσίας
- Edirotial: Ας τους διευκολύνουμε να καταποντιστούν
- Αντίο σύντροφε Σάββα
- Η άποψή μας: Αλλάζουμε τη ζωή μας – Ένας άλλος κόσμος είναι ήδη εδώ
- Ας καταλάβουμε την Ευρώπη! Αυτόνομες αντιδομές πέρα από το έθνος-κράτος και τη φυλακή της Ε.Ε. - Του Κώστα Χαριτάκη
- Μισθωτή σκλαβιά, επισφάλεια, ανεργία: Άμεση κοινή δράση για τις ανάγκες μας – Ε.Π., μέλος του ΣΩΒΑ
- Για την απεργία των ναυτικών – Της Μάγδας Μάντζου
- Κατάληψη και αντίσταση: Το παράδειγμα του νοσοκομείου Κιλκίς και οι προοπτικές αυτοδιαχείρισης – Της Λέτας Ζωτάκη, προέδρου της Ένωσης Νοσοκομειακών Ιατρών Κιλκίς
- Ανάπτυξη της κοινωνίας ή αύξηση του ΑΕΠ; Της Μαριάννας Χούσου
- Ανανεώνοντας το πρόταγμα της αυτονομίας μέσα από αλληλέγγυες συλλογικές πρακτικές επιβίωσης – Του Σταύρου Σταυρίδη, καθηγητή ΕΜΠ
- Ανεργία και άγρια εκμετάλλευση για να σωθεί το σύστημα – Της Μαρίας Γερογιάννη
- Η παιδεία ως πράξη απελευθέρωσης – Της Νατάσσας Ντεμίρη, δασκάλας
- Κατάργηση κλαδικών ΣΣΕ: Ήττα της εργατικής τάξης ή πρόκληση για μια άλλη προοπτική κοινωνικής χειραφέτησης; Της Έφης Πανοτοπούλου, εργαζόμενης στην Interlingua
- Αύρα ελευθερίας και αγώνα. Για μια ζωή που να την ορίζει η κοινωνία – Του Θοδωρή Θεοδωρόπουλου
- Συστηματική καλλιέργεια του μιλιταρισμού με εθνοφυλακή-λέσχες εφέδρων – Αντιπολεμική Διεθνιστική Κίνηση
- Anonymous: Δεν είμαστε η αιτία, αλλά το σύμπτωμα μιας σάπιας κοινωνίας
- Το κοινό έχει γίνει ο τόπος της εκμετάλλευσης – Των Μάικλ Χαρντ και Αντόνιο Νέγκρι
Συγκροτήθηκε επιτροπή αλληλεγγύης στον αγώνα των κατοίκων της Χαλκιδικής ενάντια στα μεταλλεία χρυσού
Στη δεύτερη συνάντηση συλλογικοτήτων και πολιτών της Αττικής, που πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα 23/4/2012, αποφασίστηκε η δημιουργία “Επιτροπής αλληλεγγύης στη Χαλκιδική”, με αντικείμενο την υποστήριξη του αγώνα των κατοίκων της Χαλκιδικής, ενάντια στα σχέδια των νέων μεταλλευτικών δραστηριοτήτων της “ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ”.
Η πρωτοβουλία αυτή αποτελεί μέρος του γενικότερου αγώνα για την προάσπιση της δημόσιας γης και της περιουσίας και συνδέεται ουσιαστικά με τις αντιστάσεις που εκδηλώνονται σε μια σειρά κοινωνικά μέτωπα, και στην περιοχή της Αττικής (καταστροφή ορεινών όγκων, εκποίηση του πρώην αεροδρομίου του Ελληνικού, περιβαλλοντική υποβάθμιση της Δυτικής Αθήνας και της Δυτικής Αττικής, νέες φαραωνικές εγκαταστάσεις διαχείρισης απορριμμάτων κλπ.).
Οριστικοποιήθηκε το κείμενο υποστήριξης, που θα αποτελέσει και το βασικό ενημερωτικό υλικό της Επιτροπής αλληλεγγύης. Ήδη, μια σειρά φορείς και συλλογικότητες συνυπογράφουν το κείμενο και στηρίζουν την Επιτροπή. Η σχετική λίστα παραμένει ανοιχτή και θα επιδιωχθεί να διευρυνθεί στο μέγιστο δυνατό βαθμό.
Δημιουργήθηκε το ιστολόγιο attiki-forum.blogspot.com, βασικό τμήμα του οποίου αποτελεί το αρχείο υλικών, ενώ σε εβδομαδιαία βάση θα συντάσσεται ενημερωτικό δελτίο, με τις κυριότερες εξελίξεις στη Χαλκιδική και με αποδέκτες συλλογικότητες και διαδικτυακούς τόπους της Αττικής.
Η Επιτροπή αλληλεγγύης θα οργανώσει δημόσιες ενημερωτικές παρεμβάσεις και, παράλληλα, θα στηρίξει εκδηλώσεις - συζητήσεις ενημέρωσης σε διάφορες περιοχές και κοινωνικούς χώρους της Αττικής, ενώ θα συμμετάσχει με δικό της μπλοκ στις κινητοποιήσεις της Πρωτομαγιάς.
Η πρώτη φάση των δραστηριοτήτων της Επιτροπής αλληλεγγύης θα κορυφωθεί με συγκέντρωση διαμαρτυρίας, που μπορεί να συνδυαστεί με συναυλία, στο τέλος Μαΐου - αρχές Ιουνίου και με κινητοποίηση στις 6 Ιουνίου, οπότε έχει οριστεί η συζήτηση στο ΣτΕ των αιτήσεων αναστολής εργασιών.
Η “Επιτροπή αλληλεγγύης στη Χαλκιδική”, καλεί τις συλλογικότητες και τους πολίτες της Αττικής να στηρίξουν τις παραπάνω δραστηριότητες και να αναλάβουν και άλλες δικές τους πρωτοβουλίες.
Η ΕΞΟΡΥΞΗ ΧΡΥΣΟΥ ΣΤΗ ΧΑΛΙΚΙΔΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΗΣ
ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΗ ΧΑΛΙΚΔΙΚΗ (ΑΤΤΙΚΗ)blog:http://attiki-forum.blogspot.come-mail επικοινωνίας: attiki.forum@gmail.com
Το κείμενο υποστήριξης:
Η ΕΞΟΡΥΞΗ ΧΡΥΣΟΥ ΣΤΗ ΧΑΛΙΚΙΔΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΗΣ
Το τελευταίο διάστημα, στη Χαλκιδική, ειδικότερα στη θέση “Σκουριές” τους όρους Κάκαβος, βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη μια συντονισμένη προσπάθεια της εταιρείας «ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ», με τη συνδρομή κρατικών υπηρεσιών και τοπικών παραγόντων, να βάλει σε εφαρμογή το σχέδιο κατασκευής μιας καταστρεπτικής επένδυσης μεταλλείας χρυσού και χαλκού. Στην προσπάθειά της αυτή κατέφυγε σε χρήση ωμής βίας, απέναντι στους κατοίκους της περιοχής, που υπερασπίζονται με την παρουσία τους το βουνό, μπροστά στη λαίλαπα της επερχόμενης φυσικής καταστροφής και της αποδιάρθρωσης κάθε άλλης δραστηριότητας. Δεν δίστασε, μάλιστα, να χρησιμοποιήσει σαν δύναμη κρούσης εργαζόμενους της εταιρείας, μαζί με άλλους πολίτες στους οποίους έχει υποσχεθεί πρόσληψη, επιδιώκοντας συνειδητά να καλλιεργήσει διχαστικό κλίμα μεταξύ των κατοίκων και να δημιουργήσει συνθήκες «εμφύλιας» σύγκρουσης.
Η υπόθεση της μεταλλείας στη Χαλκιδική δεν είναι μια πρόσφατη δραστηριότητα. Ξεκινά από πολύ παλιά και φτάνει μέχρι τις μέρες μας. Με αντικείμενο τους όρους εκμετάλλευσης, αλλά και τις συνθήκες εργασίας των εργαζομένων, δόθηκαν σκληροί αγώνες στο παρελθόν, με πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα τις μεγάλες απεργίες του 1957 και του 1977 και τις κινητοποιήσεις της δεκαετίας του 1990, με επίκεντρο την Ολυμπιάδα. Εκεί, όμως, που φάνηκε ότι γίνονται κοινή συνείδηση τα αποτελέσματα της εντατικής και ανεξέλεγκτης μεταλλείας, άρχισε ένας νέος κύκλος επιθετικών επιχειρηματικών κινήσεων, με αντικείμενο την περαιτέρω ληστρική εκμετάλλευση του τόπου.
Οι εγκαταστάσεις και τα δικαιώματα μεταλλειοκτησίας αλλάζουν διαδοχικά χέρια: το 1986, από το Μποδοσάκη στο ελληνικό δημόσιο, και από το ελληνικό δημόσιο στην καναδική TVXgold, το 1995, που φέρνει και το πρώτο σχέδιο εξόρυξης χρυσού στην Ολυμπιάδα. Μετά από πολλές συγκρούσεις η TVXgold εγκαταλείπει στις αρχές του 2003. Στο τέλος του 2003, με μια σκανδαλώδη ρύθμιση, που έχει μείνει στην ιστορία, το ελληνικό δημόσιο μεταβιβάζει τα δικαιώματα, έναντι «πινακίου φακής», στο σχήμα της «ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ», με ισχυρή παρουσία του ομίλου Μπόμπολα. Πρωταγωνιστής, σε ρόλο διαμεσολαβητή, ο τότε υπουργός ανάπτυξης και τώρα δήμαρχος της περιοχής κ. Xρ. Πάχτας. Κρίσιμο στοιχείο της συμφωνίας μεταβίβασης αποτελεί η δέσμευση του δημοσίου ότι δεν θα αναζητήσει ευθύνες για τα περιβαλλοντικά προβλήματα των δραστηριοτήτων που προηγήθηκαν.
Το νέο επενδυτικό σχέδιο της «ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ» εξασφαλίζει, από το ΥΠΕΚΑ (2/10/2009), θετική γνωμοδότηση στην προκαταρκτική περιβαλλοντική εκτίμηση και αξιολόγηση (ΠΠΕΑ), ενώ στις 26/7/2011 εκδίδεται η απόφαση έγκριση των περιβαλλοντικών όρων. Το γεγονός αυτό σηματοδοτεί την είσοδο στην τελική φάση υλοποίησης του συγκεκριμένου σχεδίου. Σε αυτό το σχέδιο, αξίζει να επισημανθούν τα παρακάτω τρία σημεία, που, αφενός, δίνουν το μέγεθος του προβλήματος και, αφετέρου, κάνουν εξαιρετικά κρίσιμη την έκβαση του αγώνα που δίνουν οι κάτοικοι της Χαλκιδικής:
Μαζί με τους κατοίκους της Χαλκιδικής, συνειδητοποιούμε ότι αυτό που επιχειρείται να γίνει είναι μια λεηλασία της φύσης και μια ολομέτωπη επίθεση κατά της τοπικής κοινωνίας, που εκτός από τους βασικούς φυσικούς της πόρους αποστερείται τη δυνατότητα οποιασδήποτε άλλης βιώσιμης οικονομικής δραστηριότητας, υποταγμένη βίαια στη «μονοκαλλιέργεια» των εξορύξεων. Χωρίς, από την άλλη, να προσδοκά το παραμικρό δημόσιο και κοινωνικό όφελος, πέρα από μια αμφιλεγόμενης έκτασης απασχόληση, που κι αυτή «προσφέρεται» με αντάλλαγμα τη σιωπή και την απαίτηση της πλήρους υποταγής των τοπικών κοινωνιών στα εργολαβικά συμφέροντα.
Ταυτόχρονα, συνειδητοποιούμε ότι, σε συνθήκες μνημονιακής ισοπέδωσης, οι μεταλλευτικές δραστηριότητες στη Χαλκιδική και στην υπόλοιπη Β. Ελλάδα είναι ένα μέρος μόνο μιας γενικευμένης επίθεσης των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων και ενός διεφθαρμένου και υποταγμένου σε αυτά συμπλέγματος πολιτικών δυνάμεων, που επιχειρούν να εκποιήσουν τους φυσικούς πόρους και τις δημόσιες υποδομές της χώρας, υποθηκεύοντας το μέλλον ολόκληρης της κοινωνίας και αδιαφορώντας για τους ανθρώπους, τη ζωή τους και τις ελπίδες τους.
Μια σειρά από ανοιχτές «πληγές» στην Αττική μας υπενθυμίζουν ότι η Χαλκιδική δεν είναι τόσο μακριά, όσο νομίζουμε. Εκδηλώσεις και συνέπειες της ίδιας πολιτικής και των ίδιων επιδιώξεων είναι και:
Οι συλλογικότητες και οι πολίτες της Αττικής, που υποστηρίζουμε αυτό το κείμενο, δηλώνουμε ότι τα δάση και το περιβάλλον είναι κοινωνικά αγαθά και είναι υποχρέωση όλων η προστασία τους. Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στους αγωνιζόμενους κατοίκους της Χαλκιδικής και συμφωνούμε να αναλάβουμε κοινές δράσεις για να δείξουμε έμπρακτα την υποστήριξή μας, για όσο διάστημα κρατήσει ο αγώνας τους.
23/4/2012
ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΗ ΧΑΛΙΚΔΙΚΗ (ΑΤΤΙΚΗ)
Συνυπογράφουν το κείμενο και υποστηρίζουν την Επιτροπή αλληλεγγύης(ο κατάλογος θα συμπληρώνεται στην πορεία)
Ανοιχτή λαϊκή συνέλευση ΠεντέληςΑντιεξουσιαστική Κίνηση ΑθήναςΒΙΟΖΩΔίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά ΔικαιώματαΕπιτροπή αγώνα ΓραμματικούΚίνηση για τη Σωτηρία της ΓκιώναςΞεκίνημαΟΙΚΟ.ΠΟΛΙ.Σ. ΧαϊδαρίουΠρωτοβουλία συνεννόησης για τη διαχείριση των απορριμμάτων“Φίλοι της φύσης” - Ελληνικό δίκτυο
Η πρωτοβουλία αυτή αποτελεί μέρος του γενικότερου αγώνα για την προάσπιση της δημόσιας γης και της περιουσίας και συνδέεται ουσιαστικά με τις αντιστάσεις που εκδηλώνονται σε μια σειρά κοινωνικά μέτωπα, και στην περιοχή της Αττικής (καταστροφή ορεινών όγκων, εκποίηση του πρώην αεροδρομίου του Ελληνικού, περιβαλλοντική υποβάθμιση της Δυτικής Αθήνας και της Δυτικής Αττικής, νέες φαραωνικές εγκαταστάσεις διαχείρισης απορριμμάτων κλπ.).
Οριστικοποιήθηκε το κείμενο υποστήριξης, που θα αποτελέσει και το βασικό ενημερωτικό υλικό της Επιτροπής αλληλεγγύης. Ήδη, μια σειρά φορείς και συλλογικότητες συνυπογράφουν το κείμενο και στηρίζουν την Επιτροπή. Η σχετική λίστα παραμένει ανοιχτή και θα επιδιωχθεί να διευρυνθεί στο μέγιστο δυνατό βαθμό.
Δημιουργήθηκε το ιστολόγιο attiki-forum.blogspot.com, βασικό τμήμα του οποίου αποτελεί το αρχείο υλικών, ενώ σε εβδομαδιαία βάση θα συντάσσεται ενημερωτικό δελτίο, με τις κυριότερες εξελίξεις στη Χαλκιδική και με αποδέκτες συλλογικότητες και διαδικτυακούς τόπους της Αττικής.
Η Επιτροπή αλληλεγγύης θα οργανώσει δημόσιες ενημερωτικές παρεμβάσεις και, παράλληλα, θα στηρίξει εκδηλώσεις - συζητήσεις ενημέρωσης σε διάφορες περιοχές και κοινωνικούς χώρους της Αττικής, ενώ θα συμμετάσχει με δικό της μπλοκ στις κινητοποιήσεις της Πρωτομαγιάς.
Η πρώτη φάση των δραστηριοτήτων της Επιτροπής αλληλεγγύης θα κορυφωθεί με συγκέντρωση διαμαρτυρίας, που μπορεί να συνδυαστεί με συναυλία, στο τέλος Μαΐου - αρχές Ιουνίου και με κινητοποίηση στις 6 Ιουνίου, οπότε έχει οριστεί η συζήτηση στο ΣτΕ των αιτήσεων αναστολής εργασιών.
Η “Επιτροπή αλληλεγγύης στη Χαλκιδική”, καλεί τις συλλογικότητες και τους πολίτες της Αττικής να στηρίξουν τις παραπάνω δραστηριότητες και να αναλάβουν και άλλες δικές τους πρωτοβουλίες.
Η ΕΞΟΡΥΞΗ ΧΡΥΣΟΥ ΣΤΗ ΧΑΛΙΚΙΔΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΗΣ
ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΗ ΧΑΛΙΚΔΙΚΗ (ΑΤΤΙΚΗ)blog:http://attiki-forum.blogspot.come-mail επικοινωνίας: attiki.forum@gmail.com
Το κείμενο υποστήριξης:
Η ΕΞΟΡΥΞΗ ΧΡΥΣΟΥ ΣΤΗ ΧΑΛΙΚΙΔΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΗΣ
Το τελευταίο διάστημα, στη Χαλκιδική, ειδικότερα στη θέση “Σκουριές” τους όρους Κάκαβος, βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη μια συντονισμένη προσπάθεια της εταιρείας «ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ», με τη συνδρομή κρατικών υπηρεσιών και τοπικών παραγόντων, να βάλει σε εφαρμογή το σχέδιο κατασκευής μιας καταστρεπτικής επένδυσης μεταλλείας χρυσού και χαλκού. Στην προσπάθειά της αυτή κατέφυγε σε χρήση ωμής βίας, απέναντι στους κατοίκους της περιοχής, που υπερασπίζονται με την παρουσία τους το βουνό, μπροστά στη λαίλαπα της επερχόμενης φυσικής καταστροφής και της αποδιάρθρωσης κάθε άλλης δραστηριότητας. Δεν δίστασε, μάλιστα, να χρησιμοποιήσει σαν δύναμη κρούσης εργαζόμενους της εταιρείας, μαζί με άλλους πολίτες στους οποίους έχει υποσχεθεί πρόσληψη, επιδιώκοντας συνειδητά να καλλιεργήσει διχαστικό κλίμα μεταξύ των κατοίκων και να δημιουργήσει συνθήκες «εμφύλιας» σύγκρουσης.
Η υπόθεση της μεταλλείας στη Χαλκιδική δεν είναι μια πρόσφατη δραστηριότητα. Ξεκινά από πολύ παλιά και φτάνει μέχρι τις μέρες μας. Με αντικείμενο τους όρους εκμετάλλευσης, αλλά και τις συνθήκες εργασίας των εργαζομένων, δόθηκαν σκληροί αγώνες στο παρελθόν, με πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα τις μεγάλες απεργίες του 1957 και του 1977 και τις κινητοποιήσεις της δεκαετίας του 1990, με επίκεντρο την Ολυμπιάδα. Εκεί, όμως, που φάνηκε ότι γίνονται κοινή συνείδηση τα αποτελέσματα της εντατικής και ανεξέλεγκτης μεταλλείας, άρχισε ένας νέος κύκλος επιθετικών επιχειρηματικών κινήσεων, με αντικείμενο την περαιτέρω ληστρική εκμετάλλευση του τόπου.
Οι εγκαταστάσεις και τα δικαιώματα μεταλλειοκτησίας αλλάζουν διαδοχικά χέρια: το 1986, από το Μποδοσάκη στο ελληνικό δημόσιο, και από το ελληνικό δημόσιο στην καναδική TVXgold, το 1995, που φέρνει και το πρώτο σχέδιο εξόρυξης χρυσού στην Ολυμπιάδα. Μετά από πολλές συγκρούσεις η TVXgold εγκαταλείπει στις αρχές του 2003. Στο τέλος του 2003, με μια σκανδαλώδη ρύθμιση, που έχει μείνει στην ιστορία, το ελληνικό δημόσιο μεταβιβάζει τα δικαιώματα, έναντι «πινακίου φακής», στο σχήμα της «ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ», με ισχυρή παρουσία του ομίλου Μπόμπολα. Πρωταγωνιστής, σε ρόλο διαμεσολαβητή, ο τότε υπουργός ανάπτυξης και τώρα δήμαρχος της περιοχής κ. Xρ. Πάχτας. Κρίσιμο στοιχείο της συμφωνίας μεταβίβασης αποτελεί η δέσμευση του δημοσίου ότι δεν θα αναζητήσει ευθύνες για τα περιβαλλοντικά προβλήματα των δραστηριοτήτων που προηγήθηκαν.
Το νέο επενδυτικό σχέδιο της «ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ» εξασφαλίζει, από το ΥΠΕΚΑ (2/10/2009), θετική γνωμοδότηση στην προκαταρκτική περιβαλλοντική εκτίμηση και αξιολόγηση (ΠΠΕΑ), ενώ στις 26/7/2011 εκδίδεται η απόφαση έγκριση των περιβαλλοντικών όρων. Το γεγονός αυτό σηματοδοτεί την είσοδο στην τελική φάση υλοποίησης του συγκεκριμένου σχεδίου. Σε αυτό το σχέδιο, αξίζει να επισημανθούν τα παρακάτω τρία σημεία, που, αφενός, δίνουν το μέγεθος του προβλήματος και, αφετέρου, κάνουν εξαιρετικά κρίσιμη την έκβαση του αγώνα που δίνουν οι κάτοικοι της Χαλκιδικής:
- Η εξάπλωση των δραστηριοτήτων σε νέες παρθένες περιοχές, με την παραχώρηση 314.000 στρεμμάτων, στην πλειοψηφία δασικών εκτάσεων, εκ των οποίων 100.000 στρέμματα ενταγμένα στο δίκτυο προστατευόμενων περιοχών Natura 2000. Κεντρικό σημείο το όρος Κάκαβος, που αποτελεί τον υδροδότη μεγάλου μέρους των χωριών της περιοχής. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι δραστηριότητες ξεφεύγουν, πλέον, από τα συνήθη όρια της ΒΑ Χαλκιδικής και επεκτείνονται σε μεγάλο μέρος του κεντρικού τμήματός της.
- Η επιδίωξη να επικεντρωθούν οι νέες μεταλλευτικές δραστηριότητες στην εξόρυξη και επεξεργασία χρυσού, με μεθόδους που, αναπόφευκτα, ισοδυναμούν με περιβαλλοντική «βόμβα» και με συνέπειες ανεπίστρεπτες στο φυσικό και ανθρωπογενές περιβάλλον.
- Η σύνδεσή τους με άλλες παρόμοιες δραστηριότητες στη Βόρεια Ελλάδα (Κιλκίς, Δράμα, Ροδόπη, Έβρος κλπ.) και με δραστηριότητες εκμετάλλευσης πιθανών ενεργειακών πόρων, ώστε να δημιουργηθεί ένα κλίμα γενικότερου δημόσιου συμφέροντος από την υλοποίησή τους.
Μαζί με τους κατοίκους της Χαλκιδικής, συνειδητοποιούμε ότι αυτό που επιχειρείται να γίνει είναι μια λεηλασία της φύσης και μια ολομέτωπη επίθεση κατά της τοπικής κοινωνίας, που εκτός από τους βασικούς φυσικούς της πόρους αποστερείται τη δυνατότητα οποιασδήποτε άλλης βιώσιμης οικονομικής δραστηριότητας, υποταγμένη βίαια στη «μονοκαλλιέργεια» των εξορύξεων. Χωρίς, από την άλλη, να προσδοκά το παραμικρό δημόσιο και κοινωνικό όφελος, πέρα από μια αμφιλεγόμενης έκτασης απασχόληση, που κι αυτή «προσφέρεται» με αντάλλαγμα τη σιωπή και την απαίτηση της πλήρους υποταγής των τοπικών κοινωνιών στα εργολαβικά συμφέροντα.
Ταυτόχρονα, συνειδητοποιούμε ότι, σε συνθήκες μνημονιακής ισοπέδωσης, οι μεταλλευτικές δραστηριότητες στη Χαλκιδική και στην υπόλοιπη Β. Ελλάδα είναι ένα μέρος μόνο μιας γενικευμένης επίθεσης των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων και ενός διεφθαρμένου και υποταγμένου σε αυτά συμπλέγματος πολιτικών δυνάμεων, που επιχειρούν να εκποιήσουν τους φυσικούς πόρους και τις δημόσιες υποδομές της χώρας, υποθηκεύοντας το μέλλον ολόκληρης της κοινωνίας και αδιαφορώντας για τους ανθρώπους, τη ζωή τους και τις ελπίδες τους.
Μια σειρά από ανοιχτές «πληγές» στην Αττική μας υπενθυμίζουν ότι η Χαλκιδική δεν είναι τόσο μακριά, όσο νομίζουμε. Εκδηλώσεις και συνέπειες της ίδιας πολιτικής και των ίδιων επιδιώξεων είναι και:
- Η διατήρηση και μεγέθυνση της περιβαλλοντικής - τοξικής «βόμβας» στο Θριάσιο και στη Δυτική Αθήνα
- Η διαρκής υποβάθμιση και καταστροφή των ορεινών όγκων, με τις φωτιές, τους αυτοκινητόδρομους, τα καζίνα, τη τσιμεντοποίηση, τα φωτοβολταϊκά κλπ.
- Οι νέες φαραωνικές και συγκεντρωτικές εγκαταστάσεις διαχείρισης απορριμμάτων, στη Φυλή, το Γραμματικό και την Κερατέα
- Η εκποίηση του πρώην αεροδρομίου στο Ελληνικό, με προοπτική την τσιμεντοποίησή του
Οι συλλογικότητες και οι πολίτες της Αττικής, που υποστηρίζουμε αυτό το κείμενο, δηλώνουμε ότι τα δάση και το περιβάλλον είναι κοινωνικά αγαθά και είναι υποχρέωση όλων η προστασία τους. Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στους αγωνιζόμενους κατοίκους της Χαλκιδικής και συμφωνούμε να αναλάβουμε κοινές δράσεις για να δείξουμε έμπρακτα την υποστήριξή μας, για όσο διάστημα κρατήσει ο αγώνας τους.
23/4/2012
ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΗ ΧΑΛΙΚΔΙΚΗ (ΑΤΤΙΚΗ)
Συνυπογράφουν το κείμενο και υποστηρίζουν την Επιτροπή αλληλεγγύης(ο κατάλογος θα συμπληρώνεται στην πορεία)
Ανοιχτή λαϊκή συνέλευση ΠεντέληςΑντιεξουσιαστική Κίνηση ΑθήναςΒΙΟΖΩΔίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά ΔικαιώματαΕπιτροπή αγώνα ΓραμματικούΚίνηση για τη Σωτηρία της ΓκιώναςΞεκίνημαΟΙΚΟ.ΠΟΛΙ.Σ. ΧαϊδαρίουΠρωτοβουλία συνεννόησης για τη διαχείριση των απορριμμάτων“Φίλοι της φύσης” - Ελληνικό δίκτυο
Πόσο πατριωτισμό αντέχει το κίνημα;
Τον τελευταίο καιρό (από την επιβολή του Μνημονίου και έπειτα), στο αντικαπιταλιστικό κίνημα της Ελλάδας (που πλέον ουσιαστικά είναι αντιμνημονιακό), παρατηρείται μια αναζωπύρωση ενός αισθήματος πατριωτισμού, ενίοτε με ροπή προς τον εθνικισμό. Πρόκειται για μια κατάσταση που προϋπήρχε, έστω και σε λανθάνουσα κατάσταση, αλλά η «μνημονιακή» επικαιρότητα την επανέφερε στην επιφάνεια, και πλέον αποτελεί βασικό στοιχείο του αντιμνημονιακού αγώνα. Σε αυτό, βέβαια, έχουν «βάλει το χεράκι τους» και οι ισχυρές χώρες (κυρίως της Δύσης), που τώρα είναι ανάμεσα στους δανειστές μας, τόσο με τα όσα έλεγαν και έκαναν σε σχέση με την Ελλάδα πριν την κρίση και το Μνημόνιο, όσο και τώρα, με τα όσα αναφέρουν περί «απώλειας της εθνικής κυριαρχίας της Ελλάδας», τους ισοπεδωτικούς από μέρους τους χαρακτηρισμούς για τη χώρα και τους πολίτες της, τη (μεγάλη) συμμετοχή ξένων επενδυτών στο ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου της χώρας κ.λπ.
Φυσικά, η στάση των δανειστών μας είναι η χειρότερη δυνατή! Πέρα από το μεγάλο ρόλο που έπαιξαν στη δημιουργία, τη διεύρυνση και τη γενίκευση της κρίσης, τώρα «προσπαθούν να σώσουν» τον «αδύναμο κρίκο της Ευρώπης» που λέγεται Ελλάδα με μια φασίζουσα και απαράδεκτη νοοτροπία. Αρχικά έχουν στοχοποιήσει έναν ολόκληρο λαό με χαρακτηρισμούς όπως «τεμπέληδες», «αραχτοί» και άλλα σχετικά, τον χλευάζουν και τον ταπεινώνουν με τους χειρότερους τρόπους, ενώ για τον περιορισμό του χρέους (που είναι αποτέλεσμα του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος) έχουν επιβάλλει στις πλάτες του λαού ένα δυσβάστακτο δάνειο με το οποίο τον κηδεμονεύουν (ή τουλάχιστον τον εκβιάζουν), ρυθμίζοντας έτσι ακόμα και την επιβίωση του λαού και αφαιρώντας του τη δυνατότητα να αποφασίζει για «τα του οίκου του». Απέναντι σε αυτή τη ρατσιστική -τουλάχιστον- νοοτροπία η συσπείρωση και η αντίσταση του θιγόμενου λαού, είναι όχι μόνο δικαιολογημένη, αλλά και απαραίτητη!
Το θέμα όμως είναι ότι με όλα αυτά, έχουν βρει αφορμή και λόγο ύπαρξης, τόσο οι «ακραίοι» εθνικιστές-ακροδεξιοί-φασίστες κι όλα τα συμπαρομαρτούντα, όσο και οι αποκαλούμενοι «σοσιαλπατριώτες». Βέβαια, οι ακροδεξιοί (με την ευρεία έννοια του όρου) έχουν «καθορίσει» τα όριά τους με το κίνημα (και το κίνημα με αυτούς…), αν και στις αντιστάσεις που αναπτύσσονται όλο αυτό το διάστημα («αγανακτισμένοι», απεργίες, κ.λπ.) εμφανίζονται και αυτοί (άλλωστε, η φτώχεια, η ανεργία, και η ακρίβεια «χτυπάνε και πονάνε» πολύ και άσχετα από πολιτικές και ιδεολογικές απόψεις και θέσεις…), και μάλιστα έχουν και «δυναμική» παρουσία… Τουλάχιστον όμως αυτοί είναι γνωστοί… Τι μπορούμε όμως να αναφέρουμε για τους «σοσιαλπατριώτες»;
Δυστυχώς, δεν είναι απαραίτητο να είναι «δηλωμένος» φασίστας κανείς για να έχει τις απόψεις του συγκεκριμένου χώρου… Υπάρχουν κάποιοι που έχουν «συνδέσει» εθνικισμό με αντικαπιταλισμό… Οι απόψεις περί οριοθέτησης της ΑΟΖ στα νησιά για αξιοποίηση του υποθαλάσσιου ορυκτού πλούτου (για προστασία των «κυριαρχικών μας δικαιωμάτων» όμως και όχι καθαρά για τις ανάγκες της κοινωνίας), περί διαφόρων «κινδύνων» από γειτονικά κράτη, περί εγκληματικότητας, αύξησης της ανεργίας και άλλων προβλημάτων από (νόμιμους ή «παράνομους») μετανάστες κ.λπ., υπάρχουν και σε ανθρώπους που (αυτο)αποκαλούνται «αντικαπιταλιστές», που ανάλογα (κυρίως) με την ηλικία τους μπορεί να αναφερθούν σε συμμετοχή τους σε αντιστάσεις του παρελθόντος (Πολυτεχνείο '73, καταλήψεις σχολείων, απεργίες, το -μαχητικό- συνδικαλισμό των παλαιότερων εποχών, κ.λπ.) ενώ και για το «σήμερα» θα αναφερθούν ενάντια στην καπιταλιστική ΕΕ, το ΔΝΤ, κ.λπ., έστω και από τη σκοπιά τους.
Ιδιαίτερα πρέπει να σταθούμε στη στάση αυτών των ανθρώπων απέναντι στο ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου της χώρας στους ξένους. Επισημαίνεται η λέξη «ξένους» γιατί και οι ίδιοι οι «σοσιαλπατριώτες» αναφέρονται ενάντια σε αυτούς (και τις «ξενόδουλες» κυβερνήσεις), αφήνοντας όμως έτσι ουσιαστικά στο απυρόβλητο τους «δικούς μας» κεφαλαιοκράτες. Η υποκρισία τους δεν έχει όρια: εκεί που κάποτε πίστευαν (σε ένα βαθμό ακόμα πιστεύουν) κατά κόρον ότι στο «εκσυγχρονισμένο εξωτερικό όλα λειτουργούν σωστά και όλοι ζουν καλά σε αντίθεση με ό,τι γίνεται εδώ», τώρα (ίσως και να) φαντασιώνονται ότι «πολεμούν τους ξένους κατακτητές»… Ακόμα και τη μετανάστευση για εργασιακούς λόγους θεωρούν ως αντιπατριωτική ενέργεια… Έτσι, δημιουργείται η εντύπωση ότι ίσως «οι “δικοί μας” επιχειρηματίες και επενδυτές, ίσως να είναι και η σωτηρία μας απέναντι στους ξένους», ή ότι «πρέπει να ψωνίζουμε/εξυπηρετούμαστε από ελληνικές επιχειρήσεις, ή/και (με) ελληνικά προϊόντα, ώστε τα λεφτά να μένουν εδώ»… Μάλλον αυτοί οι άνθρωποι νομίζουν ότι ζουν σε κάποια «προλεταριακή» χώρα της Ασίας, της Αφρικής, της (πρώην) Ανατολικής Ευρώπης, της Κεντρικής, ή Νότιας Αμερικής (αν και ακόμα και σε αυτές τις χώρες, υπάρχει μια πολιτικοεπιχειρηματική «ελίτ» που περνάει καλά σε αντίθεση με το λαό…) οπότε και ένας καλώς εννοούμενος πατριωτισμός ίσως και να είχε λόγο ύπαρξης…
Αντίθετα, έχει «ξεχαστεί» το γεγονός ότι μέχρι και πριν από 5 περίπου χρόνια το ελληνικό κεφάλαιο (σχεδόν πάντα με την ανοχή/υποστήριξη του επίσημου ελληνικού κράτους) όχι μόνο ανθούσε εντός Ελλάδας, αλλά είχε επεκταθεί (και μάλιστα έχοντας ισχυρή παρουσία) και στο εξωτερικό (κυρίως Βαλκάνια, Ανατολική Ευρώπη, χώρες ΝΑ Μεσογείου, Μέση Ανατολή) ζώντας εις βάρος των πολιτών και εφαρμόζοντας αντεργατικές πρακτικές προς όλους τους εργαζόμενους (Έλληνες και ξένους), ενώ και τώρα με την κρίση, οι έλληνες καπιταλιστές, αφενός στηρίζουν τα όσα γίνονται κατά του λαού, συμφωνώντας έτσι με τους δανειστές μας, αφετέρου, στο βαθμό που τους αγγίζει η κρίση, δεν έχουν παρά να φύγουν για άλλες (πιο ευνοϊκές για αυτούς) χώρες (να εκμεταλλευθούν δηλαδή τους εκεί εξαθλιωμένους πολίτες και εργαζόμενους…), εκτός βέβαια και αν με το «ελαστικοποιημένο» και φιλικότερο για αυτούς πια ελληνικό κράτος παραμείνουν εδώ…
Φυσικά, και στις ανθηρές για το ελληνικό κεφάλαιο εποχές, (πόσο μάλλον τώρα…) ο λαός πάντα στα δύσκολα είναι. Αυτό όμως δυστυχώς, κάποιοι το θυμούνται επιλεκτικά: Αν η χώρα είναι ισχυρή, όλα είναι καλά, αν όχι, «ανακαλύπτουμε» το δοκιμαζόμενο λαό για σύμμαχο…
Πιστεύει κανείς άραγε ότι άξιζε να αγωνιζόμαστε για την «ισχυρή Ελλάδα», ή ότι αξίζει τώρα να αγωνιζόμαστε για την παλινόρθωσή της;
Μετά από όλα αυτά, το κίνημα εκείνο που πρέπει να κάνει, είναι να (ξανα)βρεί το διεθνιστικό του χαρακτήρα. Δε νοείται να επαναληφθούν τα λάθη των δεκαετιών '70 και '80, όπου ο «σοσιαλπατριωτισμός» έκανε ακόμα και εθνικιστές να θεωρούν/φαίνεται ότι ανήκουν στο κίνημα, συμβάλλοντας έτσι στην ήττα του. Πρέπει να κατανοήσουμε ότι «ο εχθρός είναι μέσα στην ίδια μας τη χώρα» και να αναπτυχθούν αντιστάσεις ενάντια σε όλους τους καπιταλιστές από όλους τους λαούς (απλούς πολίτες και εργαζόμενους), χωρίς διάκριση «ντόπιων» και «ξένων». Άλλωστε και οι μετανάστες (είτε από, είτε προς την Ελλάδα), δεν είναι παρά κάποιοι που ψάχνουν μια καλή και αξιοπρεπή ζωή. Για δε τις γείτονες (και πολλές άλλες) χώρες, μάλλον «μαθήματα» μπορούμε να πάρουμε από αυτές, για το πώς ανταπεξέρχονται την εξαθλίωση (έστω και μέσα στα πλαίσια του αστικού καπιταλιστικού συστήματος) και όχι να τις «βλέπουμε» ως εχθρικές. Σε ένα πιο «ακραίο» επίπεδο, ίσως και να έπρεπε να αποτραπεί η (επανα)δημιουργία ενός συνθήματος του τύπου «Φονιάδες των λαών Αμερικάνοι» με κάποιο άλλο λαό (π.χ. Γερμανούς) αντί των Αμερικάνων. Τα συνθήματα περί «ενότητας όλων των εργαζομένων», «αλληλεγγύης των λαών» και ενάντια «στην παγίδα της εθνικής ενότητας» πρέπει να γίνουν τώρα πράξη!
Η κρίση, όπως έχει προέλευση και αντίκτυπο παγκόσμιας εμβέλειας, δεν μπορεί παρά να αντιμετωπιστεί και παγκόσμια!
Γιάννης Σκουλαρίκος
Φυσικά, η στάση των δανειστών μας είναι η χειρότερη δυνατή! Πέρα από το μεγάλο ρόλο που έπαιξαν στη δημιουργία, τη διεύρυνση και τη γενίκευση της κρίσης, τώρα «προσπαθούν να σώσουν» τον «αδύναμο κρίκο της Ευρώπης» που λέγεται Ελλάδα με μια φασίζουσα και απαράδεκτη νοοτροπία. Αρχικά έχουν στοχοποιήσει έναν ολόκληρο λαό με χαρακτηρισμούς όπως «τεμπέληδες», «αραχτοί» και άλλα σχετικά, τον χλευάζουν και τον ταπεινώνουν με τους χειρότερους τρόπους, ενώ για τον περιορισμό του χρέους (που είναι αποτέλεσμα του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος) έχουν επιβάλλει στις πλάτες του λαού ένα δυσβάστακτο δάνειο με το οποίο τον κηδεμονεύουν (ή τουλάχιστον τον εκβιάζουν), ρυθμίζοντας έτσι ακόμα και την επιβίωση του λαού και αφαιρώντας του τη δυνατότητα να αποφασίζει για «τα του οίκου του». Απέναντι σε αυτή τη ρατσιστική -τουλάχιστον- νοοτροπία η συσπείρωση και η αντίσταση του θιγόμενου λαού, είναι όχι μόνο δικαιολογημένη, αλλά και απαραίτητη!
Το θέμα όμως είναι ότι με όλα αυτά, έχουν βρει αφορμή και λόγο ύπαρξης, τόσο οι «ακραίοι» εθνικιστές-ακροδεξιοί-φασίστες κι όλα τα συμπαρομαρτούντα, όσο και οι αποκαλούμενοι «σοσιαλπατριώτες». Βέβαια, οι ακροδεξιοί (με την ευρεία έννοια του όρου) έχουν «καθορίσει» τα όριά τους με το κίνημα (και το κίνημα με αυτούς…), αν και στις αντιστάσεις που αναπτύσσονται όλο αυτό το διάστημα («αγανακτισμένοι», απεργίες, κ.λπ.) εμφανίζονται και αυτοί (άλλωστε, η φτώχεια, η ανεργία, και η ακρίβεια «χτυπάνε και πονάνε» πολύ και άσχετα από πολιτικές και ιδεολογικές απόψεις και θέσεις…), και μάλιστα έχουν και «δυναμική» παρουσία… Τουλάχιστον όμως αυτοί είναι γνωστοί… Τι μπορούμε όμως να αναφέρουμε για τους «σοσιαλπατριώτες»;
Δυστυχώς, δεν είναι απαραίτητο να είναι «δηλωμένος» φασίστας κανείς για να έχει τις απόψεις του συγκεκριμένου χώρου… Υπάρχουν κάποιοι που έχουν «συνδέσει» εθνικισμό με αντικαπιταλισμό… Οι απόψεις περί οριοθέτησης της ΑΟΖ στα νησιά για αξιοποίηση του υποθαλάσσιου ορυκτού πλούτου (για προστασία των «κυριαρχικών μας δικαιωμάτων» όμως και όχι καθαρά για τις ανάγκες της κοινωνίας), περί διαφόρων «κινδύνων» από γειτονικά κράτη, περί εγκληματικότητας, αύξησης της ανεργίας και άλλων προβλημάτων από (νόμιμους ή «παράνομους») μετανάστες κ.λπ., υπάρχουν και σε ανθρώπους που (αυτο)αποκαλούνται «αντικαπιταλιστές», που ανάλογα (κυρίως) με την ηλικία τους μπορεί να αναφερθούν σε συμμετοχή τους σε αντιστάσεις του παρελθόντος (Πολυτεχνείο '73, καταλήψεις σχολείων, απεργίες, το -μαχητικό- συνδικαλισμό των παλαιότερων εποχών, κ.λπ.) ενώ και για το «σήμερα» θα αναφερθούν ενάντια στην καπιταλιστική ΕΕ, το ΔΝΤ, κ.λπ., έστω και από τη σκοπιά τους.
Ιδιαίτερα πρέπει να σταθούμε στη στάση αυτών των ανθρώπων απέναντι στο ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου της χώρας στους ξένους. Επισημαίνεται η λέξη «ξένους» γιατί και οι ίδιοι οι «σοσιαλπατριώτες» αναφέρονται ενάντια σε αυτούς (και τις «ξενόδουλες» κυβερνήσεις), αφήνοντας όμως έτσι ουσιαστικά στο απυρόβλητο τους «δικούς μας» κεφαλαιοκράτες. Η υποκρισία τους δεν έχει όρια: εκεί που κάποτε πίστευαν (σε ένα βαθμό ακόμα πιστεύουν) κατά κόρον ότι στο «εκσυγχρονισμένο εξωτερικό όλα λειτουργούν σωστά και όλοι ζουν καλά σε αντίθεση με ό,τι γίνεται εδώ», τώρα (ίσως και να) φαντασιώνονται ότι «πολεμούν τους ξένους κατακτητές»… Ακόμα και τη μετανάστευση για εργασιακούς λόγους θεωρούν ως αντιπατριωτική ενέργεια… Έτσι, δημιουργείται η εντύπωση ότι ίσως «οι “δικοί μας” επιχειρηματίες και επενδυτές, ίσως να είναι και η σωτηρία μας απέναντι στους ξένους», ή ότι «πρέπει να ψωνίζουμε/εξυπηρετούμαστε από ελληνικές επιχειρήσεις, ή/και (με) ελληνικά προϊόντα, ώστε τα λεφτά να μένουν εδώ»… Μάλλον αυτοί οι άνθρωποι νομίζουν ότι ζουν σε κάποια «προλεταριακή» χώρα της Ασίας, της Αφρικής, της (πρώην) Ανατολικής Ευρώπης, της Κεντρικής, ή Νότιας Αμερικής (αν και ακόμα και σε αυτές τις χώρες, υπάρχει μια πολιτικοεπιχειρηματική «ελίτ» που περνάει καλά σε αντίθεση με το λαό…) οπότε και ένας καλώς εννοούμενος πατριωτισμός ίσως και να είχε λόγο ύπαρξης…
Αντίθετα, έχει «ξεχαστεί» το γεγονός ότι μέχρι και πριν από 5 περίπου χρόνια το ελληνικό κεφάλαιο (σχεδόν πάντα με την ανοχή/υποστήριξη του επίσημου ελληνικού κράτους) όχι μόνο ανθούσε εντός Ελλάδας, αλλά είχε επεκταθεί (και μάλιστα έχοντας ισχυρή παρουσία) και στο εξωτερικό (κυρίως Βαλκάνια, Ανατολική Ευρώπη, χώρες ΝΑ Μεσογείου, Μέση Ανατολή) ζώντας εις βάρος των πολιτών και εφαρμόζοντας αντεργατικές πρακτικές προς όλους τους εργαζόμενους (Έλληνες και ξένους), ενώ και τώρα με την κρίση, οι έλληνες καπιταλιστές, αφενός στηρίζουν τα όσα γίνονται κατά του λαού, συμφωνώντας έτσι με τους δανειστές μας, αφετέρου, στο βαθμό που τους αγγίζει η κρίση, δεν έχουν παρά να φύγουν για άλλες (πιο ευνοϊκές για αυτούς) χώρες (να εκμεταλλευθούν δηλαδή τους εκεί εξαθλιωμένους πολίτες και εργαζόμενους…), εκτός βέβαια και αν με το «ελαστικοποιημένο» και φιλικότερο για αυτούς πια ελληνικό κράτος παραμείνουν εδώ…
Φυσικά, και στις ανθηρές για το ελληνικό κεφάλαιο εποχές, (πόσο μάλλον τώρα…) ο λαός πάντα στα δύσκολα είναι. Αυτό όμως δυστυχώς, κάποιοι το θυμούνται επιλεκτικά: Αν η χώρα είναι ισχυρή, όλα είναι καλά, αν όχι, «ανακαλύπτουμε» το δοκιμαζόμενο λαό για σύμμαχο…
Πιστεύει κανείς άραγε ότι άξιζε να αγωνιζόμαστε για την «ισχυρή Ελλάδα», ή ότι αξίζει τώρα να αγωνιζόμαστε για την παλινόρθωσή της;
Μετά από όλα αυτά, το κίνημα εκείνο που πρέπει να κάνει, είναι να (ξανα)βρεί το διεθνιστικό του χαρακτήρα. Δε νοείται να επαναληφθούν τα λάθη των δεκαετιών '70 και '80, όπου ο «σοσιαλπατριωτισμός» έκανε ακόμα και εθνικιστές να θεωρούν/φαίνεται ότι ανήκουν στο κίνημα, συμβάλλοντας έτσι στην ήττα του. Πρέπει να κατανοήσουμε ότι «ο εχθρός είναι μέσα στην ίδια μας τη χώρα» και να αναπτυχθούν αντιστάσεις ενάντια σε όλους τους καπιταλιστές από όλους τους λαούς (απλούς πολίτες και εργαζόμενους), χωρίς διάκριση «ντόπιων» και «ξένων». Άλλωστε και οι μετανάστες (είτε από, είτε προς την Ελλάδα), δεν είναι παρά κάποιοι που ψάχνουν μια καλή και αξιοπρεπή ζωή. Για δε τις γείτονες (και πολλές άλλες) χώρες, μάλλον «μαθήματα» μπορούμε να πάρουμε από αυτές, για το πώς ανταπεξέρχονται την εξαθλίωση (έστω και μέσα στα πλαίσια του αστικού καπιταλιστικού συστήματος) και όχι να τις «βλέπουμε» ως εχθρικές. Σε ένα πιο «ακραίο» επίπεδο, ίσως και να έπρεπε να αποτραπεί η (επανα)δημιουργία ενός συνθήματος του τύπου «Φονιάδες των λαών Αμερικάνοι» με κάποιο άλλο λαό (π.χ. Γερμανούς) αντί των Αμερικάνων. Τα συνθήματα περί «ενότητας όλων των εργαζομένων», «αλληλεγγύης των λαών» και ενάντια «στην παγίδα της εθνικής ενότητας» πρέπει να γίνουν τώρα πράξη!
Η κρίση, όπως έχει προέλευση και αντίκτυπο παγκόσμιας εμβέλειας, δεν μπορεί παρά να αντιμετωπιστεί και παγκόσμια!
Γιάννης Σκουλαρίκος
Στο φίλο μας Σάββα
Αγαπημένε μας συνάδελφε, σύντροφε και συνοδοιπόρε στον καθημερινό αγώνα του επαγγελματικού και κοινωνικού στίβου, πολύτιμε φίλε, Σάββα μας.
Λέμε και γράφουμε για σένα, προσπαθώντας να βρούμε απάντηση, στο γιατί της μοναχικής σου πράξης.
Γιατί εσύ, ένας άνθρωπος τόσο βαθιά πολιτικοποιημένος, έχοντας για χρόνια δώσει σκληρούς αγώνες, μέσα από το εκπαιδευτικό και εργατικό κίνημα, επέλεξες να βαδίσεις με απόλυτα μοναχικό τρόπο, το δρόμο μακριά από τη σκληρή πραγματικότητα, που όλοι βιώνουμε.
Ήταν η βαθιά ευαισθησία σου αγαπημένε μας συνάδελφε, απέναντι στα προβλήματα που καθημερινά τα δυο τελευταία χρόνια διογκώνονταν και των οποίων ο ίδιος γινόσουν αποδέκτης, μέσω των γονέων και των μαθητών σου, καθώς και η άρνησή σου ν’ αποδεχτείς ότι είσαι και είμαστε εγκλωβισμένοι σ’ ένα άδικο και σκληρό παρόν, που έγινε ίσως η αιτία που σε οδήγησε να δώσεις μ’ αυτόν τον δραματικό τρόπο, την τελευταία σου μάχη, αυτή της προσωπικής σου επιλογής;
Μακάρι, να’ χαμε διαισθανθεί κάτι και να μπορούσαμε ν’ αλλάζαμε αυτή σου την απόφαση και τώρα να’σουν εδώ, μαζί μας, στο χώρο που με υπευθυνότητα, αγάπη , διάθεση, δρούσες και μοχθούσες καθημερινά στο σχολείο.
Σάββα, η παρουσία σου ήταν πολύτιμη στους μαθητές σου που γι’ αυτούς διαρκώς έτρεχες και μιλούσες, ανησυχούσες και πάλευες. Ήθελες να τους μεταδώσεις όχι μόνο γνώσεις αλλά και τρόπους για να αποκτήσουν αυτοπεποίθηση, αποφασιστικότητα και αισιοδοξία για το μέλλον.
Όλοι εμείς οι συνάδελφοι και φίλοι σου, νιώθουμε πολύ τυχεροί που σε είχαμε δίπλα μας όλο αυτό το διάστημα και ανταλλάξαμε μέσα από τις ατελείωτες συζητήσεις ,τις ανησυχίες, τους φόβους, τις ευαισθησίες, το θυμό, τις επιθυμίες μας, που μοιραστήκαμε το γέλιο, τις μικροχαρές και τις μικρολαχτάρες της καθημερινότητας.
Ο Νέστος σε κέρδισε τελικά κοντά του κι εμείς θα σε κρατήσουμε ζωντανό, στο μυαλό και στην καρδιά μας. Παρά το μεγάλο πόνο και παρόλο που μας είναι δύσκολο ν’ αποδεχτούμε τον τρόπο φυγής σου, θα συνεχίσουμε ν’ αγωνιζόμαστε, με πίστη ότι θα καταφέρουμε ν’ αλλάξουμε αυτή την κοινωνία και ότι θα δώσουμε πάλι στο μέλλον την κλεμμένη του αισιοδοξία.
Οι φίλοι και συνάδελφοί σου στο 38ο και 120ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών
Λέμε και γράφουμε για σένα, προσπαθώντας να βρούμε απάντηση, στο γιατί της μοναχικής σου πράξης.
Γιατί εσύ, ένας άνθρωπος τόσο βαθιά πολιτικοποιημένος, έχοντας για χρόνια δώσει σκληρούς αγώνες, μέσα από το εκπαιδευτικό και εργατικό κίνημα, επέλεξες να βαδίσεις με απόλυτα μοναχικό τρόπο, το δρόμο μακριά από τη σκληρή πραγματικότητα, που όλοι βιώνουμε.
Ήταν η βαθιά ευαισθησία σου αγαπημένε μας συνάδελφε, απέναντι στα προβλήματα που καθημερινά τα δυο τελευταία χρόνια διογκώνονταν και των οποίων ο ίδιος γινόσουν αποδέκτης, μέσω των γονέων και των μαθητών σου, καθώς και η άρνησή σου ν’ αποδεχτείς ότι είσαι και είμαστε εγκλωβισμένοι σ’ ένα άδικο και σκληρό παρόν, που έγινε ίσως η αιτία που σε οδήγησε να δώσεις μ’ αυτόν τον δραματικό τρόπο, την τελευταία σου μάχη, αυτή της προσωπικής σου επιλογής;
Μακάρι, να’ χαμε διαισθανθεί κάτι και να μπορούσαμε ν’ αλλάζαμε αυτή σου την απόφαση και τώρα να’σουν εδώ, μαζί μας, στο χώρο που με υπευθυνότητα, αγάπη , διάθεση, δρούσες και μοχθούσες καθημερινά στο σχολείο.
Σάββα, η παρουσία σου ήταν πολύτιμη στους μαθητές σου που γι’ αυτούς διαρκώς έτρεχες και μιλούσες, ανησυχούσες και πάλευες. Ήθελες να τους μεταδώσεις όχι μόνο γνώσεις αλλά και τρόπους για να αποκτήσουν αυτοπεποίθηση, αποφασιστικότητα και αισιοδοξία για το μέλλον.
Όλοι εμείς οι συνάδελφοι και φίλοι σου, νιώθουμε πολύ τυχεροί που σε είχαμε δίπλα μας όλο αυτό το διάστημα και ανταλλάξαμε μέσα από τις ατελείωτες συζητήσεις ,τις ανησυχίες, τους φόβους, τις ευαισθησίες, το θυμό, τις επιθυμίες μας, που μοιραστήκαμε το γέλιο, τις μικροχαρές και τις μικρολαχτάρες της καθημερινότητας.
Ο Νέστος σε κέρδισε τελικά κοντά του κι εμείς θα σε κρατήσουμε ζωντανό, στο μυαλό και στην καρδιά μας. Παρά το μεγάλο πόνο και παρόλο που μας είναι δύσκολο ν’ αποδεχτούμε τον τρόπο φυγής σου, θα συνεχίσουμε ν’ αγωνιζόμαστε, με πίστη ότι θα καταφέρουμε ν’ αλλάξουμε αυτή την κοινωνία και ότι θα δώσουμε πάλι στο μέλλον την κλεμμένη του αισιοδοξία.
Οι φίλοι και συνάδελφοί σου στο 38ο και 120ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών
Διάλογος των Χαρντ και Χόλογουεη: Δημιουργώντας κοινό πλούτο και διαρρηγνύοντας τον καπιταλισμό - Μια διασταυρούμενη ανάγνωση
(Μέρος Ι)
Στο πρώτο μέρος της αλληλογραφίας τους, ο John Holloway και ο Michael Hardt συζητούν κάποια κοινά θέματα που έχουν προκύψει από τα πιο πρόσφατα βιβλία τους, τα οποία άπτονται της οργάνωσης, της δημοκρατίας και των θεσμών.
Ιούλιος 2010
Αγαπητέ John,
Κάτι που μου αρέσει στο «Crack Capitalism»i, το οποίο είναι κοινό και στο «Change the World Without Taking Power»ii, είναι ότι η επιχειρηματολογία του ιχνηλατεί τη γενεαλογία της εξέγερσης. Με άλλα λόγια, ξεκινάς με την αγανάκτηση, την οργή, το θυμό που οι άνθρωποι αισθάνονται, αλλά δεν σταματάς εκεί. Η επιχειρηματολογία σου οδηγεί την εξέγερση τόσο προς τη δημιουργική πρακτική όσο και προς τη θεωρητική έρευνα.
Από τη μία πλευρά, αν και η άρνηση είναι ουσιώδης, ίσως ακόμη και πρωταρχική στην επιχειρηματολογία σου, ιδιαίτερα η ρήξη ή η έξοδος από τις καπιταλιστικές κοινωνικές μορφές, κάθε καταστροφική δύναμη πρέπει να συνοδεύεται από μια δημιουργική, κάθε προσπάθεια να γκρεμίσουμε τον κόσμο γύρω μας πρέπει να αποσκοπεί, επίσης, στη δημιουργία ενός νέου. Επιπλέον, αυτές οι δύο διαδικασίες, η καταστροφική και η εποικοδομητική, δεν μπορούν να διαχωριστούν, αλλά είναι εντελώς ενσωματωμένες ή συνυφασμένες μεταξύ τους. Αυτός είναι ο λόγος, όπως λες, που δεν έχει νόημα να αναβάλουμε τη δημιουργία μιας νέας κοινωνίας μέχρι την πλήρη κατάρρευση ή κατεδάφιση της καπιταλιστικής κοινωνίας. Αντίθετα πρέπει να αγωνιστούμε τώρα να δημιουργήσουμε μια νέα κοινωνία μέσα στο κέλυφος της παλαιάς ή, μάλλον, στις ρωγμές της, στα διάκενά της.
Από την άλλη πλευρά, καταδεικνύεις πως η εξέγερση πρέπει να οδηγήσει όχι μόνο σε πρακτική αλλά και σε θεωρητική καινοτομία. Παρότι το βιβλίο σου αρχίζει παρουσιάζοντας συναισθηματικές καταστάσεις και περιπτώσεις πρακτικών αντίστασης, η κεντρική επιχειρηματολογία περιλαμβάνει μια εννοιολογική διερεύνηση, πολύ σημαντική κατά τη γνώμη μου, σχετικά με το ρόλο και τις δυνατότητες των παραγωγικών ικανοτήτων μας στην καπιταλιστική κοινωνία. Δε θέλω να θέσω ένα διαχωρισμό εδώ μεταξύ πρακτικής και θεωρίας. Στην πραγματικότητα, η επιχειρηματολογία σου προϋποθέτει ότι είναι πλήρως ενσωματωμένες ή συνυφασμένες. Για να αλλάξουμε τον κόσμο, πρέπει όχι μόνο να δράσουμε με διαφορετικό τρόπο, αλλά και να σκεφτούμε διαφορετικά, κάτι που απαιτεί να εργαστούμε πάνω στις έννοιες και μερικές φορές να επινοήσουμε νέες έννοιες. Η κεντρική επιχειρηματολογία του βιβλίου, η οποία διακρίνει το πράττειν από την εργασία και προσδιορίζει την αφαίρεση ως πρωταρχική δύναμη της καπιταλιστικής κυριαρχίας, μου φαίνεται βαθιά μαρξιστική. Μπορεί να φαίνεται παράδοξο να το λέω αυτό, επειδή αντιπαραθέτεις προσεκτικά την επιχειρηματολογία σου με την ορθόδοξη μαρξιστική παράδοση, τοποθετούμενος σε σχέση με τα γραπτά του ίδιου του Μαρξ, μερικές φορές διευκρινίζοντας τι όντως λέει και αποδεικνύοντας πως αυτό έρχεται σε αντίθεση με την ορθόδοξη μαρξιστική παράδοση, και άλλες φορές προχωρώντας πέρα από τον Μαρξ. Παρόλο που η επιχειρηματολογία σου βρίσκεται πράγματι σε αντίθεση με την ορθόδοξη μαρξιστική παράδοση, διαβάζοντας τον Μαρξ ενάντια στο μαρξισμό και προχωρώντας πέρα από τον Μαρξ τοποθετείσαι στέρεα στο πλαίσιο (ή, ίσως καλύτερα, σε διάλογο) ενός ισχυρού ρεύματος αποκαλούμενου ετερόδοξη μαρξιστική παράδοση που έχει δραστηριοποιηθεί από το 1960. Αυτό είναι σαφώς εμφανές, για παράδειγμα, στο πλαίσιο του ισχυρισμού, κεντρικού στην επιχειρηματολογία σου σε αυτό το βιβλίο, ότι το πέρασμα προς την ελευθερία δεν έγκειται στην απελευθέρωση της εργασίας, όπως υποστήριξε η μαρξιστική ορθοδοξία και η σοβιετική ιδεολογία, αλλά στην απελευθέρωση από την εργασία. Βλέπω αυτό ως βασικό σύνθημα ή αρχή αυτής της ετερόδοξης παράδοσης.
Αυτό που προκύπτει για μένα είναι ότι ενώ τη δεκαετία του 1970 ο ορθόδοξος μαρξισμός ήταν όντως κυρίαρχος, ενισχυμένος από τους ιδεολόγους των διάφορων επίσημων κομμουνιστικών κομμάτων, σήμερα αυτή η γραμμή ερμηνείας είναι σχεδόν τελείως αναξιόπιστη. Αντίθετα, η μαρξιστική θεωρία σήμερα χαρακτηρίζεται κυρίως, κατά την άποψή μου, από αυτό που κάποτε ήταν η ετερόδοξη γραμμή, στης οποίας την ανάπτυξη συνέβαλες μαζί με τους συναδέλφους σου στη Διάσκεψη των Σοσιαλιστών Οικονομολόγων και σε συνεργασία με παρόμοιες τάσεις στην Ιταλία, τη Γερμανία και τη Γαλλία. Αυτό είναι καλό και κάνει τη μαρξιστική θεωρία σήμερα περισσότερο ενδιαφέρουσα και επίκαιρη.
Δε θέλω με αυτό να σε χαλιναγωγήσω εντός του μαρξισμού. Όπως και εσένα, λίγο με νοιάζει για το αν το έργο μου αποκαλείται μαρξιστικό ή όχι. Συχνά βρίσκω ότι μαρξιστές με κατηγορούν ότι δεν είμαι αρκετά μαρξιστής και μη-μαρξιστές ότι είμαι πάρα πολύ μαρξιστής. Τίποτε από αυτά δεν έχει σημασία για μένα. Αυτό που είναι σημαντικό, όμως, είναι το πόσο χρήσιμο βρίσκω το διάβασμα του έργου του Μαρξ και πόσο χρήσιμο είναι επίσης για σένα σε αυτό το βιβλίο. Μια βαθιά και σημαντική αντήχηση της επιχειρηματολογίας σου σε αυτό το βιβλίο, που είναι κοινή με τα γραπτά του Μαρξ, βρίσκεται στην αναγνώριση της εργασίας (ή της ανθρώπινης παραγωγικής ικανότητας) ως τόπο τόσο της εκμετάλλευσής μας όσο και της δύναμής μας. Ορίζεις αυτή τη δυαδικότητα διακρίνοντας την εργασία (την οποία προσδιορίζεις ως παραγωγή σε ένα καθεστώς καπιταλιστικής αφαίρεσης) από το πράττειν (το οποίο μου φαίνεται παρόμοιο με την έννοια του Μαρξ «ζωντανή εργασία»). Από τη μία πλευρά, το κεφάλαιο χρειάζεται τις παραγωγικές ικανότητές μας και δεν θα μπορούσε να υπάρξει και να αναπαραχθεί χωρίς αυτές. Το κεφάλαιο, με άλλα λόγια, δεν μας καταπιέζει ή κυριαρχεί πάνω μας μόνο, αλλά μας εκμεταλλεύεται, κάτι που σημαίνει ότι πρέπει συνεχώς να προσπαθεί να εξημερώνει και να διοικεί τις παραγωγικές δυνάμεις μας μέσα στο περιορισμένο πλαίσιο του κοινωνικού συστήματός του. Σύμφωνα με την επιχειρηματολογία σου, αυτό επιτυγχάνεται κατά κύριο λόγο μέσω των διαδικασιών της αφαίρεσης. Από την άλλη πλευρά, οι παραγωγικές ικανότητές μας πάντα υπερβαίνουν το κεφάλαιο και είναι δυνητικά αυτόνομες από αυτό. Αυτή η ασυμμετρία είναι ζωτικής σημασίας: ενώ το κεφάλαιο δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς την εργασία μας, οι παραγωγικές ικανότητές μας μπορούν δυνητικά να υπάρχουν και να ευδοκιμούν χωρίς την καπιταλιστική οργάνωση. Πράγματι, όπως καταδεικνύεις, υπάρχουν πάντοτε αναρίθμητα παραδείγματα της παραγωγικής αυτονομίας μας μέσα στις ρωγμές ή τα διάκενα της καπιταλιστικής κοινωνίας. Αυτά είναι εξαιρετικά σημαντικά, αλλά δεν αρκούν. Το σχέδιό σου είναι η δημιουργία εναλλακτικών κοινωνικών δικτύων αυτόνομης παραγωγικής συνεργασίας που μπορούν, όπως είπα και προηγουμένως, να οικοδομήσουν μια κοινωνία της ελευθερίας μέσα από την καπιταλιστική κοινωνία.
Όπως διάβασα το «Crack Capitalism», μου φάνηκε ότι, ενώ το «Change the World» υιοθέτησε και επέκτεινε το σχέδιο για την κατάργηση του κράτους, ακόμη και την κατάργησή του στο μυαλό και τις πρακτικές μας, αυτό το βιβλίο λειτουργεί μέσω του σχεδίου της άρνησης της εργασίας – με την αντίληψη ότι κάθε εξέγερση ενάντια στο καπιταλιστικό καθεστώς εργασίας είναι επίσης, κατ' ανάγκη, ανάπτυξη των δικών μας αυτόνομων δυνατοτήτων του πράττειν, ότι η καταστροφή της κοινωνίας της εργασίας συνοδεύεται από τη δημιουργία μιας νέας κοινωνίας που βασίζεται σε μια διαφορετική αντίληψη της παραγωγής και της παραγωγικότητας.
Αυτό με οδηγεί σε μια πρώτη, αρχική ερώτηση. Γνωρίζουμε ότι το καπιταλιστικό καθεστώς εργασίας έχει εξαιρετικά ανεπτυγμένα συστήματα κοινωνικής οργάνωσης και συνεργασίας, τα οποία λειτουργούν μέσω της πειθαρχίας και του ελέγχου. Τα αναλύεις αυτά κατά κύριο λόγο μέσα από το πρίσμα της αφαίρεσης. Τα δεσπόζονταεργατικά κινήματα, κυρίως τα βιομηχανικά συνδικάτα, έχουν επίσης αναπτύξει μορφές οργάνωσης και πειθαρχίας σε ένα είδος αντίπαλου δέους, αλλά, σύμφωνα με την ανάλυσή σου, κι αυτά, όπως και το καπιταλιστικό καθεστώς, είναι αφιερωμένα στην οργάνωση της αφηρημένης εργασίας. Νομίζω ότι καταλαβαίνω αυτή την κριτική και συμφωνώ με αυτή σε μεγάλο βαθμό, με την αίρεση, όπως λες, επικαλούμενος το εξαιρετικό βιβλίο του Karl Heinz Roth που εκδόθηκε το 1970, ότι πάντοτε υπάρχει επίσης ένα «άλλο» εργατικό κίνημα. Το ερώτημά μου, λοιπόν, είναι πώς μπορεί οι αυτόνομες παραγωγικές πρακτικές μας, το πράττειν μας, να οργανωθούν και να διατηρηθούν ως εναλλακτικές κοινωνικές μορφές; Νομίζω ότι θα συμφωνείς πως τα σχήματα συνεργασίας και συντονισμού μεταξύ των πρακτικών του πράττειν μας δεν είναι αυθόρμητα, αλλά πρέπει να οργανωθούν. Θα ήθελα να προσθέσω ότι πρέπει να δημιουργήσουμε θεσμούς κοινωνικής συνεργασίας, και θα μπορούσες να συμφωνήσεις με αυτό επίσης, εφόσον εξηγώ ότι με τον όρο θεσμούς εδώ δεν εννοώ μια γραφειοκρατική δομή, αλλά μάλλον, όπως οι ανθρωπολόγοι χρησιμοποιούν τον όρο, μια επαναλαμβανόμενη κοινωνική πρακτική, μια συνήθεια, που δομεί τις κοινωνικές σχέσεις. Τι θεσμούς έχουμε ήδη που εκπληρώνουν αυτόν το ρόλο και τι μπορούμε να αναπτύξουμε; Και, πιο συγκεκριμένα, ποια σχέση μπορεί να έχει αυτό με τις συνδικαλιστικές παραδόσεις; Το ζήτημα εδώ, φυσικά, δεν είναι να απορρίψουμε πλήρως τις παραδοσιακές οργανώσεις των εργατικών κινημάτων, αλλά, από ορισμένες απόψεις, να τις επεκτείνουμε και να τις μετασχηματίσουμε. Εδώ θα ήθελα να διερευνήσω τις καινοτομίες στη σύγχρονη οργάνωση της εργασίας που δείχνουν προς την κατεύθυνση της επιχειρηματολογίας σου. Μπορούμε να φανταστούμε στη θέση ενός παραδοσιακού εργατικού κινήματος μια ένωση ή συνδικάτο των πραττόντων ή, καλύτερα, έναν κοινωνικό θεσμό του πράττειν; Ποιοι θα ήταν οι μηχανισμοί της κοινωνικής συνεργασίας και οι δομές της οργάνωσης; Δεν είμαι σίγουρος ότι έχεις τις απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά, και δεν υποκρίνομαι, αλλά νομίζω ότι έχεις μερικούς τρόπους σκέψης για το πώς μπορούμε να αναπτύξουμε τις δομές και τους θεσμούς της κοινωνίας του πράττειν και αυτό είναι που θα ήθελα καταρχάς να κατευθύνει το διάλογό μας.
Ευχές, Michael
Δεκέμβριος 2010
Αγαπητέ Michael,
Σε ευχαριστώ πολύ για τα σχόλιά σου και για τη χροιά τους που μου φαίνεται σωστή: ισχυρή αίσθηση των κοινών ανησυχιών και κατευθύνσεών μας και επιθυμία να προχωρήσουμε μπροστά μέσω της εξερεύνησης των διαφορών μας. Αυτό αντικατοπτρίζει σε μεγάλο βαθμό αυτό που ένιωσα καθώς διάβαζα το «Commonwealth»iii: μια αίσθησηπολύ στενής εγγύτητας των ανησυχιών σου με τις δικές μου, ένα συναίσθημαότι περπατάμε χέρι-χέρι, μερικές φορές πολύ κοντά, μερικές φορές τραβώντας προς διαφορετικές κατευθύνσεις, παράγοντας μια ακολουθία τρανταγμάτωνθαυμασμού, ενθουσιασμού και αγανάκτησης.
Το ερώτημα που θέτεις στο τέλος της επιστολής σου είναι πολύ σωστόγιατί πέφτεικατευθείαν πάνω σε μία από τις κυριότερες ανησυχίες μου κατά την ανάγνωση του «Commonwealth»: το θέμα των θεσμών, το οποίο εσύ και ο Toni τονίζετε πολύ και το οποίο αναπτύσσεις ιδιαίτερα στο τελευταίο μέρος του βιβλίου.
Η έγνοια όλων μας, νομίζω, είναι η ίδια, αλλά η απάντηση που δίνουμε είναι μάλλον διαφορετική. Η ανησυχία που μοιραζόμαστε είναι: πώς μπορούμε να προχωρήσουμε μετά τις εκρήξεις της οργής; Το Αργεντινάσο πριν από σχεδόν δέκα χρόνια, όταν οι άνθρωποι στους δρόμους της Αργεντινής ανέτρεψαν τον έναν μετά τον άλλον πρόεδρο, με την ηχηρή κραυγή του «que se vayan todos» («να φύγουν όλοι»)· το κίνημα της εναλλακτικής παγκοσμιοποίησηςκαι οι μεγάλες διαδηλώσεις ενάντια στις συνόδους κορυφής στο Σιάτλ, το Κανκούν, τη Γένοβα, το Γκλένιγκλς, το Ροστόκ και αλλού· οι εκρήξεις οργής κατά τον τελευταίο χρόνο σε Ελλάδα, Γαλλία, Ιταλία, Βρετανία, Ιρλανδία, και τώρα που γράφω, στην Τυνησία, την Αίγυπτο, την Αλγερία. Σπουδαία. Επευφημούμε, χοροπηδάμε με ενθουσιασμό. Αλλά έπειτα τι; Πώς συνεχίζουμε; Και οι δύο συμφωνούμε ότι η οργή δεν επαρκεί, ότι πρέπει να υπάρξει μια θετική στιγμή. Και οι δύο συμφωνούμε ότι η απάντηση δεν είναι να οικοδομήσουμε το κόμμα και να κερδίσουμε τις επόμενες εκλογές ή να πάρουμε τον έλεγχο του κράτους. Αλλά, αν όχι αυτό, τότε τι; Η απάντηση που δίνεις είναι «Θεσμοποίηση. Δημιουργία θεσμικών οργάνων που θα δώσουν διάρκεια στα επιτεύγματα του κύματος της εξέγερσης». Και θέλω να πω «όχι, όχι, όχι, δεν είναι αυτός ο σωστός δρόμος, αυτό είναι μια επικίνδυνη πρόταση».
Δεν θέλω, βεβαίως, να παρωδήσω αυτό που λες, γιατί υπάρχει μεγάλη φροντίδα και οξύνοια στην επιχειρηματολογία σου. Στην επιστολή σου λες: «Θα ήθελα να προσθέσω ότι πρέπει να δημιουργήσουμε θεσμούς κοινωνικής συνεργασίας, και θα μπορούσες να συμφωνήσεις με αυτό επίσης, εφόσον εξηγώ ότι με τον όρο θεσμούς εδώ δεν εννοώ μια γραφειοκρατική δομή, αλλά μάλλον, όπως οι ανθρωπολόγοι χρησιμοποιούν τον όρο, μια επαναλαμβανόμενη κοινωνική πρακτική, μια συνήθεια, που δομεί τις κοινωνικές σχέσεις». Αλλά όχι, δεν συμφωνώ με αυτό, ακόμη και αν ληφθεί υπόψη η ευρεία αντίληψή σου για τους θεσμούς.
Γιατί δεν συμφωνώ; Πρώτον, επειδή αν και υποστηρίζεις μια ευρεία κατανόηση της θεσμοποίησης, ανοίγεις μια πόρτα ώστε η διάκριση μεταξύ των δύο εννοιών να γίνει ασαφής. Η επαναλαμβανόμενη κοινωνική πρακτική ολισθαίνει εύκολα σε μια γραφειοκρατική δομή και, εκτός εάν δημιουργήσεις μια πολύ σαφή διάκριση μεταξύ των δύο (με τη χρήση διαφορετικών λέξεων, για παράδειγμα), υπάρχει ο κίνδυνος να νομιμοποιήσεις αυτή την ολίσθηση. Στο βιβλίο, η διάκριση είναι σαφής κάποιες φορές, αλλά κάποιες άλλες φαίνεται να εξατμίζεται, όπως στην πρόταση, στη σελίδα 380, που προκαλεί έκπληξη και αμηχανία, ότι ο ΟΗΕ θα μπορούσε να παρέχει ένα παγκόσμιο εγγυημένο εισόδημα (ο νους παγώνει). Η θεσμοποίηση οδηγεί εύκολα σε κρατοκεντρικές πολιτικές - πώς αλλιώς θα μπορούσες ακόμη και να φανταστείς την επίτευξη μιας τέτοιας εγγύησης του ΟΗΕ;
Δεύτερον, διαφωνώ διότι θεσμοποίηση σημαίνει πάντα να προβάλλεις το παρόν στο μέλλον. Ακόμη και με την πλαδαρή έννοια μιας επαναλαμβανόμενης κοινωνικής πρακτικής, δημιουργεί την προσδοκία πως οι νέοι θα πρέπει να συμπεριφέρονται όπως οι γονείς τους (ή τα μεγαλύτερα αδέλφια τους). Αλλά όχι, δεν θα έπρεπε. «Αυτός δεν είναι ο σωστός τρόπος, πρέπει να κάνετε αυτό» είπαν οι βετεράνοι του 1968 στους φοιτητές, στη μεγάλη απεργία της UNAM το 2000, αλλά ευτυχώς (ή όχι) οι φοιτητές δεν έδωσαν καμία προσοχή. Η θεσμοποίηση είναι πάντα μια καθαγίαση της παράδοσης, έτσι δεν είναι; Και αυτό που έγραφε ο Toni χρόνια πριν ότι η παράδοση είναι εχθρός της ταξικής πάλης; Δεν θυμάμαι ακριβώς πού, αλλά θυμάμαι ότι η σκέψη αυτή ήταν θαυμάσια.
Τρίτον, η θεσμοποίηση δεν λειτουργεί, ή τουλάχιστον όχι με τον τρόπο που υπάρχει πρόθεση να λειτουργήσει. Υπάρχει μια ροή αγώνα, μια κοινωνική ροή εξέγερσης (όπως ο φίλος μου Sergio Tischler το τοποθετεί) που δεν μπορεί να ελεγχθεί και που επανειλημμένα σαρώνει θεσμούς που έχουν επινοηθεί για να τη διοχετεύσουν σε μια συγκεκριμένη κατεύθυνση. Η αίσθησή μου είναι ότι δίνεις πολύ μεγάλο βάρος στους θεσμούς, στην αντίληψή σου για την κοινωνία. Μπορεί η αγάπη να θεσμοποιηθεί; Συμφωνώ απόλυτα με την τολμηρή αντίληψή σου για την επαναστατική δύναμη της αγάπης, αλλά τότε πρέπει να αναρωτηθείς, μπορεί η αγάπη να θεσμοποιηθεί; Σίγουρα όχι. Ακόμη κι αν λέμε ότι δεν μιλάμε για μια σύμβαση γάμου, αλλά απλώς για «μια επαναλαμβανόμενη κοινωνική πρακτική, μια συνήθεια», η εμπειρία όλων μας πιθανώς είναι ότι η αγάπη συνεχώς συγκρούεται με τη συνήθεια. Η αγάπη μπορεί να επιβιώσει στο πλαίσιο της επαναλαμβανόμενης κοινωνικής πρακτικής, αλλά μόνο αν κινείται συνεχώς εντός-ενάντια-και-πέρα από αυτήν.
Σκεφτείτε το Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ, τον κύριο θεσμό που έχει προκύψει από το κίνημα της εναλλακτικής παγκοσμιοποίησης. Δεν είμαι ιδιαίτερα αντίθετος με αυτό και νομίζω ότι μπορεί να προσφέρει ένα χρήσιμο και ευχάριστο χώρο συνάντησης, αλλά, σε αντίθεση με τις προθέσεις των περισσότερων συμμετεχόντων, τείνει να προωθήσει μια γραφειοκρατικοποίηση του κινήματος και σίγουρα δεν είναι το κλειδί για την επανάσταση.
Θεσμοποίηση (ευρεία ή στενή) σημαίνει προσπάθεια να τεθεί η ζωή πάνω σε σιδηροτροχιές ή σε λεωφόρους, ενώ εξέγερση είναι η συνεχής προσπάθεια για διάρρηξή τους, η ανακάλυψη νέων τρόπων να κάνουμε πράγματα. Η πρόταση για τη δημιουργία θεσμών, όπως το βλέπω εγώ, λέει ότι οι παλιοί δρόμοι για επανάσταση δεν λειτουργούν πλέον και πρέπει να δημιουργήσουμε νέους δρόμους για εκείνους που μας ακολουθούν, για να περπατήσουμε μαζί. Αλλά σίγουρα δεν είναι έτσι: η επανάσταση είναι πάντα μια διαδικασία δημιουργίας των δικών μας διαδρομών. Το «Se hace el camino al andar» («δημιουργούμε το δρόμο περπατώντας») αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της επαναστατικής διαδικασίας. Βλέπω την ίδια την ιδέα της θεσμοποίησης ως μια πτυχή της οργάνωσης της ανθρώπινης δραστηριότητας ως αφηρημένη εργασία, ακριβώς ό,τι αντιπαλεύουμε.
«Πάρα πολύ εύκολο», μπορείς να πεις και ασφαλώς θα είχες δίκιο. Δεν χρειάζεται κάποια μορφή κοινωνικής οργάνωσης; Βεβαίως, αλλά οι δικές μας μορφές οργάνωσης, οι μορφές οργάνωσης που δείχνουν προς μια διαφορετική κοινωνία, δεν μπορεί να θεωρούνται σταθερές. Έχουμε ιδέες και αρχές και εμπειρίες και κατευθύνσεις που είναι περισσότερο ή λιγότερο κοινές στα κινήματα ενάντια στον καπιταλισμό, αλλά δεδομένου ότι εμείς οι ίδιοι, οι πρακτικές και οι ιδέες μας είναι τόσο σημαδεμένες από την κοινωνία ενάντια στην οποία αγωνιζόμαστε, οι μορφές οργάνωσης δεν μπορεί παρά να είναι πειραματικές, μια διαδικασία κίνησης μέσω δοκιμών και λαθών και αναστοχασμού.
Αλλά δεν χρειάζεται μια συνάντηση των ρωγμών; Ναι, και νομίζω ότι αυτό είναι ένα θέμα που δεν έχει διερευνηθεί επαρκώς στο βιβλίο μου. Θα ήθελα να αναπτύξω περαιτέρω σε κάποιο σημείο το θέμα της συμβολής των ρωγμών, τόσο όσον αφορά το οραματικό φώτισμα των πυρκαγιώνόσο και την πρακτική οργάνωση της συνεργασίας. Αλλά δύο πράγματα. Πιστεύω ότι ο θεσμικός τρόπος σκέψης είναι πιθανώς ένα εμπόδιο για να δούμε την πρακτική και τις δυνατότητες αυτής της συμβολής. Και δεύτερον, είναι σημαντικό να σκεφτούμε τη συμβολή ως μια διαρκώς πειραματική κίνηση από το συγκεκριμένο, όχι μια χαρτογράφηση του μέλλοντος που κινείται από την ολότητα, όπως νομίζω ότι είναι η τάση στο βιβλίο σου. Είμαστε στις ρωγμές και ωθούμε από εκεί. Το πρόβλημά μας είναι να διαρρήξουμε και να κινηθούμε παραπέρα, όχι να ανεγείρουμε ένα εναλλακτικό σύστημα διακυβέρνησης. Μπορούμε να προσπαθήσουμε να ακολουθούμε τις πρακτικές των υπαρχόντων κινημάτων, κριτικάροντάς τα και βλέποντας πώς η συμβολή επιτυγχάνεται ή όχι, αλλά δεν μπορούμε να θεσπίσουμε ένα μοντέλο για το μέλλον.
Η αξιοπρέπεια είναι ένας γρήγορος χορός, δείχνω στο βιβλίο. Αλλά η αμφιβολία που προκύπτει είναι ότι ίσως δεν είμαστε σε θέση για τέτοια ευκινησία. Ίσως είμαστε ικανοί μόνο για να κινούμαστε πιο αργά. Ίσως χρειαζόμαστε θεσμούς σαν πατερίτσες, έτσι ώστε να μπορούμε να στερεώνουμε κάθε βήμα που κάνουμε. Πιθανόν να είναι έτσι, αλλά ακόμη και τότε η μάθηση του περπατήματος είναι το πέταμα της πατερίτσας. Προδίδουμε τους εαυτούς μας αν δεν συνδέσουμε την ανατροπή με τη θεσμοποίηση. Αν πρέπει να θεσμοποιήσουμε, τότε θα πρέπει να ανατρέψουμε τους δικούς μας θεσμούς ταυτόχρονα. Αυτό είναι παρόμοιο με το ζήτημα της ταυτοποίησης. Στο «Change the World» δέχομαι ότι μπορεί μερικές φορές να είναι σημαντικό να επιβεβαιώσουμε την ταυτότητά μας, αλλά μόνο αν την ανατρέψουμε ή προχωρήσουμε πέρα από αυτήν ταυτόχρονα, και αυτό που εσύ και ο Toni λέτε στη δική σας συζήτηση περί ταυτότητας είναι παρόμοιο. Θεσμοποιώ-και-ανατρέπω, λοιπόν, είναι μια διατύπωση που θα έβρισκα πιο ελκυστική, αλλά και πάλι δεν μου αρέσει. Η θεσμοθέτηση μπορεί να είναι αναπόφευκτη μερικές φορές, αλλά στην ένταση μεταξύ θεσμοθέτησης και ανατροπής έχουμε ήδη λάβει θέση. Η σκέψη είναι ανατροπή. Σκέφτομαι σημαίνει προχωράω παραπέρα, όπως λέει ο Ernst Bloch - τον οποίο αναφέρεις πολλές φορές στο βιβλίο, αλλά ο Toniαλλού χαρακτηρίζει, ασυγχώρητα, ως αστικό φιλόσοφο (Antonio Negri, «Time for Revolution», 2003, σ.. 109).
Η δημοσίευση, φυσικά, είναι μια μορφή θεσμοποίησης και συμμετέχω ενεργά σε αυτήν. Δημοσιεύοντας τα επιχειρήματά μου, τους δίνω στερεότητα. Αλλά ίσως αυτή η ανταλλαγή επιστολών αποτελεί μια προσπάθεια των δυο μας να ανατρέψουμε αυτή τη θεσμικότητα: ο σκοπός δεν είναι να υπερασπιστούμε τις θέσεις που έχουμε λάβει, αλλά να προκαλέσουμε ο ένας τον άλλον για να προχωρήσουμε πέρα από όσα έχουμε ήδη γράψει.
Και στη συνέχεια, ένα αναπόφευκτο θέμα, αν μιλάμε για θεσμούς: τι μπορώ να πω για τον τίτλο του τελευταίου κεφαλαίου σου - «Κυβερνώντας την Επανάσταση»; Ένα τρομακτικό οξύμωρο; Μια σκληρή αυθάδης πρόκληση; Ή μήπως είναι μια σοβαρή πρόταση; Στο βαθμό που φαίνεται να είναι μια σοβαρή πρόταση, σίγουρα με προκαλεί και με τρομάζει. Αυτό που με αναστατώνει είναι ότι η φράση υποδηλώνει ένα διαχωρισμό μεταξύ διακυβέρνησης και επανάστασης, ενώ για μένα επανάσταση είναι η κατάργηση αυτού του διαχωρισμού. Το «κυβερνώντας την επανάσταση» αμέσως με κάνει να αναρωτηθώ ποιος, ποιος πρόκειται να την κυβερνήσει; Ακριβώς όπως η δήλωσή σου στη σελ. 377 ότι «οι άνθρωποι είναι εκπαιδεύσιμοι» με τρομάζει επίσης, για το ποιος πρόκειται να κάνει την εκπαίδευση; Ποιος θα κυβερνήσει την επανάσταση, ποιος θα εκπαιδεύσει τους ανθρώπους; Εάν λες ότι μιλάμε για αυτο-κυβέρνηση, τότε εντάξει, αλλά γιατί δεν μιλάμε τότε για τις οργανωτικές μορφές της αυτοδιάθεσης, κατανοώντας ότι αυτοδιάθεση σημαίνει μια διαδικασία αυτο-εκπαίδευσης, αυτο-μεταμόρφωσης; Αλλά αν αναδιατυπώσουμε το ζήτημα έτσι, τότε αμέσως πρέπει να πούμε ότι οι οργανωτικές μορφές της αυτοδιάθεσης είναι αυτο-καθορισμός και ως εκ τούτου δεν μπορεί να θεσμοποιηθεί.
Επίτρεψέ μου να ανοίξω ένα δεύτερο μέτωπο ανησυχίας. Δημοκρατία. Θέτεις στο κέντρο της συζήτησης για την επανάσταση την πάλη για τη δημοκρατία. Η κατάργηση του καπιταλισμού μπαίνει σε δεύτερη μοίρα, κατά κάποιον τρόπο, και αυτό με μπερδεύει. Διατυπώνεις την επιχειρηματολογία στο κεφάλαιο 5.3 όσον αφορά ένα πρόγραμμα για τη σωτηρία του κεφαλαίου και στη συνέχεια λες ότι δεν είναι ότι έχεις εγκαταλείψει την ιδέα της επανάστασης, αλλά ότι επεξεργάζεσαι μια διαφορετική αντίληψη της μετάβασης. Δεν έχω ξεκαθαρίσει τι εννοείς με αυτή τη διαφορετική αντίληψη της μετάβασης. Ακούγεται σχεδόν σαν ένα πρόγραμμα μεταβατικών διεκδικήσεων, ένα σχέδιο επίτευξης της αντι-καπιταλιστικής επανάστασης μέσω του αγώνα για μια δημοκρατία που ξέρουμε (αλλά δεν λέγεται ανοιχτά) ότι είναι ασυμβίβαστη με τον καπιταλισμό. Ο κίνδυνος είναι ότι όσο περισσότερο μιλάς για δημοκρατία και λιγότερο για τον καπιταλισμό, τόσο περισσότερο το συνολικό ζήτημα της επανάστασης ξεθωριάζει. Μου φαίνεται πολύ πιο απλό να ξεκινήσεις αντίστροφα, λέγοντας: ο καπιταλισμός είναι μια καταστροφή, πώς μπορούμε να απαλλαγούμε από αυτόν;
Η επιστολή αυτή είναι υπερβολικά μεγάλη. Υπαιτιότητά σου, φυσικά, λόγω της συγγραφής ενός τέτοιου διεγερτικού βιβλίου. Περιμένω τις απαντήσεις σου.
Τις καλύτερες ευχές μου,John
---------------
iJohn Holloway, Ρωγμές στον καπιταλισμό, μετάφραση Άννα Χόλογουεη, εκδόσεις Σαββάλας, 2011 iiJohn Holloway, Ας αλλάξουμε τον κόσμο χωρίς να καταλάβουμε την εξουσία, μετάφραση Άννα Χόλογουεη, εκδόσεις Σαββάλας, 2006 iiiMichael Hardt – Toni Negri, Commonwealth, Harvard Univercity Press, 2009
Ο John Holloway είναι καθηγητής στο Instituto de Ciencias Sociales y Humanidades του Benemerita Universidad Autonoma de Puebla στο Μεξικό.
Ο Michael Hardt είναι καθηγητής Λογοτεχνίας στο Duke University, στις ΗΠΑ, και έχει δημοσιεύσει πολλά βιβλία, συμπεριλαμβανομένων των «Empire» και «Commonwealth», μαζί με τον Antonio Negri.
Μετάφραση: Κ.Χ. Δημοσιεύθηκε στο Shift Magazine, τεύχος 14
Αντίο σύντροφε Σάββα
Ένας ακριβός μας σύντροφος, συνάδελφος και φίλος, ο Σάββας Μετοικίδης, έθεσε τέλος στη ζωή του, σήμερα, Σάββατο 21 Απριλίου. Ο αγαπημένος μας Σάββας, από νέο παιδί πάντα ήταν μπροστά στους αγώνες και στις απεργίες, πάντα φιλότιμος, ευαίσθητος και αλτρουιστής, πάντα κοντά στους συντρόφους του, δίπλα στους συναδέλφους του, κοντά σε κάθε παιδί του σχολείου του.
Είχαμε την τιμή να τον γνωρίσουμε και να συμπορευτούμε μαζί του τα τελευταία εννιά χρόνια. Μέλος του Δ.Σ. του Συλλόγου μας, πρωταγωνιστής στην απεργία του 2006, μάχιμος δάσκαλος και άνθρωπος. Δεν του άρεσαν τα μεγάλα λόγια του Σάββα, ήταν άνθρωπος της πράξης. Μέσα από τα κείμενά του στον Αντίλογο, μέσα από το γέλιο που μας χάρισε με τη συμμετοχή του στη θεατρική ομάδα του Συλλόγου, τα μαθήματα ελληνικής γλώσσας που με δική του – και άλλων συναδέλφων - προσωπική εργασία και αφοσίωση πρόσφερε για πέντε χρόνια σε μετανάστες, την καθημερινή παρουσία του στους αγώνες και το κίνημα.
Οι σύντροφοι και συντρόφισσες του Σάββα από την Εκπαιδευτική Παρέμβαση αποχαιρετάμε τον ακριβό μας σύντροφο και υποσχόμαστε να βαδίσουμε στους ίδιους δρόμους που περπατούσαμε μαζί του τόσα χρόνια, στις διαδηλώσεις και τους αγώνες για ένα καλύτερο σχολείο και ένα καλύτερο αύριο.
Πιο μόνοι. Πιο αποφασισμένοι…
Εκπαιδευτική Παρέμβαση Α΄ Συλλόγου Αθηνών Εκπαιδευτικών Π.Ε.
Σαν ψέμα… για το μονάκριβό μας φίλο, σύντροφο, αδελφό…
Ποια λόγια μπορούν να αποτυπώσουν το χαμό ενός ανθρώπου, του Σάββα μας, του Σάββα Μετοικίδη δάσκαλου που έφυγε από κοντά μας, θέτοντας τέλος στη ζωή του, σήμερα Σάββατο 21 Απρίλη;
Ο Σάββας 44 χρονών από την Ξάνθη, πάντα μπροστά στους αγώνες, στις απεργίες, στις μικρές και μεγάλες καθημερινές μάχες μέσα και έξω από το σχολείο, για το δικαίωμα στη μόρφωση των παιδιών μας, για τη δημόσια δωρεάν παιδεία, για το δάσκαλο, τον εργαζόμενο, τον άνεργο, το μετανάστη, για ένα άλλο αύριο.
Και όταν έσβηναν τα φώτα των μεγάλων αγώνων, δίπλα στα παιδιά που τόσο αγάπησε, ως δάσκαλος ειδικής αγωγής, ως δάσκαλος εκμάθησης ελληνικής γλώσσας των μεταναστών.
Ευαίσθητος, κοινωνικά ανήσυχος, ανοιχτός στους ανθρώπους, δίπλα σε όποιον/α είχε ανάγκη, δεν λογάριασε ποτέ προσωπικό κόστος, κούραση, κίνδυνο. Με το δίκιο και την αλήθεια, ταξιδιώτης του ανοιχτού ορίζοντα, πάντα με το γέλιο στα χείλη, άνθρωπος των πράξεων κυρίως, και όχι των λόγων. Αλλά ο λόγος του ήταν πάντοτε «σπαθί».
Σύντροφέ μας, καλό ταξίδι, μας αφήνεις σε δύσκολες μέρες, σε δύσκολες εποχές. Ξέρουμε όμως, ότι σε αυτό το ταξίδι που όλοι μαζί χαράξαμε, δε θα λείπεις. Θα μας συντροφεύεις με το πείραγμά σου, τη γνώμη σου, το γέλιο σου, την αποφασιστικότητα σου.
Σου υποσχόμαστε ότι θα συνεχίσουμε στους ίδιους δρόμους που μαζί διαβήκαμε, στους δρόμους που ακόμα δεν ανοίξαμε, αλλά ονειρευτήκαμε μαζί, στη διαδήλωση, στον αγώνα, στο σχολείο.
Ανεξάρτητες Αυτόνομες Αγωνιστικές Ριζοσπαστικές Παρεμβάσεις Κινήσεις Συσπειρώσεις Π.Ε.
«ΒΙΑ είναι να δουλεύεις 40 χρόνια για ψίχουλα και να αναρωτιέσαι αν ποτέ θα βγεις στη σύνταξη.
ΒΙΑ είναι τα ομόλογα, τα κλεμμένα ασφαλιστικά ταμεία, η χρηματιστηριακή απάτη.
ΒΙΑ είναι να αναγκάζεσαι να παίρνεις ένα στεγαστικό δάνειο που τελικά το πληρώνεις χρυσό.
ΒΙΑ είναι το διευθυντικό δικαίωμα του εργοδότη να σε απολύει όποια στιγμή θέλει.
ΒΙΑ είναι η ανεργία, η προσωρινότητα, τα 700 ευρώ με ή χωρίς ένσημα.
ΒΙΑ είναι τα εργατικά «ατυχήματα», επειδή τα αφεντικά περιορίζουν τα εξόδά τους εις βάρος της ασφάλειας των εργαζομένων.
ΒΙΑ είναι να παίρνεις ψυχοφάρμακα και βιταμίνες για να ανταπεξέλθεις στα εξαντλητικά ωράρια.
ΒΙΑ είναι να είσαι μετανάστρια, να ζεις με το φόβο ότι θα σε πετάξουν ανά πάσα στιγμή έξω από τη χώρα και να βιώνεις μια διαρκή ανασφάλεια.
ΒΙΑ είναι να είσαι ταυτόχρονα μισθωτή, νοικοκυρά και μάνα.
ΒΙΑ είναι να σου πιάνουν το κώλο στη δουλειά και να σου λένε «Χαμογέλα ρε τι σου ζητάμε;»
Αυτό που ζήσαμε εγώ το ονομάζω εξέγερση. Κι όπως κάθε εξέγερση μοιάζει με πρόβα εμφυλίου, μυρίζει καπνιά, δακρυγόνα και αίμα. Δεν τιθασεύεται εύκολα και δεν καπελώνεται. Πυρπολεί συνειδήσεις, αναδεικνύει και πολώνει αντιθέσεις, υπόσχεται στιγμές, έστω, συντροφικότητας και αλληλεγγύης. Ιχνηλατεί ατραπούς για την κοινωνική απελευθέρωση.
Κυρίες και κύριοι, καλώς ήρθατε στις μητροπόλεις του χάους! Βάλτε πόρτες ασφαλείας και συστήματα συναγερμού στα σπίτια σας, ανοίξτε την tv και απολαύστε το θέαμα. Η επόμενη εξέγερση θα είναι σίγουρα σφοδρότερη, όσο θα προχωράει η σαπίλα αυτής της κοινωνίας… Ή βγείτε στους δρόμους δίπλα στα παιδιά σας, απεργήστε, τολμήστε να διεκδικήσετε τη ζωή που σας κλέβουν, να θυμηθείτε ότι κάποτε υπήρξατε νέοι που θελήσατε ν’ αλλάξετε τον κόσμο».
Σάββας Μετοικίδης,
για τον Δεκέμβρη του ’08.
Είχαμε την τιμή να τον γνωρίσουμε και να συμπορευτούμε μαζί του τα τελευταία εννιά χρόνια. Μέλος του Δ.Σ. του Συλλόγου μας, πρωταγωνιστής στην απεργία του 2006, μάχιμος δάσκαλος και άνθρωπος. Δεν του άρεσαν τα μεγάλα λόγια του Σάββα, ήταν άνθρωπος της πράξης. Μέσα από τα κείμενά του στον Αντίλογο, μέσα από το γέλιο που μας χάρισε με τη συμμετοχή του στη θεατρική ομάδα του Συλλόγου, τα μαθήματα ελληνικής γλώσσας που με δική του – και άλλων συναδέλφων - προσωπική εργασία και αφοσίωση πρόσφερε για πέντε χρόνια σε μετανάστες, την καθημερινή παρουσία του στους αγώνες και το κίνημα.
Οι σύντροφοι και συντρόφισσες του Σάββα από την Εκπαιδευτική Παρέμβαση αποχαιρετάμε τον ακριβό μας σύντροφο και υποσχόμαστε να βαδίσουμε στους ίδιους δρόμους που περπατούσαμε μαζί του τόσα χρόνια, στις διαδηλώσεις και τους αγώνες για ένα καλύτερο σχολείο και ένα καλύτερο αύριο.
Πιο μόνοι. Πιο αποφασισμένοι…
Εκπαιδευτική Παρέμβαση Α΄ Συλλόγου Αθηνών Εκπαιδευτικών Π.Ε.
Σαν ψέμα… για το μονάκριβό μας φίλο, σύντροφο, αδελφό…
Ποια λόγια μπορούν να αποτυπώσουν το χαμό ενός ανθρώπου, του Σάββα μας, του Σάββα Μετοικίδη δάσκαλου που έφυγε από κοντά μας, θέτοντας τέλος στη ζωή του, σήμερα Σάββατο 21 Απρίλη;
Ο Σάββας 44 χρονών από την Ξάνθη, πάντα μπροστά στους αγώνες, στις απεργίες, στις μικρές και μεγάλες καθημερινές μάχες μέσα και έξω από το σχολείο, για το δικαίωμα στη μόρφωση των παιδιών μας, για τη δημόσια δωρεάν παιδεία, για το δάσκαλο, τον εργαζόμενο, τον άνεργο, το μετανάστη, για ένα άλλο αύριο.
Και όταν έσβηναν τα φώτα των μεγάλων αγώνων, δίπλα στα παιδιά που τόσο αγάπησε, ως δάσκαλος ειδικής αγωγής, ως δάσκαλος εκμάθησης ελληνικής γλώσσας των μεταναστών.
Ευαίσθητος, κοινωνικά ανήσυχος, ανοιχτός στους ανθρώπους, δίπλα σε όποιον/α είχε ανάγκη, δεν λογάριασε ποτέ προσωπικό κόστος, κούραση, κίνδυνο. Με το δίκιο και την αλήθεια, ταξιδιώτης του ανοιχτού ορίζοντα, πάντα με το γέλιο στα χείλη, άνθρωπος των πράξεων κυρίως, και όχι των λόγων. Αλλά ο λόγος του ήταν πάντοτε «σπαθί».
Σύντροφέ μας, καλό ταξίδι, μας αφήνεις σε δύσκολες μέρες, σε δύσκολες εποχές. Ξέρουμε όμως, ότι σε αυτό το ταξίδι που όλοι μαζί χαράξαμε, δε θα λείπεις. Θα μας συντροφεύεις με το πείραγμά σου, τη γνώμη σου, το γέλιο σου, την αποφασιστικότητα σου.
Σου υποσχόμαστε ότι θα συνεχίσουμε στους ίδιους δρόμους που μαζί διαβήκαμε, στους δρόμους που ακόμα δεν ανοίξαμε, αλλά ονειρευτήκαμε μαζί, στη διαδήλωση, στον αγώνα, στο σχολείο.
Ανεξάρτητες Αυτόνομες Αγωνιστικές Ριζοσπαστικές Παρεμβάσεις Κινήσεις Συσπειρώσεις Π.Ε.
«ΒΙΑ είναι να δουλεύεις 40 χρόνια για ψίχουλα και να αναρωτιέσαι αν ποτέ θα βγεις στη σύνταξη.
ΒΙΑ είναι τα ομόλογα, τα κλεμμένα ασφαλιστικά ταμεία, η χρηματιστηριακή απάτη.
ΒΙΑ είναι να αναγκάζεσαι να παίρνεις ένα στεγαστικό δάνειο που τελικά το πληρώνεις χρυσό.
ΒΙΑ είναι το διευθυντικό δικαίωμα του εργοδότη να σε απολύει όποια στιγμή θέλει.
ΒΙΑ είναι η ανεργία, η προσωρινότητα, τα 700 ευρώ με ή χωρίς ένσημα.
ΒΙΑ είναι τα εργατικά «ατυχήματα», επειδή τα αφεντικά περιορίζουν τα εξόδά τους εις βάρος της ασφάλειας των εργαζομένων.
ΒΙΑ είναι να παίρνεις ψυχοφάρμακα και βιταμίνες για να ανταπεξέλθεις στα εξαντλητικά ωράρια.
ΒΙΑ είναι να είσαι μετανάστρια, να ζεις με το φόβο ότι θα σε πετάξουν ανά πάσα στιγμή έξω από τη χώρα και να βιώνεις μια διαρκή ανασφάλεια.
ΒΙΑ είναι να είσαι ταυτόχρονα μισθωτή, νοικοκυρά και μάνα.
ΒΙΑ είναι να σου πιάνουν το κώλο στη δουλειά και να σου λένε «Χαμογέλα ρε τι σου ζητάμε;»
Αυτό που ζήσαμε εγώ το ονομάζω εξέγερση. Κι όπως κάθε εξέγερση μοιάζει με πρόβα εμφυλίου, μυρίζει καπνιά, δακρυγόνα και αίμα. Δεν τιθασεύεται εύκολα και δεν καπελώνεται. Πυρπολεί συνειδήσεις, αναδεικνύει και πολώνει αντιθέσεις, υπόσχεται στιγμές, έστω, συντροφικότητας και αλληλεγγύης. Ιχνηλατεί ατραπούς για την κοινωνική απελευθέρωση.
Κυρίες και κύριοι, καλώς ήρθατε στις μητροπόλεις του χάους! Βάλτε πόρτες ασφαλείας και συστήματα συναγερμού στα σπίτια σας, ανοίξτε την tv και απολαύστε το θέαμα. Η επόμενη εξέγερση θα είναι σίγουρα σφοδρότερη, όσο θα προχωράει η σαπίλα αυτής της κοινωνίας… Ή βγείτε στους δρόμους δίπλα στα παιδιά σας, απεργήστε, τολμήστε να διεκδικήσετε τη ζωή που σας κλέβουν, να θυμηθείτε ότι κάποτε υπήρξατε νέοι που θελήσατε ν’ αλλάξετε τον κόσμο».
Σάββας Μετοικίδης,
για τον Δεκέμβρη του ’08.
Activity Stream
Thu, 27/01/2011 - 20:32
decontrol posted decontrol: ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ – Aπόφαση συνέλευσης ΑΠΕΡΓΩΝ ΠΕΙΝΑΣ http://tinyurl.com/4mzpqkt 8:32pm#
Sun, 07/03/2010 - 20:08
Sat, 06/03/2010 - 01:23
Thu, 04/03/2010 - 21:26
Fri, 26/02/2010 - 21:20
Thu, 18/02/2010 - 21:34
Mon, 15/02/2010 - 14:44
Mon, 01/02/2010 - 12:27
Fri, 15/01/2010 - 15:00
Thu, 07/01/2010 - 13:04